Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2016 roku Sąd Rejonowy w Brodnicy uznał oskarżonego W. N. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art.
kk i za to na mocy art.
33 § 1 i 3 kk wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych przyjmując za równowartość jednej stawki kwotę 30 (trzydzieści) złotych. Na mocy art. 63 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary grzywny okres zatrzymania w dniach od 21 grudnia 2013 roku godz. 20:10 do 22 grudnia 2013 roku godz. 14:15 przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie równoważny jest dwóm stawkom dziennym grzywny. Na mocy art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd orzekł środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat. Ponadto na mocy art. 63 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk zaliczył na poczet orzeczonego środka karnego w pkt III wyroku okres zatrzymania prawa jazdy poczynając od dnia 21 grudnia 2013 roku. Na mocy art. 49 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd zasądził od oskarżonego kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a także zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) zł tytułem opłaty i obciążył go pozostałymi kosztami sądowymi. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając, na podstawie art. 427 § 1 i 2 kpk w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 kpk obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na naruszeniu: ⚫ art. 171 § 7 kpk poprzez uczynienie pierwszych wyjaśnień złożonych 22 grudnia 2013 r., o godzinie 13.10 podstawą ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, mimo, iż podczas ich składania jak później wyjaśniał oskarżony czuł się jeszcze nietrzeźwy oraz źle się czuł po samej kolizji w której uczestniczył jako pasażer, a okoliczności te wyłączyły swobodę wypowiedzi i tym samym przesądzały o niedopuszczalności złożonych w takim stanie wyjaśnień, ⚫ art. 4, art. 5 § 2 i art. 7 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk poprzez dowolną i jednostronną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a nadto na oparciu zaskarżonego wyroku tylko na dowodach obciążających oskarżonego, tj. opinii biegłego kryminalistyki badań wypadków drogowych przy współudziale lekarza biegłego medycyny sądowej i kryminalnej badań wypadków drogowych, a pominięcie dowodów korzystnych dla oskarżonego W. N. , tj. wyjaśnień oskarżonego złożonych w dniu 13 stycznia 2014 r., opinii osmologicznej oraz opinii prywatnej biegłego inż. R. , bez należytego uzasadnienia swojego stanowiska, ⚫ art. 366 kpk poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, w szczególności zidentyfikowania bez wątpliwości miejsca, w którym samochód N. należący do oskarżonego uderzył w drzewo, ⚫ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony W. N. dopuścił się zarzuconych mu czynów, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: ⚫ uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ⚫ ewentualnie uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu aktem oskarżenia zarzutów. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk , spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego. Odnotowania wymaga również fakt, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie stawia mu art. 424 kpk , pozwalając tym samym Sądowi II instancji na pełną i właściwą ocenę motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy przy wydaniu orzeczenia. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości przedstawione zostały poczynione ustalenia faktyczne, jak i ocena zebranych dowodów. Rozpoznając niniejszą sprawę, w żadnym przypadku Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania karnego. Sąd I instancji w toku procesu zgromadził wszelki materiał niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Brak też przesłanek do formułowania twierdzeń, iż niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięte miałyby być wbrew regule wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , a sprowadzające się do zasady in dubio pro reo . W związku z tym, iż Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie ustalonego stanu faktycznego, oceny materiału dowodowego, jak i w przedmiocie winy oskarżonego, nie ma więc potrzeby, aby w tym miejscu szerzej przytaczać argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, a za wystarczające uznać należy odwołanie się do niej. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz właściwa, zgodna z wymogami art. 7 kpk , ocena wszystkich dowodów, doprowadziły Sąd Rejonowy do w pełni trafnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Sąd II instancji w całej rozciągłości aprobuje te ustalenia, które to znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, traktując je jako własne. Sprawstwo przedmiotowego czynu przez oskarżonego wykazane zostało ponad wszelką wątpliwość. Zatem, Sąd Odwoławczy po zapoznaniu się całokształtem zgromadzonego materiału dowodowego, z zaskarżonym wyrokiem, jego uzasadnieniem, z treścią apelacji oraz odpowiedzi na apelację, doszedł do przekonania, iż zaskarżony wyrok należało - co do zasady - utrzymać w mocy. Argumentacja zawarta w apelacji nie jest w stanie zdyskredytować zasadności zaskarżonego orzeczenia. Sąd Rejonowy wydał prawidłowe orzeczenie, we właściwy sposób je uzasadniając. Sąd Okręgowy nie widzi potrzeby powielania argumentacji Sądu meriti, a wystarczy jedynie odesłać do jej lektury. Sąd Okręgowy traktuje ją jak własną, całkowicie się z nią identyfikując. Podobnie odnosi się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na apelację. Powtarzanie, po raz kolejny, tych samych argumentów mija się z celem, zwłaszcza, że apelacja stanowi właściwie swoistą polemikę z argumentacją Sądu meriti. Tę polemikę wygrywa Sąd meriti i apelacja nie jest w stanie przekonać Sądu Okręgowego o niewinności oskarżonego. Odpowiedź na stawiane w apelacji zarzuty skarżący odnajdzie w treści pisemnego uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego, po uzupełnieniu niniejszym uzasadnieniem odwoławczym. Sąd Odwoławczy jedynie uzupełnił podstawę prawną skazania o art. 4 par. 1 in fine, albowiem Są meriti orzekał na podstawie przepisów obowiązujących na czas popełnienia czynu – jako przepisów korzystniejszych dla skazanego. Wymierzonej oskarżonemu kary nie można uznać za szczególnie surową. Uwzględnia wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające i jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu. Sąd Rejonowy również w tym zakresie, podjął trafną decyzję, we właściwy sposób ją uzasadniając. W tej konkretnej sprawie, tą adekwatną karą jest ta wymierzona przez Sąd Rejonowy. Ponadto, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które stanowiłyby przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej, i które stanowiłyby podstawę do uchylenia wyroku. Z uwagi na sytuację majątkową i finansową oskarżonego, Sąd Okręgowy zwolnił go od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.