Sad powszechny, X C 398/17

Sygn. akt X C 398/17 upr. UZASADNIENIE Powód, (...) Ltd z siedzibą w V. , Malta, wniósł o zasądzenie od pozwanej B. T. kwoty 3.822,00 zł. z odsetkami umownymi od dnia 29 kwietnia 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że pozwana w dniu 26 września 2014 r. dokonała rejestracji w systemie informatycznym (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością , po czym w tym samym dniu złożyła wniosek o pożyczkę za pośrednictwem formularza, zamieszczonego na stronie internetowej ww. Spółki. Następnie pozwanej wysłano ramową umowę pożyczki z wygenerowanym dla tej umowy numerem. Warunkiem jej potwierdzenia było przelanie na rachunek (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z indywidualnego rachunku bankowego pozwanej kwoty 0,01 zł. i wpisanie w tytule przelewu unikalnego kodu, potwierdzającego ramową umowę pożyczki, co pozwana uczyniła w dniu 26 września 2014 r., potwierdzając w ten sposób wolę zawarcia ramowej umowy pożyczki. W dniu 29 marca 2016 r. (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością dokonała przelewu pożyczki w kwocie 3.000,00 zł. na rachunek bankowy pozwanej. Dzień spłaty określono na 28 kwietnia 2016 r., wskazując, że całkowita kwota do spłaty wynosi 3.822,00 zł., na którą składa się pożyczka w kwocie 3.000,00 zł. oraz prowizja w kwocie 822,00 zł. Wobec braku spłaty wierzytelności wierzyciel podjął próby windykacyjne. W dniu 01 lipca 2016 r. powód oraz (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zawarły umowę cesji wierzytelności, której przedmiotem była m.in. wierzytelność przysługująca (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością od strony pozwanej. Powód zawiadomił pozwaną o nabyciu wierzytelności oraz pisemnie wezwał do zapłaty. Zadłużenie pozwanej na dzień złożenia pozwu wynosi 3.822,00 zł. Pozwana B. T. nie stawiła się na rozprawie i nie zajęła stanowiska. Sąd ustalił co następuje: W dniu 29 marca 2016 r. sporządzona została przez (...) Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. , dla której usługi pośrednictwa świadczyła (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. , ramowa umowa pożyczki, w której jako pożyczkobiorca wpisana została B. T. , zamieszkała ul. (...) , posiadająca numer PESEL (...) . Przedmiotem tej umowy było udzielenie przez pożyczkodawcę pożyczki, którą pożyczkobiorca zobowiązany był zwrócić na warunkach, określonych w ww. ramowej umowie pożyczki. Pożyczkę uważało się za udzieloną w momencie zaksięgowania przelewu na indywidualnym koncie bankowym pożyczkobiorcy. Warunkiem udzielenia pożyczki było zarejestrowanie się przez pożyczkobiorcę na stronie internetowej pożyczkodawcy, dokonanie przelewu potwierdzającego rejestrację w kwocie 0,01 zł., złożenie prawidłowego wniosku o udzielenie pożyczki za pośrednictwem formularza internetowego, zaakceptowanie wniosku przez pożyczkodawcę, przejście przez pożyczkobiorcę pozytywnej weryfikacji i zawarcie umowy pożyczki w sposób określony w ramowej umowie pożyczki. W dniu 29 marca 2016 r. jako potwierdzenie zawarcia umowy pożyczki sporządzona została umowa pożyczki Nr (...) na kwotę 3.000,00 zł. Przewidywała ona prowizję w kwocie 822,00 zł., odsetki w kwocie 24,59 zł., całkowity koszt pożyczki – 846,59 zł. i całkowitą kwotę do zapłaty w wysokości 3.846,59 zł. Termin spłaty ustalono na dzień 28 kwietnia 2016 r. W dniu 30 grudnia 2014 r. z rachunku B. T. dokonany został przelew kwoty 0,01 zł. z adnotacją „Akceptuję warunki Ramowej Umowy P. (...) PESEL (...) ”. W dniu 29 marca 2016 r. zrealizowany został przelew kwoty 3.000,00 zł. na rachunek bankowy o numerze (...) . Jako tytuł przelewu podano pożyczkę (...) , zaś jako odbiorcę wskazano B. T. , zam. ul. (...) , (...)-(...) O. . (dowód: ramowa umowa pożyczki, k.22-22b, umowa pożyczki nr (...) , k. 21, potwierdzenie przelewu, k. 19, 20) W dniu 01 lipca 2016 r. między (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. i powodem zawarta została umowa cesji wierzytelności, których listę stanowił Załącznik nr 1 do umowy. (dowód: umowa cesji wierzytelności, k. 13-15) Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie, bowiem powód nie wykazał, aby przysługiwało mu dochodzone roszczenie. Zgodnie z art. 339 § 1 i § 2 k.p.c. , jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, Sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Sąd miał na uwadze, że w sporach z konsumentami należy zachować szczególną ostrożność przy ocenie ewentualnego przyjęcia za prawdziwe twierdzeń, zawartych w pozwie, zwłaszcza w sprawach, w których konsument nie podejmuje jakiejkolwiek obrony. Przy czym za niedopuszczalne należy uznać rozumowanie, zgodnie z którym z samego faktu milczenia pozwanego można wnioskować o potwierdzeniu przez niego prawdziwości twierdzeń powoda. Stąd za minimum w tego rodzaju