Sad powszechny, I C 1909/17

Sygn. akt I C 1909/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lipca 2017 roku Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Daria Ratymirska Protokolant: sekr. sąd. Daria Paliwoda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2017 roku w Kłodzku sprawy z powództwa K. w W. przeciwko W. R. o zapłatę kwoty 2.398,50 zł I. zasądza od pozwanej W. R. na rzecz strony powodowej K. w W. kwotę 2.141,03 zł (dwa tysiące sto czterdzieści jeden złotych 03/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28 kwietnia 2017 roku do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w dalszej części; III. zasądza od pozwanej W. R. na rzecz strony powodowej K. w W. kwotę 583,60 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE K. w W. wniósł pozew przeciwko W. R. o zapłatę kwoty 2398,50 zł, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem wykonania zobowiązania z umowy nr (...) , zawartej w dniu 16.01.2014r. przez pozwaną z G. z/s w S. , poprzednikiem prawnym powoda. Podał, że nabył wierzytelność na podstawie umowy cesji z dnia 16.12.2016r. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, zarzuciła nieudowodnienie istnienia roszczenia co do podstawy, wysokości i terminu wymagalności oraz legitymacji procesowej. Stan faktyczny: W dniu 16.01.2014r. pozwana zawarła z G. w S. umowę o kredyt gotówkowy nr (...) w kwocie 4200 zł, przy czym całkowita kwota do zapłaty, wraz z kosztami kredytu – prowizją przygotowawczą, odsetkami i kosztami ubezpieczenia, wynosiła 5483,39 zł. Pozwana zobowiązała się spłacać kredyt i odsetki w 36 równych ratach miesięcznych kapitałowo-odsetkowych, płatnych do 20 dnia każdego miesiąca, zobowiązując się do całkowitej spłaty do dnia 15.01.2017r. Dowód: umowa kredytu (k-254-256), Pismem z dnia 14.09.2016r. Bank wypowiedział w.w. umowę kredytu ze skutkiem rozwiązującym po upływie 30 dni od daty doręczenia pisma, wzywając zarazem pozwaną do zapłaty kwoty 2273,84 zł, powiększonej o dalsze odsetki umowne liczone od dnia 14.09.2016r. w wysokości wówczas wynoszącej 10% w stosunku rocznym. Pismo zostało nadane przesyłką poleconą w dniu 15.09.2016r. na adres pozwanej, wskazany w umowie ( T. (...) N. ). Przesyłka była dwukrotnie awizowana, nieodebrana w terminie, zwrócona nadawcy w dniu 7.10.2016r. Dowód: wypowiedzenie (k-258), potwierdzenie doręczenia (k-259) B. w S. dokonał sprzedaży przysługującej mu wierzytelności wobec pozwanej, na rzecz K. w W. . Dowód: umowa cesji wierzytelności z dnia 16.12.2016r. (k-24 i nast.), wraz z załącznikiem nr 1 (k-9-14); oświadczenie o zapłacie ceny (k-30), zawiadomienie o przelewie, wezwanie do zapłaty (k-251-252). Sąd zważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie w stosunkach między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego ( art. 471 kc ). Dłużnik nie wykonuje zobowiązania, jeżeli przez swoje zachowanie nie doprowadzi do osiągnięcia przez wierzyciela określonej kontraktem korzyści. Ciężar dowodu istnienia przesłanek odpowiedzialności kontraktowej (tj. powstania szkody, w postaci uszczerbku majątkowego, spowodowanej niewykonaniem lub nienależycie wykonanym zobowiązaniem przez dłużnika, oraz istnienia związku przyczynowego), w świetle art. 6 k.c. , spoczywa na wierzycielu, jako osobie, która z tychże faktów wywodzi skutki prawne ( wyrok SA w Lublinie z dnia 19 lutego 2013 r., I ACa 717/12, LEX nr 1314796 ). Musi on zatem udowodnić istnienie ważnego zobowiązania o określonej treści, w stosunku do którego czyni dłużnikowi zarzuty jego naruszenia. W niniejszej sprawie powód wykazał, że pozwaną łączyła z B. w S. umowa kredytu w kwocie 4200 zł, zawarta w dniu 16.01.2014r., nr (...) , przy czym całkowita kwota do zapłaty, wraz z kosztami kredytu – prowizją przygotowawczą, odsetkami i kosztami ubezpieczenia, wynosiła 5483,39 zł. Pozwana zobowiązała się spłacać kredyt i odsetki w 36 równych ratach miesięcznych kapitałowo-odsetkowych, płatnych do 20 dnia każdego miesiąca, zobowiązując się do całkowitej spłaty do dnia 15.01.2017r. Powód wykazał także, że nabył wierzytelność od B. na podstawie umowy cesji z dnia 16.12.2016r. ( art. 509 kc ). Pozwana nie przedstawiła natomiast dowodu zapłaty. W sytuacji bowiem, gdy zachowanie się dłużnika w wykonaniu zobowiązania ma polegać na daniu lub czynieniu, przeprowadzenie