Sygn. akt II K 482/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Złotoryi II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Michał Misiak Protokolant: Anna Rogals

§1kk I uznaje oskarżonego L.

P. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w części wstępnej wyroku, stanowiącego występek z art.

§1

kk i za to na podstawie art.

§1

kk skazuje go na karę 100 (sto) stawek dziennych grzywny po 10 (dziesięć) złotych każda stawka; II na podstawie art. 42§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzy) lat, a na podstawie art. 63§4 kk na poczet tego środka karnego zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od 10 czerwca 2016 r. do dnia 21 czerwca 2017 r. i na podstawie art. 43§3 kk zobowiązuje oskarżonego do zwrotu dokumentu prawa jazdy do Starostwa Powiatowego w Z. ; III na podstawie art. 43a§2 kk orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, a na podstawie art. 63§3 kk na poczet tego środka karnego zalicza oskarżonemu już uiszczoną kwotę w wysokości 1000 złotych; IV na podstawie art. 624§1 kpk i art. 17 ust. ustawy o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego z kosztów sądowych i nie wymierza mu opłaty. . Sygn. akt II K 482/17 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 10 czerwca 2016 r. w S. około godziny 21.50 L. P. jechał samochodem marki V. o numerze rejestracyjnym (...) w stanie nietrzeźwości. W chwili badania miał następujące stężenie alkoholu w organizmie: I badanie o godz. 21.56 – 0,50 mg/l, II badanie o godz. 22.15 – 0,52 mg/l, III badanie o godzinie 22.49 – 0,48 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Dowód : wyjaśnienia oskarżonego L. P. – k. 54, protokół badania trzeźwości – k.

1. L. P. ma obecnie 38 lat, ma wykształcenie podstawowe, z zawodu jest mechanikiem samochodowym, jest kawalerem, żyje w konkubinacie, na utrzymaniu ma dwoje dzieci i konkubinę, utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej, z której osiąga miesięczny dochód w granicach 2000 złotych, nie leczył się psychiatrycznie ani odwykowo, był karany za przestępstwo umyślne z art. 244 kk i art. 180a kk w zw. art. 11§2 kk . Wyrokiem z dnia 04 sierpnia 2016 r. wobec L. P. zastosowano warunkowe umorzenia postępowania karnego za czyn, będący przedmiotem niniejszego procesu. Na mocy tego wyroku orzeczono wobec niego świadczenie pieniężne w kwocie 1000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, które L. P. uiścił. Ponadto, orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres roku ( L. P. miał zatrzymane prawo jazdy od 10 czerwca 2016 r. do 21 czerwca 2017 r.). Dowód : wyjaśnienia oskarżonego – k. 7-8, 54, postanowienie o zatrzymaniu prawa jazdy – k. 10, wyrok warunkowo umarzający postępowanie – k. 20, odpis wyroku – k. 39, informacja ze Starostwa Powiatowego – k.
2. L. P. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd zważył, co następuje: Wina i sprawstwo oskarżonego nie budziły wątpliwości sądu. Oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, jego wyjaśnienia zostały w pełni potwierdzone protokołem badania trzeźwości. Żadnych wątpliwości nie budziła także kwestia kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonego, polegającego na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym, co spełnia znamiona ustawowe opisane w art.

§1kk .

Wymierzając oskarżonemu karę, sąd (mogąc wymierzyć karę grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2) stosownie do treści art. 53 kk , wziął pod uwagę przede wszystkim stopień winy i społecznej szkodliwości jego czynu, które uznał za sytuujące się na poziomie średnim. Podstawowymi czynnikami, świadczącymi o stopniu winy i społecznej szkodliwości w tego typu przypadkach, są zdaniem sądu: poziom stężenia alkoholu w organizmie, rodzaj drogi na której do zdarzenia doszło oraz pora dnia. Poziom alkoholu w organizmie oskarżonego nie był wysoki, ale też nie był niski, nie przekraczał znacznie granicy między przestępstwem a wykroczeniem. Oskarżony poruszał się na drodze w małej miejscowości, o porze gdy natężenie ruchu nie jest duże. Wymierzając oskarżonemu karę, sąd uwzględnił potrzeby prewencji indywidualnej, a także potrzeby prewencji generalnej, związane ze znaczną ilością tego typu występków, mimo surowej polityki karnej ustawodawcy w tym zakresie i licznych informacji medialnych o dużej liczbie zatrzymywanych nietrzeźwych kierowców. Sąd, decydując o rodzaju kary, z uwagi na wspomniane okoliczności dotyczące zarówno osoby oskarżonego, jak i związane ze stopniem winy, uznał za wystarczające wymierzenie kary grzywny, a zatem kary najłagodniejszego rodzaju. Ilość stawek dziennych grzywny sąd dostosował do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, natomiast kwotę stawki dziennej sąd określił na minimalnym dopuszczalnym poziomie z uwagi na trudną sytuację materialną oskarżonego. Mając na uwadze wskazane okoliczności, sąd uznał za sprawiedliwą karę 100 stawek dziennych grzywny po 10 złotych każda stawka, o czym na podstawie art.

§1kk orzekł, jak w punkcie I części dyspozytywnej wyroku.

Sąd miał obowiązek orzec wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres co najmniej trzech lat. Określając wymiar tego środka, sąd uwzględnił opisane wcześniej kwantyfikatory stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Z tych względów, sąd na podstawie art. 42§2 kk orzekł, jak w punkcie II części dyspozytywnej wyroku, określając czas trwania środka karnego na trzy lata i na podstawie art. 63§4 kk zaliczając na poczet tego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy, wynikający z zatrzymania prawa jazdy na podstawie poprzedniego wyroku, warunkowo umarzającego postępowanie karne, a nadto na podstawie art. 43§3 kk nałożył na niego obowiązek zwrotu dokumentu prawa jazdy, skoro oskarżony odebrał prawo jazdy w dniu 21 czerwca 2017 r. Zgodnie z art. 43a§2 kk , w razie skazania sprawcy za przestępstwo z art.

§1

kk sąd orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej pięciu tysięcy złotych. Z uwagi na okoliczności dotyczące osoby oskarżonego, głównie jego sytuacji materialnej, ale także wspomnianego stopnia winy, sąd orzekł to świadczenie w najniższej możliwej wysokości, tj. pięciu tysięcy złotych, orzekając, jak w punkcie III wyroku. Jako, że na mocy wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne, orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 1000 złotych, którą oskarżony uiścił, tę uiszczoną kwotę należało zaliczyć na poczet świadczenia wymierzonego w punkcie. Jako, że brak ściśle wskazanej w kodeksie karnym podstawy takiego zaliczenia, sąd, uznając, że możliwe jest w prawie karnym stosowanie analogii na korzyść oskarżonego, jako podstawę takiego zaliczenia wskazał art. 63§3 kk . Mając na względzie trudną sytuację materialną oskarżonego oraz orzeczenie świadczenia pieniężnego, sąd uznał, iż nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania oraz opłaty, o czym orzeczono w punkcie IV części dyspozytywnej wyroku.