Sad powszechny, II C 1284/16

(1), F. K. , M. K.

(2), M. K.

(3)oraz R. K. , na jego rzecz kwoty 221.856,14 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 18 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że pozwani zajmują lokal mieszkalny nr (...) przy ulicy (...) w W. , za który nie wnoszą opłat, przy czym zaległości na dzień 31 stycznia 2012 roku wynoszą 221.856,14 złotych (należność podstawowa – 117.273,87 złotych, odsetki – 104.582,27 złotych). Powód podał, że zaległość powstała w okresie od 1 lipca 1997 roku do 31 stycznia 2012 roku, a dochodzona kwota obejmuje również okres za bezumowne korzystanie z lokalu. Wyrokiem zaocznym z dnia 2 lipca 2013 roku, sygn. II C 63/13, zasądzono solidarnie od pozwanych A. K. , J. K. , M. K.

(1), F. K. , M. K.

(2), M. K.

(3), R. K. , na rzecz powoda Miasta (...) W. kwotę 221.856,14 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 18.300 złotych tytułem zwrotu koszów procesu. Od wyżej wskazanego wyroku zaocznego, pozwana A. K. w dniu 5 czerwca 2015 roku wniosła sprzeciw, zaskarżając wyrok zaoczny w całości i wnosząc m.in. o jego uchylenie, oddalenie powództwa w stosunku do niej w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwana wskazała, że doręczenia: pozwu złożonego przez powoda Miasto (...) W. w przedmiotowej sprawie, pism procesowych, jak i zapadłego w toku sprawy wyroku zaocznego, zostały skierowane na adres, pod którym nie zamieszkuje od 15 lat. Pozwana wskazała, że nie utrzymuje kontaktów z rodziną i nie miała możliwości powzięcia informacji o toczącym się przeciwko niej postępowaniu o należności, wynikającej z zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w W. . Ponadto pozwana zaznaczyła, że po opuszczeniu przedmiotowego lokalu, zamieszkiwała w domu przy ulicy (...) w M. , a na moment złożenia sprzeciwu przy ulicy (...) w M. . Podniosła również, że powód składając do komornika sądowego wniosek egzekucyjny wskazał jej właściwy adres oraz że dopiero w związku z przesłanymi jej dnia 22 maja 2015 roku pismami komorniczymi (sygn. akt. Km 542/15) dowiedziała się o wyroku zaocznym wydanym w sprawie. W odpowiedzi na sprzeciw od wyroku zaocznego powód Miasto (...) W. podtrzymał wyrażone w pozwie stanowisko oraz zaprzeczył zarzutom i tezom zgłoszonym przez pozwaną. Powód podkreślił, że przywoływane przez pozwaną dowody nie potwierdzają, aby przez cały okres objęty żądaniem pozwu nie zamieszkiwała w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w W. . Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Zaległość w opłatach za lokal mieszkalny nr (...) przy ulicy (...) w W. , która na dzień 31 stycznia 2012 roku wynosiła 221.856,14 złotych, powstała w okresie od 1 lipca 1997 roku do 31 stycznia 2012 roku. A. K. zamieszkiwała w wyżej wymienionym lokalu do 2000 roku. Przy czym w okresie powstania części zaległości za przedmiotowy lokal, tj. od 1 lipca 1997 roku do 2000 roku pozwana była osobą niepełnoletnią. Po opuszczeniu w 2000 roku lokalu mieszkalnego A. K. zamieszkała wraz ze swoim parterem (aktualnie mężem) w wynajmowanym mieszkaniu, następnie zaś u jego rodziców w domu położnym przy ulicy (...) w M. . Przy tym A. K. w tym okresie nadal pozostawała zameldowana w lokalu mieszalnym przy ulicy (...) . W 2014 roku A. K. wspólnie z małżonkiem zakupili lokal mieszkalny położny w budynku przy ulicy (...) w M. , gdzie została zameldowana i gdzie aktualnie zamieszkuje. A. K. od czasu wyprowadzenia się ze spornego lokalu nie korzystała z niego. Od tego czasu też, z powodu konfliktów, praktycznie nie utrzymywała kontaktów z rodziną tam