Sygn. akt II K 184/17 WYROK ŁĄCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Andrzej Janowski Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Strzelec w obecności Prok. Prokuratury Rejonowej w Szczytnie Artura Bekularda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca i 29 sierpnia 2017 r. sprawy: N. M. , s. B. i A. zd. K. , ur. (...) w S. skazanego prawomocnymi wyrokami: 1) Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 7 września 2011 r. w sprawie II K 403/11
- a)za przestępstwo z art. 278 §1 k.k. w zb. z art. 275 §1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zw. z art. 11 §2 popełnione w nocy z 11 na 12 marca 2011 r. roku na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności,
- b)za przestępstwo z art. 279 §1 k.k. popełnione w okresie od 1 listopada 2010 r. do 11 listopada 2010 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności,
- c)łącznie na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; 2) Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie II K 342/12 za przestępstwo z art. 279 §1 k.k. w zb. z art. 278 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. popełnione w nocy z 26 na 27 maja 2010 roku na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności; 3) Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 31 października 2013 r. w sprawie II K 431/12 za przestępstwo z art. 278 §1 k.k. popełnione w dniu 26 lutego 2012 roku na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 4) Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie II K 564/13 za przestępstwa z art. 178a §4 k.k. popełnione w dniu 17 sierpnia 2013 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; I. na podstawie art. 569 §1 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k. i art. 86 §1 k.k. , w brzmieniu przepisów obowiązującym w datach przestępstw, w zw. z art. 4 §1 k.k. , łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanego N. M. wyrokami Sądu Rejonowego w Szczytnie w sprawach sygn. akt II K 403/11 i II K 342/12 (opisanymi w pkt 1 i 2) i w ich miejsce orzeka karę łączną 2 (dwóch) lat i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 569 §1 k.p.k. w zw. z art. 85 k.k. i art. 86 §1 k.k. , w brzmieniu przepisów obowiązującym w datach przestępstw, w zw. z art. 4 §1 k.k. , łączy kary pozbawienia wolności orzeczone wobec skazanego N. M. wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie w sprawach sygn. akt II K 431/12 i II K 564/13 (opisanymi w pkt 3 i 4) i w ich miejsce orzeka karę łączną 1 (jednego) roku i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej w pkt I kary łącznej zalicza okres rzeczywistego pozbawienia skazanego wolności w sprawie II K 403/11 od dnia 20.04.2011 roku do dnia 22.04.2011 roku; IV. na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej w pkt II kary łącznej zalicza okres odbytej dotąd kary w sprawie II K 564/13 oraz okres rzeczywistego pozbawienia skazanego wolności w sprawie II K 431/12 od dnia 27.02.2012 roku do dnia 29.02.2012 roku; V. na podstawie art. 576 § 1 k.p.k. w pozostałym zakresie łączone wyroki pozostawia do odrębnego wykonania; VI. na podstawie art. 29 ust 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (tj Dz.U. 2002r., nr 123, poz. 1058 z późn. zmian.) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata Ł. N. w S. kwotę 144 (sto czterdzieści cztery) złote oraz podatek VAT w kwocie 33,12 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu; VII.na podstawie art. 624 §1 k.p.k. zwalnia skazanego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE N. M. został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami: 5) Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 7 września 2011 r. w sprawie II K 403/11
- a)za przestępstwo z art. 278 §1 k.k. w zb. z art. 275 §1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. w zw. z art. 11 §2 popełnione w nocy z 11 na 12 marca 2011 r. roku na karę 7 miesięcy pozbawienia wolności,
- b)za przestępstwo z art. 279 §1 k.k. popełnione w okresie od 1 listopada 2010 r. do 11 listopada 2010 r. na karę 1 roku pozbawienia wolności,
