Sygn. akt II K 1191/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lipca 2017 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Piotr Gensikowski Protokolant: Wioletta Fabińska przy udziale Asesora Prokuratury Rejonowej w Grudziądzu M. S. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22.4.2016 r., 21.6.2016 r., 23.8.2016 r., 18.10.2016 r., 17.2.2017 r., 28.3.2017 r., 26.5.2017 r. oraz 25.7.2017 r. sprawy karnej K. K. syna E. i K. z d. A. , urodzonego (...) w G. , zam. (...)-(...) S. (...) , obywatelstwa polskiego, o wykształceniu zawodowym, PESEL (...) , karanego oskarżonego o to, że w dniu 20 listopada 2015 r. około godziny 18:30 w Ł. na ul. (...) prowadził w ruchu lądowym samochód marki O. (...) nr rej. (...) , czym nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego sygn. akt (...) z dn. 29 grudnia 2014 r. zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do prowadzenia których wymagane jest prawo jazdy kat. B na okres 3 lat tj. od 17 października 2014r. do 17 października 2017r., tj. o czyn określony w art. 244 kk O R Z E K A: Stosując na podstawie art. 4 § 1 k.k. przepisy k.k. obowiązujące do dnia 31 maja 2017 r.
- Oskarżonego K. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zabronionego, tj. występku określonego w art. 244 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. , po zastosowaniu art. 37a k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierza mu karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny, przyjmując wysokość jednej z nich za równoważną kwocie 15 zł (piętnastu) złotych,
- Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. S. kwotę 840 zł (osiemset czterdzieści złotych) + 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w toku postępowania przed sądem,
- Zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania, którymi obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE ( pisemne uzasadnienie wyroku zgodnie z art. 424 § 3 k.p.k. zostało ograniczone tylko co do rozstrzygnięcia o karze i innych rozstrzygnięć zawartych w wyroku ) Przestępstwo przewidziane w art. 244 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r. zagrożone jest karą pozbawienia wolności do lat trzech. Z uwagi na to zagrożenie ustawowe możliwe jest na podstawie art. 37a k.k. wymierzenie oskarżonemu kary grzywny albo kary ograniczenia wolności do lat
- Rozważając w tych granicach wymiar kary wobec oskarżonego K. K. Sąd miał na względzie następujące okoliczności. W ramach dyrektywy odwołującej się do stopnia społecznej szkodliwości Sąd na niekorzyść oskarżonego miał na uwadze stosunkowo niewielki odstęp czasu pomiędzy datą popełnienia czynu (20.11.2015 r.) a początkiem biegu zakazu prowadzenia pojazdów (17.10.2014 r.). W ramach analizowanej dyrektywy wymiaru kary na korzyść oskarżonego przemawiał natomiast stosunkowo krótki odcinek drogi (około 1 kilometra), który oskarżony pokonał w dniu zdarzenia prowadząc auto. Z punktu widzenia dyrektywy proporcjonalności wymiaru kary do stopnia winy na niekorzyść oskarżonego przemawiała okoliczność, że chcąc pokonać odległość ok. 1 kilometra zdecydował się na niestosowanie się do zakazu, mimo że mógł ten odcinek drogi pokonać pieszo, nawet jeżeli w dniu zdarzenia padał deszcz. Z kolei na korzyść oskarżonego przemawiał nagły zamiar popełnienia czynu z art. 244 k.k. powstały po tym, jak okazało się, że jego siostry nie ma w domu, gdyż przebywa ona u koleżanki. Z kolei z punktu widzenia dyrektywy prewencji indywidualnej na niekorzyść oskarżonego bez wątpienia przemawiała jego uprzednia dwukrotna karalność za podobne przestępstwa z art. 244 k.k. , a także karalność za inne przestępstwa. W świetle powyższych okoliczności branych pod uwagę przy wymiarze kary Sąd uznał, że wystarczającym dla zapobieżenia popełnienia przez oskarżonego kolejnego występku jest wymierzenie mu, na podstawie art. 37a k.k. , kary 80 stawek dziennych grzywny po 15 złotych każda ze stawek. Zdaniem Sądu kara wymierzona oskarżonemu stanowi zadośćuczynienie dyrektyw przewidzianych w art. 53 § 1 k.k. Przede wszystkim jest ona, z uwagi na jej rodzaj, odpowiednia do stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez oskarżonego czynu przestępnego, który nie był znaczny. Zdaniem Sądu kara ta nie przekracza stopnia winy oskarżonego, a jej wysokość odpowiada dyrektywie prewencji indywidualnej i związanej z nią kilkukrotną uprzednią karalnością oskarżonego. Wymierzona kara nie pomija również względów związanych z potrzebą realizacji prewencji generalnej. W ocenie Sądu stanowi ona wszakże sygnał dla środowiska oskarżonego, że popełnienie wymienionego przypisanego mu czynu nie jest bezkarne, lecz związane z określoną dolegliwością. Zdaniem Sądu dyrektywa prewencji indywidualnej, a także częściowo dyrektywa prewencji generalnej sprzeciwiały się zastosowaniu wobec oskarżonego instytucji odstąpienia od wymierzenia kary określonej w art. 59 k.k. W świetle uprzedniej karalności oskarżonego Sąd nie miał wszakże podstaw, aby przyjąć, że cele kary w przypadku oskarżonego zostaną spełnione poprzez orzeczenie samego środka karnego, np. świadczenia pieniężnego. Ustalając wysokość jednej stawki kary grzywny sąd miał na uwadze miesięczne dochody oskarżonego w wysokości 1.000 złotych (k. 19v.). Z tych względów orzeczono jak w punkcie 1-szym wyroku. O kosztach pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu orzeczono jak w punkcie 2-gim wyroku na podstawie § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 3, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801). Podejmując takie rozstrzygnięcie sąd miał na uwadze obecność obrońcy na terminach rozprawy, co znajduje odzwierciedlenie w protokołach rozprawy (k. 56, k. 73, k. 87, k. 92, k. 95, k. 104). Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. z 1983 r. Dz. U. Nr 49, poz. 223 ze zm.) w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. Sąd w punkcie 3-cim wyroku zwolnił oskarżonego w całości od obowiązku uiszczenia opłaty, zwolnił także go od obowiązku uiszczenia wydatków postępowania w części go obciążającej, którymi obciążył Skarb Państwa. Podejmując takie rozstrzygnięcie Sąd miał na względzie okoliczność, że obecnie oskarżony ma na utrzymaniu czwórkę dzieci.