zamieszkującą. Ponadto pozwana nigdy nie miała zamiaru powrócić do przedmiotowego lokalu. A. K. od czasu opuszczenia lokalu mieszkalnego przy ulicy (...) nie otrzymywała od Miasta (...) W. , a także od innych instytucji (w tym sądu) pism, które dotyczyłyby tego lokalu, w szczególności zaległości w opłatach za nie. A. K. nie wiedziała, że za lokal mieszkalny nie są uiszczane odpowiednie opłaty, nie wiedziała też o zagrożeniu dotyczącym eksmisji zamieszkujących w tym lokalu członków rodziny. O przeprowadzeniu zaś eksmisji dowiedziała się od brata, jednakże nie wnikała w szczegóły. O tym, że zobowiązanie wynikające z zadłużenia lokalu mieszkalnego dotyczy jej osoby, A. K. dowiedziała się dopiero w związku z przesłanymi jej dnia 22 maja 2015 roku pismami komorniczymi (sygn. akt. Km 542/15) Dowód: zeznania świadka Z. G. , k. 337; zeznania świadka P. G. , k. 338; zeznania świadka D. K. , k. 345; przesłuchanie pozwanej A. K. , k. 346 Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie wyżej wymienionych dowodów, a także na podstawie dokumentów złożonych przez strony do akt sprawy, których autentyczności żadna ze stron co do zasady nie podważała (zawiadomienie o wszczęciu egzekucji, k. 181; wyniki badań, k. 183-184; wezwanie z US, k. 185; zaświadczenie, k. 186; oświadczenie, k. 187; orzeczenia 190-194; decyzje, k. 195-198) , a które to nie budziły również wątpliwości Sądu. S ą d Okręgowy zwa ż y ł , co nast ę puje: Podstawę prawną żądania strony powodowej zawiera art. 688 1 k.c. , z którego wynika, że za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie ( § 1 ), przy czym odpowiedzialność tych osób ogranicza się do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania ( § 2 ). Z powyższego wynika, że strona powodowa winna wykazać, iż pozwana zamieszkiwała stale z najemcą, a nadto że w momencie zamieszkiwania była osobą pełnoletnią. Zgodnie z poglądem ukształtowanym w judykaturze, zwłaszcza Sądu Najwyższego, stałe zamieszkiwanie w lokalu mieszkalnym oznacza, że lokal ten stanowi centrum życiowe określonej osoby (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 8 stycznia 1976 r., I CR 926/75, OSP 1977, z. 11-12, poz. 193; 13 lutego 1976 r., I CR 930/75, OSNC 1977, nr 1, poz. 5; 6 maja 1980 r., III CRN 61/80, Mon. Praw. 1994, nr 9, s. 273; 28 października 1980 r., III CRN 230/80, Mon. Praw. 1994, nr 9, s. 273; 15 stycznia 1981 r., III CRN 314/80, OSN 1981, nr 6, poz. 119; 20 marca 1981 r., III CRN 30/81, Mon. Praw. 1994, nr 9, s. 273; 15 października 1984 r., I CR 309/84, OSN 1985, nr 6, poz. 113; 17 października 1997 r., I CKN 90/97, niepubl.; 29 kwietnia 1998 r., I CKN 637/97, niepubl.; 17 czerwca 1999 r., I CKN 46/98, niepubl.; 16 września 1999 r., II CKN 889/97, niepubl.; 3 lutego 2000 r., I CKN 40/99, niepubl.). Konkretyzując, przez stałe zamieszkanie należy rozumieć zamieszkiwanie w konkretnym mieszkaniu, w określonej miejscowości, z zamiarem stałego pobytu, wyrażonym przez to, że w tym mieszkaniu skupia się życie osobiste i działalność konkretnej osoby (zob. wyrok Sądu najwyższego z dnia 6 maja 1980 r., III CRN 61/80, MoP 1994, Nr 9, s. 273; por. też wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 8 stycznia 1976 r., I CR 926/75, OSP 1977, Nr 11, poz. 193; 13 lutego 1976 r., I CR 930/75, OSN 1977, Nr 1, poz. 5; 15 października 1984 r., I CR 309/84, OSN 1985, Nr 8, poz. 113). Można przyjąć zatem, że na stan stałego zamieszkiwania składają się dwa elementy: fizyczny (corpus), czyli faktyczne, stałe przebywanie w takim lokalu mieszkalnym oraz psychiczny (animus), czyli zamiar stałego zamieszkiwania w takim