Sad powszechny, III Ca 878/17

Sygn. akt III Ca 878/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 marca 2017 roku, wydanym w sprawie o sygn. akt I C 187/15 Sąd Rejonowy w Łowiczu zasądził od Z. N. na rzecz S. W. działającego pod firmą (...) z siedzibą w B. kwotę 1.190,00 € z ustawowymi odsetkami od dnia 12 stycznia 2015 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 250,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Apelację od powyższego orzeczenia wniósł pozwany. W apelacji zaskarżył przedmiotowy wyrok w całości. Zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 232 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że powód wywiązał się z obowiązku udowodnienia okoliczności, z której wywodzi skutki prawne, tj. wykonania przez siebie łączącej strony umowy z dnia 17 maja 2008 r. podczas gdy pozwany tym twierdzeniom zaprzecza, a powód nie przedstawił na tę okoliczność żadnych dowodów poza własnymi wyjaśnieniami; art. 233 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i dokonanie jego oceny w sposób dowolny z pominięciem istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności, iż zarówno wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia jak i nieposiadanie przez niego dokumentu zawierającego treść odwołania od decyzji F. świadczą tym, że powód w istocie nie podjął żadnych działań mających na celu zapewnienie wypłacenia pozwanemu należnego mu zasiłku na dzieci, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że pozwany wykonał zobowiązanie przyjęte na siebie w umowie zawartej z pozwanym, za które należy mu się wynagrodzenie; § 611 (...) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że powodowi należy się wynagrodzenie z tytułu umowy o świadczenie usług w sytuacji, gdy nie były one w istocie świadczone. Wskazując na powyższe zarzuty, pozwany wniósł o zmianę wyroku przez oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego za obie instancje, według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa była rozpoznawana w postępowaniu uproszczonym, w związku z czym Sąd Okręgowy na podstawie art. 505 10 § 1 i § 2 k.p.c. orzekł na posiedzeniu niejawnym w składzie jednego sędziego. Zaznaczyć także należy, że w postępowaniu uproszczonym zgodnie z art. 505 9 § 1 1 k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast w myśl art. 505 13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Wobec powyższego, w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do stanowiska wyrażonego w apelacji. Twierdzenia formułowane w apelacji przez pozwanego sprowadzają się do zarzucenia Sądowi Rejonowemu uwzględnienia powództwa w całości, mimo że powód nie udowodnił, że świadczył usługi określone w umowie z pozwanym, tj. skompletował dokumenty niezbędne do złożenia odwołania od decyzji Niemieckiej Kasy Świadczeń Rodzinnych (niem. F. ) odmawiającej przyznania Z. N. pełnej kwoty zasiłku na dwójkę jego dzieci. Sąd Rejonowy wywiódł prawidłowe wnioski ze zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie i uznał, że powód udowodnił spełnienie ciążącego na nim świadczenia w całości. Przede wszystkim Sąd Rejonowy dał wiarę spójnym i precyzyjnym twierdzeniom powoda złożonym podczas przesłuchania go w Ambasadzie Rzeczypospolitej Polskiej w B. . S. W. wówczas stwierdził, że po podpisaniu umowy, w maju 2008 r. pozwany dosłał mu dokumenty potrzebne do rozpoczęcia prac nad odwołaniem, tj. druk (...) potwierdzony przez (...) w Ł. , zaświadczenie z MOPS w Ł. o okresie pobierania zasiłku dla dzieci oraz zaświadczenie z Urzędu Miasta i Gminy Ł. o zameldowaniu dzieci. Po uzyskaniu tych dokumentów, powód skompletował potrzebne w dalszej procedurze dokumenty, tj. odwołanie od decyzji F. oraz trzy monity w tej sprawie. Po podpisaniu powyższych pism przez pozwanego, powód wysłał komplet wszystkich dokumentów do F. wraz z informacją, że dalsza korespondencja ma być wysyłana na jego adres w Polsce (k. 65-66). Potwierdzeniem prawdziwości jego zeznań jest załączenie kopii wszystkich pism wymienionych w treści jego zeznań (k. 69-78). Rezultatem tych działań było uzyskanie decyzji zmieniającej poprzednią i tym samym przyznanie zasiłku na dwójkę dzieci w wysokości 6.314,00 euro (k. 91). Obrazu rzeczy nie zmieniły więc zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów poprzez zasądzenie na rzecz powoda kwoty 1.190 €. Według reguł utrwalonych w orzecznictwie, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wydanie na podstawie tego orzeczenia przez sąd, nie narusza art. 233 § 1 k.p.c. , jeżeli z zebranego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, bo takie działanie mieści się w przyznanych mu kompetencjach swobodnego uznania, którą z możliwych wersji przyjmuje za prawdziwą. Tym samym, nawet jeżeli na podstawie zebranego materiału dowodowego można wywnioskować inną wersję wydarzeń, zgodną z twierdzeniem skarżącego, ale jednocześnie wersji przyjętej przez Sąd I instancji nie można zarzucić rażącego naruszenia szeroko pojętych reguł inferencyjnych, to stanowisko skarżącego będzie stanowić tylko i wyłącznie polemikę ze słusznymi i prawidłowymi ustaleniami Sądu (tak wyrok m. in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 5.09.2012 r., I ACa 737/12, LEX nr 1223204). W niniejszej sprawie zarzuty skarżącego stanowią taką polemikę z ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy i wobec tego, są bezzasadne. Wobec jednoznacznej konstatacji, że powód udowodnił spełnienie wszystkich obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy, Sąd Okręgowy nie ma obowiązku odnosić się do zarzutu naruszenia § 611 B. G. . Zarzut sformułowany przez skarżącego wymagałby odniesienia się do niego tylko w razie uznania, że powód nie udowodnił obowiązków umownych. W tym stanie rzeczy, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację.