Sygn. akt IX Ka 766/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 października 2013 roku Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Arczyński (
§ 1i § 4 k.k.
na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Końskich z dnia 22 marca 2013 roku sygn. akt II K 746/12 I. zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że:
- uchyla orzeczenie o zasądzeniu od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego;
- uchyla orzeczenie o kosztach sądowych zasądzonych od oskarżonego za I instancję;
- wymierzoną oskarżonemu S. C. za przypisany mu czyn karę pozbawienia wolności łagodzi do 4 (czterech) miesięcy;
- na zasadzie art. 69 § 1, 2 i 4 k.k. , 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wymierzonej S. C. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 3 (trzech) lat; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K. tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu prowadzoną w II instancji kwotę 516,60 (pięćset szesnaście 60/100) złotych; III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; IV. zwalnia oskarżonego S. C. od ponoszenia kosztów sądowych w obu instancjach. Sygn. akt IXKa 766/ 13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Końskich wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r sygn. IIK 746/ 12 uznał oskarżonego S. C. winnym tego, że w dniu 17 czerwca 2012 r. w miejscowości D. , woj. (...) , będąc uprzednio skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. sygn. akt IIK 337 / 03 z dnia 27 stycznia 2004 roku za przestępstwo określone w art.
§ 1kk kierował samochodem osobowym marki V.
(...) o nr rej (...) w ruchu drogowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości i kwalifikując ten czyn jako występek z art.
§ 1i 4 kk wymierzył mu kare 8 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie rt.
42 § 2 kk i art. 43 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2lat; na podstawie rt. 49 § 1 i 2 kk zasadził od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 700 zł na cel bezpośrednio związany z udzielaniem pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych ; orzekł o wynagrodzeniu adwokackim, zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 1338, 48 zł tytułem kosztów sądowych. Apelację od tego wyroku wywiódł obrońca oskarżonego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na ustaleniu iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, pomimo że konsekwentnie nie przyznał się do winy, a jego wyjaśnienia są zgodne z prawdą. Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Apelację wywiódł również oskarżony S. C. (zawarł ją w piśmie datowanym 16.
- 2013 r. wysłanym pismem z dn.
- 2013 r. ) zarzucając- jak to wynika z jej treści błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przypisaniu mu winy za czyn którego nie popełnił, w konkluzji wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie go od popełnienia przypisanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Obydwie apelacje o ile ich zarzuty kwestionują samą zasadę odpowiedzialności oskarżonego zawartą w zaskarżonym wyroku nie mają racji, natomiast o tyle okazały się skuteczne, iż doprowadziły do zmiany zaskarżonego wyroku. Wbrew twierdzeniom wynikającym z obu apelacji Sąd Rejonowy dokonując ustaleń faktycznych w sprawie nie naruszył w szczególności zasady określonej przepisem art. 7 kpk przy ocenie dowodów stanowiących podstawę tych ustaleń. Podstawę tych ustaleń stanowiły zeznania świadków J. D. i T. D. . Literalna treść zeznań tych świadków pozwala uznać za trafną ich ocenę dokonaną przez Sąd Rejonowy jako zeznań konsekwentnych zgodnych i spójnych. Słusznie również zauważył Sąd Rejonowy, iż treść cytowanych zeznań uzupełniają zeznania T. K.
(1)także w tym zakresie w jakim dotyczą przekazanego mu przez małżonków D. opisu zachowania oskarżonego. Autorzy obu apelacji swoją argumentację oparli na założeniu prawdziwości wyjaśnień oskarżonego nie wskazując żadnego argumentu w oparciu o który można by podważyć prawdziwość relacji cytowanych świadków. Te argumenty, które zawierają obie apelacje w istocie stanowią jedynie polemikę z oceną dowodów przeprowadzoną przez Sąd Rejonowy i jako takie nie mogą być skuteczne. Prawidłowo również Sąd Rejonowy dokonał oceny prawnej przypisanego oskarżonemu czynu, którą zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i której nie ma potrzeby powtarzać. Zebrane w sprawie informacje dotyczące okoliczności popełnienia przez oskarżonego przypisanego mu przestępstwa legły u podstaw dokonanej przez Sąd Okręgowy odmiennej oceny stopnia szkodliwości społecznej tego czynu i w konsekwencji stały się argumentem do zmiany orzeczenia o karze zasadniczej i orzeczeń traktujących o obowiązkach finansowych oskarżonego. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż Sąd Rejonowy uznał za prawdziwy fakt dokonania przez oskarżonego naprawy samochodu Z. P. . Jeżeli dodać do tego, że oskarżony poruszał się samochodem częściowo droga główną prowadzącą przez wieś D. a częściowo drogą gruntową (zeznania świadka T. K. ) to nic nie stoi na przeszkodzie w przyjęciu iż jego jazda samochodem miała na celu sprawdzenie skuteczności usunięcia usterki i to na drodze o niewielkim ruchu. Okoliczności te aczkolwiek nie znoszą odpowiedzialności oskarżonego to jednak nakazują inaczej ocenić zarówno stopień nasilenia złej woli oskarżonego jak i stopień szkodliwości społecznej jego zachowania i to w sposób dla oskarżonego korzystny. Oskarżony jest bezrobotnym, bez prawa do zasiłku, utrzymywał się z prac dorywczych (k. 31). Jego stan zdrowia był podstawą do umorzenia w dniu 30 sierpnia 2010 r. postępowania wykonawczego w sprawie i to w zakresie wykonania zastępczej kary grzywny (k. 89). Wszystkie te okoliczności uznane zostały za uzasadniające złagodzenie wymierzonej kary pozbawienia wolności, warunkowym zawieszeniem jej wykonania i uchylenia orzeczeń obciążających oskarżonego finansowo. Tak zmieniony wyrok odpowiada ustawowym dyrektywom wymiaru kary i jest adekwatny do stopnia zawinienia oskarżonego. Z tych przyczyn Sąd Okręgowy na zasadzie art. 437 § 1 i 624 § 1 kpk orzekł jak w wyroku. (SSO Andrzej Ślusarczyk) (SSO Wojciech Arczyński) (SSO Marcin Chałoński)