sprawach należy uznać obowiązek przedstawienia umów, potwierdzających istnienie wierzytelności i legitymacji czynnej do jej dochodzenia przez powoda. Podkreślić przy tym należy, że sama możliwość wydania wyroku zaocznego nie zmienia rozkładu ciężaru dowodu. Zgodnie z art. 6 k.c. , którego procesowym odpowiednikiem jest art. 232 k.p.c. , ciężar udowodnienia okoliczności spoczywa na stronie, która wywodzi z nich skutki prawne. Zdaniem Sądu, dowody przeprowadzone w niniejszej sprawie z inicjatywy powoda, nie są wystarczające do ustalenia, że doszło do zawarcia umowy pożyczki, będącej źródłem zobowiązania, z którego wynikać miałaby wierzytelność, dochodzona pozwem, jak również, że wierzytelność ta była przedmiotem umowy cesji z dnia 01 lipca 2016 r. Na szczególne podkreślenie zasługuje okoliczność, że – jak wynika z cytowanych wyżej postanowień umowy ramowej pożyczki, potwierdzeniem przez pożyczkobiorcę jej warunków miało być wykonanie przez niego przelewu potwierdzającego rejestrację. W niniejszej sprawie powód przedłożył na dowód powyższego dokument bankowy, dokumentujący przelew na kwotę 0,01 zł. z dnia 30 grudnia 2014 r. Skoro ramowa umowa pożyczki zawarta została – jak twierdzi powód – w dniu 29 marca 2016 r., i umowa pożyczki Nr (...) w dniu 29 marca 2016 r., to dołączony dowód uiszczenia opłaty w kwocie 0,01 zł. z dnia 30 grudnia 2014 r. nie może stanowić przelewu potwierdzającego rejestrację w związku z umowami z 2016 r. Brak zatem potwierdzenia zaakceptowania przez pozwaną warunków powołanych wyżej umów. Co więcej, przelew z 30 grudnia 2014 r. zawiera w swej treści adnotację o akceptacji warunków ramowej umowy pożyczki (...) , a nie (...) . Tym samym Sąd nie miał możliwości ustalenia, czy pozwana zaakceptowała wynikające z umowy ramowej warunki pożyczki. Nie sposób zgodzić się z powodem, że pozwana dokonując przelewu kwoty 0,01 zł. w dniu 30 grudnia 2014 r., potwierdziła tym samym wolę zawarcia ramowej umowy pożyczki z dnia 29 marca 2016 r. Brak potwierdzenia wykonania przez pozwaną takiego przelewu po dacie ramowej umowy pożyczki z dnia 29 marca 2016 r. wzmacnia wątpliwości co do zawarcia umowy. Samo bowiem wykonanie przez pożyczkodawcę przelewu na rachunek bankowy, w dodatku bez możliwości zweryfikowania, kto jest jego posiadaczem, nie jest wystarczającym dowodem zawarcia umowy na określonych w umowie ramowej warunkach. Podkreślenia przy tym wymaga, że na podstawie dołączonych dokumentów bankowych nie da się ustalić podmiotu, na którego konto uiszczona została kwota 0,01 zł., ani podmiotu, który w dniu 29 marca 2016 r. dokonał przelewu kwoty 3.000,00 zł. (vide: karta 19 i 20) W ocenie Sądu, powód nie wykazał również, że dochodzona przez niego wierzytelność była przedmiotem umowy cesji z dnia 01 lipca 2016 r. Brak w treści ww. umowy cesji jakiegokolwiek odniesienia do przedmiotowej wierzytelność. Dołączony do pozwu wykaz, zawierający m.in. numer umowy (...) , nie został przez nikogo podpisany. Co więcej, nie wynika z niego, że stanowi on Załącznik nr 1 do ww. umowy cesji z dnia 01 lipca 2016 r. Stosownie do art. 509 § 1 i 2 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba, że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Tym samym, celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę ogół uprawnień, przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Wierzytelność przechodzi na nabywcę w takim stanie, w jakim była w chwili zawarcia umowy o przelew. Przedmiotem przelewu jest zaś wierzytelność, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż wierzytelność, stanowiąca przedmiot rozporządzenia, powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, z którego wynika zbywana wierzytelność, a zatem oznaczenia stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Powyższe elementy muszą być oznaczone, bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy, przenoszącej wierzytelność. (por. Kodeks cywilny. Komentarz pod red. A. Kidyby, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r. ) W konsekwencji powód nie udowodnił swojej legitymacji czynnej w niniejszym procesie. W orzecznictwie i w doktrynie wskazuje się na szczególne sytuacje, w których Sąd zobowiązany jest podjąć inicjatywę dowodową, np. w razie nieporadności strony, działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, która nie jest w stanie przedstawić środków dowodowych w celu uzasadnienia swoich twierdzeń (por. wyrok z uzas. SN z 05.11.1997 r., III CKN 244/97, OSNC 1998/3/52, oraz uzasadnienie do wyroku SN z 10.10.1997 r., II CKN 378/97, OSP 1998/6/111). W ocenie Sądu taka sytuacja w przypadku powoda nie miała miejsca. Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, powództwo należało oddalić. SSR Agnieszka Brzoskowska ZARZĄDZENIE 1) (...) 2) (...) 3) (...) O. , dnia 05 września 2017 r. SSR Agnieszka Brzoskowska