miejscu. Konkludując należy stwierdzić, że stałe zamieszkiwanie oznacza zatem uczynienie sobie z konkretnego lokalu centrum życiowego, koncentrację w oznaczonym miejscu aktywności życiowej. W ocenie Sądu, przy ustalonym stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie, nie sposób uznać, aby po osiągnięciu pełnoletności pozwana stale zamieszkiwała w lokalu mieszkalnym nr (...) przy ulicy (...) w W. . Jej życie zarówno osobiste, jak i zawodowe, ogólnie rzecz ujmując – centrum życiowe, nie koncentrowało się już bowiem w przedmiotowym lokalu, z którego się wyprowadziła w 2000 roku. Pozwana po opuszczeniu tego lokalu nie przejawiała woli powrotu do niego, o czym świadczy fakt zamieszkania przez nią w innym miejscu, oddalonym od lokalu mieszkalnego nr (...) przy ulicy (...) w W. . Nie zmienia tego – co podkreślał powód – fakt zameldowania pozwanej, czy jej dzieci w spornym lokalu. Zdaniem Sądu pozwana nie działała z zamiarem utrzymania dla siebie i osób sobie najbliższych władztwa nad spornym lokalem mieszkalnym, a jedynie sprostała ciążącemu na niej obowiązkowi meldunkowemu. Do momentu bowiem zakupu własnego lokalu mieszkalnego pozwana zamieszkiwała najpierw w lokalu wynajętym a następnie w mieszkaniu teściów, w którym to nie mogła się zameldować z uwagi na sprzeciw teścia. Poza tym samo zameldowanie w spornym lokalu mieszkalnym, jednak bez zamiaru przebywania w określonym miejscu na stałe, nie spełnia przesłanek, które przesądzają o stałym zamieszkiwaniu. Z uwagi na powyższe pozwana nie spełniała żadnego z warunków pozwalających przypisanie jej odpowiedzialności za koszty związane z korzystaniem z przedmiotowego lokalu. Zgodnie z treścią art. 347 k.p.c. po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza. Mając na uwadze to, że powód nie wykazał istnienia roszczenia w stosunku do poznanej A. K. , Sąd uchylił wyrok zaoczny i oddalił powództwo w stosunku do niej, o czym orzekł jak w pkt. I i II sentencji wyroku. Dodatkowo należy podkreślić, że w tej sytuacji nie wymagały rozstrzygnięcia podniesione przez pozwaną zarzuty przedawnienia roszczenia i co do ustalenia wysokości roszczenia. Zarzut przedawnienia roszczenia, aczkolwiek skuteczny z uwagi na jego 3 – letni termin, w sprawie niniejszej nie ma znaczenia, albowiem pozwana w okresie, który mógłby ewentualnie podlegać uwzględnieniu była osobą niepełnoletnią a zatem w tym okresie nie ponosiła odpowiedzialności za opłaty za lokal. Jeśli zaś chodzi o samą wysokość roszczenia dochodzonego przez powoda, to nie zostało ono sprecyzowane w sposób dostatecznie precyzyjny, ale dla rozstrzygnięcia sprawy nie miało to znaczenia z uwagi na oddalenie powództwa wobec pozwanej A. K. co do zasady. . Sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w danej instancji ( art. 108 § 1 k.p.c. ). O kosztach procesu (pkt III wyroku) Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy – art. 98 § 1 k.p.c. Powód winien jest zwrócić pozwanej koszty procesu, na które składa się koszt zastępstwa procesowego w wysokości 7200 złotych ustalony na podstawie § 6 pkt 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.), opłata sądowa od sprzeciwu od wyroku zaocznego w wysokości 5547 złotych, a nadto koszty za instancję odwoławczą zgodnie z pkt. 3 postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 roku, sygn. akt I ACz 2747/15, na którą składa się koszt zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym) w wysokości 3600 złotych ustalony zgodnie z § 13 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.2013.461 j.t.) oraz opłata sądowa od zażalenia w wysokości 1110 złotych.