Sad powszechny, IX Ka 1531/13

(1)oskarżonego o przestępstwo z art.284 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora i oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jędrzejowie z dnia 11 czerwca 2013 roku sygn. akt II K 881/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonego A. K.

(1)do naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz B. W. opiekuna prawnego małoletniej Z. M. kwoty 1800 (tysiąc osiemset) złotych; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego A. K.

(1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 140 (sto czterdzieści) złotych tytułem kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt IX Ka 1531/13 UZASADNIENIE Prokuratura Rejonowa w Jędrzejowie oskarżyła A. K.

(1)o to, że: w miesiącu kwietniu 2012 roku daty bliżej nieustalonej w B. gm. S. , woj. (...) przywłaszczył sobie powierzoną mu rzecz ruchomą w postaci dwóch złotych łańcuszków, złotej przywieszki w kształcie krzyżyka, złotej przewieszki – medalika i pary złotych kolczyków o łącznej wartości 1800 złotych na szkodę Z. M. , tj. o przestępstwo z art5 . 284 § 2 k.k. . Sąd Rejonowy w Jędrzejowie wyrokiem wydanym w dniu 11 czerwca 2013 roku w sprawie sygn. akt II K 881/12 uznał oskarżonego A. K.

(1)za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art. 284 § 2 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w całości obciążając nimi Skarb Państwa. Apelację od wyroku wnieśli: prokurator i oskarżony. Prokurator na podstawie art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: I. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 46 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji skazania oskarżonego A. K.

(1)za przestępstwo z art. 284 § 2 k.k. , pomimo, iż w toku postępowania przygotowawczego, do protokołu przesłuchania świadka z dnia 5 października 2012 roku, opiekun prawny małoletniej pokrzywdzonej Z. B. W. złożyła wniosek o naprawienie szkody; II. obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 413 § 2 k.p.k. oraz art. 424 § 1 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku polegającą na odmiennym opisaniu podstawy prawnej wymiaru kary oskarżonemu w sentencji wyroku oraz w jego uzasadnieniu co uniemożliwia w istocie prawidłową ocenę podstawy skazania oraz treść ustaleń faktycznych Sądu. Formułując zarzuty jak wyżej skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie na podstawie art. 46 § 1 k.k. obowiązku naprawienia szkody i odniesienia się do przytoczonego na stronie 14 uzasadnienia błędnego przytoczenia podstawy prawnej wymiaru kary. Oskarżony nie sprecyzował wprost zarzutów odwoławczych jednakże z treści wniesionej przez niego apelacji wynika, że zarzucił on zaskarżonemu wyrokowi błędną ocenę dowodów skutkującą niezasadnym uznaniem go winnym popełnienia zarzucanego mu czynu i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżonego nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Wbrew zarzutom skarżącego Sąd I instancji w toku prawidłowo przeprowadzonego przewodu sądowego zgromadził wszystkie dowody niezbędne dla rozstrzygnięcia, wnikliwie i szczegółowo je przeanalizował, oraz dokonał na ich podstawie prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd ten szczegółowo wskazał, którym dowodom i na jakiej podstawie przyznał atrybut wiarygodności, oraz którym i dlaczego tych cech odmówił. Jest rzeczą oczywistą, iż decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miały zeznania świadka Z. M. . Sąd Rejonowy oceniając zeznania tego świadka, posiłkując się przy tym opinią biegłej psycholog, nie wykroczył poza ramy swobodnej oceny dowodów zakreślonych przepisem art. 7 k.p.k. . Zeznania Z. M. nie noszą cech konfabulacji. Małoletnia świadek, jak wynika z opinii biegłej psycholog, nie wykazuje zaburzeń w zakresie postrzegania, przechowywania i odtwarzania zdarzeń i faktów, ma zdolność spostrzegania i zapamiętywania zdarzeń, jak również komunikowania na ten temat. Zeznania w/w świadek są spójne, stanowcze i konsekwentne. Brak jest, jak słusznie uznał Sąd I instancji jakichkolwiek przesłanek, które ograniczałyby walor dowodowy tych zeznań. Z zeznaniami małoletniej korespondują zeznania B. W. . Jest rzeczą oczywistą, iż w/w dowody pozostają w opozycji do wyjaśnień oskarżonego, którym Sąd Rejonowy słusznie nie dał wiary, traktując je li tylko jako konsekwencję przyjętej przez oskarżonego linii obrony. Sąd I instancji prawidłowo ocenił również zeznania świadka A. K.

(2), która usiłowała przedstawić oskarżonego w jak najkorzystniejszym świetle. Niewątpliwym jest, iż świadek ten była zainteresowana uwolnieniem oskarżonego od odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn. W świetle zeznań Z. M. i B. W. zarówno wina oskarżonego jak i okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu nie budzą wątpliwości. Zasadnie podnosi prokurator, iż Sąd I instancji nie orzekając o obowiązku naprawienia szkody, mimo stosownego wniosku w tym przedmiocie złożonego przez opiekuna prawnego małoletniej pokrzywdzonej Z. M. , obraził przepis art. 46 § 1 k.k. . Wobec powyższego uwzględniając wniosek w tym przedmiocie złożony przez opiekuna prawnego pokrzywdzonej należało zmienić zaskarżony wyrok zobowiązując w trybie art. 46 § 1 k.k. oskarżonego do naprawienia szkodę poprzez zapłatę na rzecz B. W. – opiekuna prawnego małoletniej Z. M. kwoty 1800 złotych. Kwota ta, wbrew zarzutom oskarżonego, w sposób konsekwentny i stanowczy wskazywana przez świadka B. W. odpowiada faktycznej wartości przedmiotowej biżuterii. Uwzględniając powyższe zmieniono zaskarżony wyrok ( art. 437 § 1 k.p.k. ). Biorąc pod uwagę dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k. , a więc uwzględniając te okoliczności, które były przedmiotem ocen i rozważań sądu I instancji, w tym uprzednią wielokrotną karalność oskarżonego, rodzaj i charakter naruszonego dobra, tj. uwzględniając fakt, iż przedmiotowa biżuteria stanowiła niewątpliwe jeden z ważniejszych dóbr materialnych jakie posiadała małoletnia, nie można uznać kary wymierzonej oskarżonemu za rażąco niewspółmierne surową. Kara ta jawi się jako sprawiedliwa i wyważona. Rzeczą oczywistą jest, iż podstawą jej wymiaru jest przepis art. 284 § 2 k.k. , nie zaś przepis art. 58 § 3 k.k. , który błędnie podano w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. O kosztach sądowych w postępowaniu odwoławczym, przy uwzględnienie deklarowanej przez oskarżonego sytuacji materialnej, orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k. . SSO Ewa Opozda-Kałka SSO Krzysztof Sójka SSO Leszek Grzesiak M.N