przez wierzyciela dowodu na fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, o ile nie jest niemożliwe, to na pewno jest bardzo utrudnione. Dlatego w takich sytuacjach przyjmuje się, że to dłużnik, broniąc się przed zarzutem niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, powinien przedstawić dowód spełnienia świadczenia ( art. 462 – 463 kc ). W rozpoznawanej sprawie, pozwana nie wykazała, że spełniła świadczenie zgodnie z zawartą umową, jak również nie wykazała, że niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności ( art. 471 kc w zw. z art. 6 kc ). W tych okolicznościach zasądzono na rzecz powoda, następcy prawnego dotychczasowego wierzyciela – B. w S. , kwotę 2073,05 zł, stanowiącą kwotę niespłaconego kapitału. Pozwana, zgodnie z zawartą umową, zaciągnęła zobowiązanie do zapłaty. Na podstawie postanowień umowy, Bank skutecznie wypowiedział pozwanej umowę kredytu (§ 11 umowy), co spowodowało wymagalność kwoty kapitału w wysokości 2073,05 zł. Jak ustalono wyżej, pismem z dnia 14.09.2016r. Bank wypowiedział w.w. umowę kredytu ze skutkiem rozwiązującym po upływie 30 dni od daty doręczenia pisma, wzywając zarazem pozwaną do zapłaty kwoty 2273,84 zł (w tym kapitał i odsetki), powiększonej o dalsze odsetki umowne liczone od dnia 14.09.2016r. w wysokości wówczas wynoszącej 10% w stosunku rocznym. Pismo zostało nadane przesyłką poleconą w dniu 15.09.2016r. na adres pozwanej, wskazany w umowie ( T. (...) N. ). Przesyłka była dwukrotnie awizowana, nieodebrana w terminie, zwrócona nadawcy w dniu 7.10.2016r. Przyjmując, że wypowiedzenie to doręczono pozwanej w dniu 6.10.2016r. oraz licząc termin 30 dni, należało uznać, że rozwiązanie umowy nastąpiło w dniu 6.11.2016r., co skutkowało wymagalnością całego roszczenia. Dlatego zasądzona w wyroku kwota obejmuje kwotę 2073,05 zł, powiększoną o skapitalizowane odsetki karne naliczone według stopy odsetek ustawowych za opóźnienie (zgodnie z żądaniem pozwu) od dnia 6.11.2016r. do dnia 27.04.2017r. (2073,05 zł + 67,98 zł = 2141,03 zł), z dalszymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 28.04.2017r. tj. od dnia wniesienia pozwu, do dnia zapłaty ( art. 481§1 i 2 kc i art. 482§1 kc ). W dalszej części powództwo podlegało oddaleniu, jako nieudowodnione, tj. co do kwoty 212,76 zł, żądanej „ tytułem odsetek naliczonych przez poprzedniego wierzyciela od kwoty niespłaconego kapitału za okres od dnia występowania zaległości w spłacie do dnia 30.09.2016r. wierzytelności wg stopy procentowej wskazanej w umowie nie wyżej niż stopa odsetek maksymalnych ”, oraz co do kwoty 30 zł, żądanej „ tytułem kosztów wezwań, upomnień i opłat poniesionych przez poprzedniego wierzyciela ”. Strona powodowa nie wykazała podstawy faktycznej roszczenia w tej części, nie wyjaśniła pojęcia „ dnia występowania zaległości w spłacie ”, od którego liczone były odsetki w niejasnej i niewskazanej nawet w pozwie wysokości. Brak precyzyjnego wskazania sposobu wyliczenia tych kwot uniemożliwił weryfikację przez Sąd stanowiska powoda co do żądania zapłaty kwoty 212,76 zł, a także co do kwoty 30 zł, które to żądanie pozostało całkowicie gołosłowne. Zarzut przedawnienia nie zasługiwał na uwzględnienie, skoro, zgodnie z powyższym wywodem, wierzytelność stała się wymagalna najwcześniej w dniu 6.11.2016r., zaś pozew został wniesiony do sądu w dniu 28.04.2017r. ( art. 117§2 kc , art. 118 kc , art. 120§1 kc ). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, orzeczono, jak w pkt I i II wyroku. Orzeczenie w pkt III oparto na przepisach art. 100 zd. 1 w zw. z art. 98 § 1 i 3 kpc . Powód wygrał sprawę w 90%, poniósł koszty w kwocie 717 zł, w tym opłata sądowa od pozwu (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika, będącego radcą prawnym (w stawce minimalnej – 600 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Pozwana poniosła koszty w kwocie 617 zł - w tym: wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem (w stawce minimalnej – 600 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Łącznie koszty procesu wyniosły 1334 zł, z czego pozwana powinna je ponieść, zgodnie z wynikiem procesu, w 90%, tj. w kwocie 1200,60 zł, zaś powód w kwocie 133,40 zł (10%). Skoro powód w rzeczywistości poniósł koszty w kwocie wyższej, pozwana powinna zwrócić mu różnicę (717 – 133,40 = 583,60).