Sad powszechny, III U 917/13

Sygn. akt: III U 917/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2013 r. Sąd Okręgowy w Ostrołęce III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Załęska-Bartkowiak Protokolant: sekretarz sądowy Emilia Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. w Ostrołęce sprawy z odwołania W. C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w W. o prawo do emerytury na skutek odwołania W. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w W. z dnia 12.04.2013r. znak (...) orzeka:

1. zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje W. C. prawo do emerytury począwszy od dnia 11.05.2013r.;
2. stwierdza brak odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Sygn. akt III U 917/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 12.04.2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w W. odmówił W. C. prawa do emerytury. W. C. wniósł odwołanie od tej decyzji. Stwierdził, że przepracował 19 lat w szczególnych warunkach jako kierowca samochodów ciężarowych w pełnym wymiarze czasu pracy, w tym jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony do przewozu betonu typu „ (...) ”. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie. Wskazał, że W. C. nie spełnia warunków do przyznania wcześniejszej emerytury, o których mowa w art.184 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , gdyż pomimo osiągnięcia wymaganego wieku emerytalnego 60 lat i legitymowania się ponad 25-letnim ogólnym stażem pracy, nie posiada wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. ZUS stwierdził, że złożone przez W. C. dokumenty pozwalają na zaliczenie do pracy w szczególnych warunkach jedynie okresu 5 lat, 2 miesięcy i 21 dni. Sąd ustalił i zważył, co następuje: W dniu 15.03.2013r. W. C. złożył w Oddziale ZUS wniosek o emeryturę z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Po rozpoznaniu tego wniosku decyzją z dnia 12.04.2013r. ZUS odmówił mu prawa do tego świadczenia, uznając, że osiągnął wymagany wiek emerytalny 60 lat, na dzień 01.01.1999r. legitymuje się on łącznym stażem pracy w wymiarze 26 lat, 1 miesiąc i 24 dni, lecz nie przepracował 15 lat w szczególnych warunkach. Następnie – po wydaniu przez ZUS decyzji z dnia 12.04.2013r. W. C. złożył dodatkowe świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach z zatrudnienia w (...) S.A. w W. i ZUS w decyzji z dnia 15.05.2013r. ponownie odmówił mu prawa do emerytury, przy czym uznał mu pracę w szczególnych warunkach w rozmiarze 5 lat, 2 miesiące i 21 dni. W. C. urodził się dnia (...) Zatem podstawą ubiegania się przez niego o prawo do emerytury jest art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń (tekst jedn. Dz. U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) w zw. z §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 07.02.1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami prawo do emerytury przysługuje ubezpieczonemu urodzonemu po 31.12.1948r., jeżeli: - osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat dla mężczyzn, - nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego lub złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w OFE, za pośrednictwem Zakładu na dochody budżetu państwa, - w dniu 01.01.1999r. udowodnił 25-letni okres składkowy i nieskładkowy, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. W przedmiotowej sprawie spór sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy odwołujący zgromadził 15 lat pracy w szczególnych warunkach, a w szczególności czy pracował w szczególnych warunkach w okresie od dnia 02.07.1979r. do dnia 31.08.1993r. w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) w L. . Na okoliczność charakteru pracy u tego pracodawcy W. C. złożył do ZUS świadectwo pracy z dnia 31.08.1993r., z którego wynika, że w okresie od dnia 02.07.1979r. do dnia 31.08.1993r. pracował tam jako kierowca (k. 17 a. k.p. ). ZUS nie uznał tego okresu jako pracy wykonywanej w szczególnych warunkach, gdyż W. C. nie wykazał świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach za ww. okres. Z zeznań świadka A. K. (k.21 a. s.) wynika, że W. C. pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) w L. jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony typu „ (...) – był to samochód zwany potocznie gruszką z betonem. Z zeznań świadka wynika, że praca odwołującego polegała tylko na kierowaniu tym samochodem i rozwożeniu nim betonu na budowy. Analogicznie zeznawał odwołujący W. C. (k.21 a. s.). Z jego zeznań wynika, że pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) w L. jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony – typu „ (...) ”. Był to samochód ciężarowy 16-tonowy na bazie (...) , ciągnik siodłowy wraz naczepą, która służyła jako mieszalnik betonu. Przy czym na początku zatrudnienia odwołujący jeździł (...) , gdyż inny kierowca był na urlopie. Następnie odwołujący zaczął jeździć „ (...) bo zwolnił się ten samochód i zasadniczo jeździł nim do końca swego zatrudnienia. Jedynie przez krótki okres jeździł też (...) , gdy jego „ (...) ” był w naprawie. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka i odwołującego, ich zeznania tworzą logiczną całość, a przede wszystkim znajdują potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach osobowych. Na wniosku o przyjęcie do pracy do tego pracodawcy znajduje się adnotacja, aby przyjąć W. C. na stanowisko kierowcy „ (...) W umowie o pracę jego stanowisko określono jako kierowca. Ze zlecenia z dnia 27.08.1979r. dodatkowych czynności spedycyjnych wynika, że zlecenie to dotyczy samochodu marki (...) oraz, że w strukturze organizacyjnej ww. przedsiębiorstwa stanowisko „kierowca” oznaczało kierowcę samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony. Z wniosku o przyznanie dodatku za czynności spedycyjne z dnia 14.11.1979r. wynika, że W. C. jeździł „ (...) od dnia 01.10.1979r. Z pisma z dnia 03.11.1980r. wynika, że od dnia 01.11.1980r. odwołujący został przeniesiony z „ (...) ” na (...) . Z pisma z dnia 13.01.1983r. wynika, że od 01.01.1983r. W. C. przeniesiony został z samochodu (...) na mieszalnik betonu „ (...) ”. Z wypowiedzenia zmieniającego z dnia 30.07.1993r. wynika, że zaproponowano odwołującemu się przeniesienie od dnia 01.11.1993r. na stanowisko robotnika budowlanego. Pismem z dnia 24.08.1993r. W. C. nie wyraził zgody na zmianę stanowiska pracy, składając jednocześnie wniosek o skrócenie okresu wypowiedzenia do dnia 31.08.1993r. Wobec powyższego Sąd uznał, że zachodzą podstawy do uznania okresu od dnia 02.07.1979r. do dnia 31.08.1993r. jako pracy wykonywanej w szczególnych warunkach jako kierowca samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Stanowisko to jest wyszczególnione w wykazie A dziale VIII, poz.2 w/w rozporządzenia. Natomiast w załączniku nr 9 do Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 01.08.1983r. stanowisko to jest wyszczególnione w wykazie A dziale VIII, poz.2 pkt
3. Okres ten wynosi 14 lat i 2 miesiące. Ponieważ ZUS uznał odwołującego okres 5 lat, 2 miesiące i 21 dni, to po zsumowaniu tych okresów – odwołujący wykazał pracę w szczególnych warunkach w rozmiarze 19 lat, 4 miesięcy i 21 dni. Z tych względów Sąd uznał, że W. C. spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania prawa do emerytury w oparciu o art.184 powoływanej na wstępie ustawy i przyznał mu prawo do emerytury począwszy od dnia (...) czyli od ukończenia 60 lat - stosownie do treści art.129 ust.1 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS. Mając to na uwadze, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję na mocy art.477 14 §2 kpc . Stosownie do treści art.118 ust.1 a w/w ustawy – Sąd, orzekając o prawie do emerytury, ma obowiązek stwierdzenia, czy organ rentowy ponosi lub nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji i przyznanie tego prawa na etapie postępowania administracyjnego. Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie ZUS nie ponosi takiej odpowiedzialności. Odwołujący nie złożył bowiem świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Ocena, czy odwołującemu należy zaliczyć do pracy w szczególnych warunkach sporny okres wymagała przeprowadzenia szerszego postępowania dowodowego, co możliwe było dopiero przed Sądem. Wobec powyższego w tym zakresie Sąd orzekł na mocy art.118 ust.1 a w/w ustawy.