- c)łącznie na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; 6) Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 30 stycznia 2013 r. w sprawie II K 342/12 za przestępstwo z art. 279 §1 k.k. w zb. z art. 278 §1 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. popełnione w nocy z 26 na 27 maja 2010 roku na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności; 7) Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 31 października 2013 r. w sprawie II K 431/12 za przestępstwo z art. 278 §1 k.k. popełnione w dniu 26 lutego 2012 roku na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, 8) Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie II K 564/13 za przestępstwa z art. 178a §4 k.k. popełnione w dniu 17 sierpnia 2013 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności; Aktualnie N. M. odbywa karę 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Szczytnie w sprawie II K 564/13. Karę odbywa w systemie zwykłym. W okresie osadzenia nie był karany dyscyplinarnie ani nagradzany regulaminowo. (dowody: odpisy wyroków k. 15-16, 17-17v, 18-19, 20-20v, 31, 33-35, 36-37, opinia o skazanym k. 26-28, dokumentacja medyczna k. 121 – 144, dane o karalności k. 44-45). Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 569 § 1 k.p.k. , warunkiem wydania wyroku łącznego w stosunku do osoby skazanej wyrokami różnych Sądów, jest spełnienie wymogów określonych w przepisach kodeksu karnego dotyczących kary łącznej. W myśl art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 20 marca 2015 r.) do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, tj. przed 01 lipca 2015 roku, stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczas obowiązującym, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po tym dniu. Z uwagi fakt, iż wszystkie wyroki skazujące wobec N. M. zapadły przed dniem 01 lipca 2015r., zastosowanie znajdą tym samym przepisy regulujące łączenie kar w poprzednio obowiązującym brzmieniu. Art. 85 k.k. , obowiązujący do dnia 30 czerwca 2015r., stanowił, że Sąd orzeka karę łączną, jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw zanim zapadł pierwszy, choćby nieprawomocny wyrok co do którekolwiek z nich. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż przedstawiona na wstępie konfiguracja wyroków oraz zasada łączenia kar określona w art. 85 k.k. przed 1 lipca 2015 roku pozwalała na orzeczenie w niniejszej sprawie kary łącznej poprzez połączenie kar z wyroków w sprawach II K 403/11 i II K 342/12, albowiem czyny objęte wskazanymi wyżej wyrokami zostały popełnione przed dniem wydania pierwszego ze wskazanych orzeczeń, to jest przed dniem 7 września 2011 r. Analogiczne względy przemawiały za odrębnym połączeniem kar wymierzonych N. M. w sprawach II 431/12 i II K 564/13, za przestępstwa popełnione przed datą pierwszego z tych orzeczeń, to jest przed dniem 31 października 2013 r. Z uwagi na fakt, iż kara łączna w wyroku łącznym stanowi odrębną karę zastępującą wszystkie wymierzone kary jednostkowe i wymierzone już kary łączne za pozostające w zbiegu przestępstwa, konieczne jest ustawowe określenie granic wymiaru tej kary, a ściślej mówiąc ustawowe przesądzenie górnej i dolnej granicy, w ramach których Sąd dokona wymiaru kary łącznej. Zgodnie z dyspozycją art. 86 §1 k.k. , granice kary łącznej wyznaczają najwyższa z kar jednostkowych oraz ich suma. W przypadku pierwszej z kar łącznych, obejmującej kary jednostkowe w sprawach II K 403/11 i II K 342/13, dopuszczalny wymiar kary łącznej kształtuje się tym samym od 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności do 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności, w odniesieniu do drugiej kary łącznej obejmującej skazania w sprawach II 431/12 i II K 564/13 – od 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności do 2 lat pozbawienia wolności. Przy orzekaniu kary łącznej w wyroku łącznym mogą mieć zastosowanie różne systemy łączenia kar jednostkowych i łącznych. Są nimi: system kumulacji - polegający na zsumowaniu wszystkich wymierzonych kar jednostkowych i łącznych, a następnie wykonaniu jednej skumulowanej kary; system absorpcji - polegający na przyjęciu, że najsurowsza kara wymierzona za pozostające w zbiegu realnym przestępstwa pochłania kary łagodniejsze, co sprawia iż tylko ta kara podlega wykonaniu oraz system asperacji - polegający na przyjęciu za podstawę najsurowszej kary orzeczonej za pozostające w zbiegu przestępstwa, podlegającej odpowiedniemu obostrzeniu w sposób przewidziany w ustawie karnej. Występują także systemy mieszane w dwóch odmianach: redukcyjnym - polegającym na swoistym obniżeniu kary ustalonej w wyniku zsumowania kar jednostkowych i łącznych orzeczonych za poszczególne przestępstwa oraz system mieszany wykorzystujący elementy asperacji - polegający na określeniu zasad wymiaru jednej kary łącznej w oparciu o kary wymierzone jednostkowo i wymierzone już kary łączne, przy czym podstawą wymiaru kary łącznej jest najsurowsza z kar (jednostkowych lub łącznych) podlegająca jednak obostrzeniu w sposób przewidziany w ustawie. Obowiązujący Kodeks karny opiera się co do zasady na systemie mieszanym, nazywanym także systemem kary łącznej. Należy jednak podkreślić, że regulacje zawarte w przepisach art. 85 i następnych k.k. nie wskazują w sposób jednoznaczny modelu (zasady, dyrektywy), który stanowić powinien podstawę wymiaru kary łącznej. Zgodnie bowiem z art. 86 k.k. Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar (jednostkowych, łącznych) wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak ustalonych w tym przepisie granic danego rodzaju kary. W orzecznictwie panuje pogląd, iż wybór sposobu wymiaru kary łącznej uzależniony jest od oceny okoliczności konkretnego wypadku, w tym w szczególności więzi o charakterze przedmiotowym i podmiotowym pomiędzy poszczególnymi przestępstwami, za które wymierzono kary jednostkowe (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2002 r., II KK 270/02, LEX nr 55547). W przedmiotowej sprawie pomiędzy przestępstwami popełnionymi przez skazanego, za które wymierzono kary w sprawach II K 403/11 oraz II K 342/12 zachodzi częściowy związek przedmiotowy, albowiem w obu tych sprawach skazany popełnił występki skierowane przeciwko mieniu i dodatkowo w sprawie II K 403/11 przeciwko wiarygodności dokumentów. Natomiast pomiędzy przestępstwa popełnionymi przez N. M. , za które orzeczono kary w sprawach II K 431/12 oraz II K 564/13 nie zachodzi ścisły związek przedmiotowy, bowiem skazany popełnił występki skierowane przeciwko różnorodzajowym dobrom prawnie chronionym, tj. mieniu i bezpieczeństwu w komunikacji. Nadto zauważenia wymaga, że pomiędzy przestępstwami będącymi przedmiotem spraw II K 403/14 i II K 342/15 brak bliskości czasowej, bowiem popełnione zostały na przestrzenie 10 miesięcy, natomiast w odniesieniu do przestępstw, za które wymierzono kary w sprawach II K 431/12 oraz II K 564/13 wskazać należy, że zostały popełnione na przestrzeni półtora roku. Na wymiar kary łącznej w wyroku łącznym poza zasadami określonymi w art. 86 §1 k.k. istotny wpływ ma zachowanie się skazanego w zakładzie karnym czy w środowisku, w którym znajduje się po prawomocnym skazaniu poszczególnymi wyrokami. W tym wypadku zachowanie się skazanego jest poprawne, o czym świadczy opinia o skazanym z dnia 26 maja 2017 r. wydana przez dyrektora Aresztu Śledczego w O. (k. 26-28). Z opinii tej wynika, iż N. M. w czasie pobytu w warunkach izolacji nie był karany dyscyplinarnie ani nagradzany regulaminowo. Relacje personalne z współosadzonymi skazany układa prawidłowo. W stosunku do przełożonych odnosi się właściwie. Dostosowuje się do obowiązującego porządku wewnętrznego w jednostce penitencjarnej, korzysta z zajęć kulturalno-oświatowych, dba o porządek w celi, nie jest uczestnikiem podkultury przestępczej. Karę pozbawienia wolności skazany odbywa w systemie zwykłym. Tym samym uznać należy, że N. M. czyni postępy w procesie resocjalizacji, jakkolwiek są one umiarkowane, skazany podporządkowuje się wymogom związanym z odbywaniem kary pozbawienia wolności. Uwzględniając powyższe, kierując się zasadą asperacji, Sąd uznał że nie zachodzi potrzeba orzeczenia maksymalnie długich okresów resocjalizacji skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej, bowiem jego obecne zachowanie jest prawidłowe, z drugiej wszakże strony wielość popełnionych przez N. M. przestępstw, różny ich charakter oraz stosunkowo długi okres czasu, w ciągu którego dopuszczał się łamania prawa, w zestawieniu z faktem, że karę pozbawienia wolności odbywa w systemie zwykłym, prowadzi do konkluzji, że nie zasługuje on na zbyt łagodne potraktowanie i wymaga w dalszym ciągu długotrwałego okresu resocjalizacyjno-wychowawczego, który kary łączne orzeczone w wymiarze 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności (pkt I wyroku) i w wymiarze 1 roku i 9 miesięcy pozbawienia wolności (pkt II wyroku) w pełni zapewniają. Na poczet kary łącznej orzeczonej w pkt I Sąd zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia skazanego wolności w sprawie II K 403/11 od dnia 20 kwietnia 2011 do dnia 22 kwietnia 2011 r., a na poczet kary łącznej orzeczonej w pkt II zaliczył okres odbytej dotąd kary w sprawie II K 564/13 oraz okres rzeczywistego pozbawienia skazanego wolności w sprawie II K 431/12 od dnia 27 lutego 2012 roku do dnia 29 lutego 2012 r. Na podstawie art. 576 §1 k.p.k. wyroki podlegające łączeniu w zakresie nieobjętym wyrokiem łącznym Sąd pozostawił odrębnemu wykonaniu – jak w pkt III. Na rzecz obrońcy skazanego z urzędu zasądzono wynagrodzenie zgodnie z obowiązującymi stawkami, uwzględniając nakład pracy obrońcy. Sytuacja finansowa N. M. , przebywającego w jednostce penitencjarnej, nie pracującego, nie pozwala w ocenie Sądu na poniesienie kosztów sądowych, od których zapłaty został zwolniony, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k.