Sad powszechny, V Ga 64/17

Sygn. akt V Ga 64/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 kwietnia 2017 roku Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział V Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Zofia Wolna Sędziowie: SSO Andrzej Znak (spr.), SSR del. Paweł Ptak Protokolant: st.sekr.sądowy Edyta Kubicka po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 roku w Częstochowie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. przeciwko M. K. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej M. K. od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 27 października 2016 roku sygn. akt VIII GC 932/15

1. oddala apelację;
2. zasądza od pozwanej M. K. na rzecz powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. kwotę 450,00 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania za II instancję. Sygn. akt V Ga 64/17 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 października 2016 roku Sąd Rejonowy w Częstochowie w sprawie VIII GC 932/15 zasądził od pozwanej M. K. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w C. kwotę 26.258,09 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot szczegółowo opisanych w wyroku, w pozostałym zakresie powództwo oddalił i orzekł o kosztach procesu. Sąd Rejonowy wskazał, że pozwana była wykonawcą inwestycji prowadzonej przez (...) na terenie Galerii Handlowej (...) w S. , gdzie głównym wykonawcą była spółka (...) . W wykonaniu tej umowy pozwana w dniu 15 października 2010 r. zleciła K. S. , prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Zakład Produkcyjno-Usługowo-Handlowy (...) (...) K. S. w N. J. wykonanie wykopów i robót budowlanych ładowarką i koparką na terenie Galerii Handlowej (...) w S. przy ul. (...) wraz z cenami netto: 1) wykonanie wykopów wraz z wywozem (15,50 zł / m 3 ), 2) dostawa kruszyw (przekrusz betonowy, 55,00 zł / t; tłuczeń granitowy – 65,00 zł / t; pospółka – 12,50 zł /t), 3) usługa ładowarką (120,00 zł / h), 4) usługa koparką (110,00 zł / h). Za wykonane prace cedent wystawił szereg faktur VAT, które zostały uregulowane przez pozwaną w przepisanym terminie 30 dni. Ostatnią fakturę VAT nr (...) na kwotę 34 720,00 zł netto (42 705,60 zł brutto) tytułem usług koparką i ładowarką cedent wystawił w dniu 30 kwietnia 2011 r. W dniu 30 kwietnia 2011 r. K. S. zawarł z pozwaną porozumienie, w świetle którego pozwana miała należność z w/w faktury na kwotę 34 720,00 zł netto uregulować w następujący sposób: 1) kwota 17 360,00 zł netto miała zostać zapłacona po podpisaniu z generalnym wykonawcą końcowego bezusterkowego protokołu odbioru robót całości inwestycji, 2) kwota 17 360,00 zł netto – po zwrocie zatrzymanej przez generalnego wykonawcę kaucji gwarancyjnej. W maju 2011 roku pozwana podpisała końcowy protokół robót i wystawiła faktury dla generalnego wykonawcy. W dniu 6 marca 2013 r. pozwana uiściła na rachunek bankowy cedenta kwotę 21 352,80 zł, na poczet należności z faktury VAT nr (...) . Pismem z dnia 4 lutego 2014 r. pozwana poinformowała K. S. , że kwota stwierdzona fakturą VAT zostanie uregulowana w maju 2014 r., gdyż wówczas upłynie 3-letni okres gwarancji liczony od daty podpisania protokołu odbioru końcowego zadania inwestycyjnego przez zamawiającego. Pozwana zapewniła cedenta, że po otrzymaniu zwrotu kaucji gwarancyjnej należność względem niego zostanie uregulowana. W kolejnym piśmie z dnia 3 lipca 2014 r. pozwana powiadomiła pozwanego, że dowiedziała się o zwrocie kaucji gwarancyjnej przez generalnego wykonawcę (kontrahenta pozwanej) po wygaśnięciu gwarancji, tj. na wiosnę 2015 r.. Natomiast w piśmie z dnia 3 listopada 2014 r., że wierzytelność w kwocie 21 532,80 zł nie jest jeszcze wymagalna, ponieważ, zgodnie z porozumieniem z dnia 30 kwietnia 2014 r., kwota 17 360,00 zł netto miała być uiszczona przez pozwaną po otrzymaniu przez nią kaucji gwarancyjnej zatrzymanej przez generalnego inwestora, a okres gwarancji ma upłynąć w maju 2017 r. W dniu 4 listopada 2014 r. K. S. (cedent) oraz powód (cesjonariusz) zawarli umowę cesji, mocą której cedent przelał na powoda wierzytelność przysługującą mu względem pozwanej K. K. . Tego samego dnia powód poinformował pozwaną o dokonaniu cesji. Pismem z dnia 30 marca 2015 r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 41 474,60 zł, na którą składają się: 1) pozostała część należności z faktury VAT w kwocie 21 352,80 zł, 2) odsetki na dzień 6 kwietnia 2015 r. w kwocie 16 521,80 zł oraz 3) koszty windykacyjne na ten sam dzień w kwocie 3 600,00 zł. Pismem z dnia 21 października 2014 r. generalny wykonawca (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. poinformował pozwaną, że okres gwarancji na budowie (...) w S. zakończy się w maju 2014 r., a w kolejnym piśmie z dnia 25 listopada 2014 r. wskazał, że gwarancja jest ważna przez 3 lata od daty odbioru końcowego inwestycji, tj. od dnia 30 maja 2012 r. Tym samym, kaucja stanie się wymagalna w dniu 30 maja 2015 r. W dniu 22 stycznia 2016 r. inwestor (...) Spółka Akcyjna w W. uiścił na rzecz pozwanej kwotę 36 023,45 zł tytułem zwrotu kaucji gwarancyjnej, przy czym kaucja została pomniejszona o 3,5% zgodnie z ustaleniami między pozwaną a inwestorem. Sąd Rejonowy wskazał, że bezspornym było, iż pozwaną z cedentem K. S. łączyła umowa, na podstawie której ten ostatni zobowiązał się do wykonania usług koparką i ładowarką, a także to, iż wystawił fakturę nr (...) na kwotę 42.705,60 zł, a należność w niej określona została jedynie częściowo uregulowana. Istota niniejszego sporu sprowadza się do ustalenia, kiedy należność stała się wymagalna i czy powód jest uprawniony do zapłaty oprócz niezapłaconej kwoty także odsetek za opóźnienie. Z zebranego materiału dowodowego wynikało, że w przedmiotowej sprawie doszło do zawarcia porozumienia w zakresie terminów płatności. Wskazuje na to zarówno pismo pozwanej z dnia 30 kwietnia 2011 roku, podpisane także przez cedenta, które zarówno przez pozwaną jak i świadka K. S. nazywane jest notatką, spisaną po wystawieniu faktury i po uczynionych wspólnych uzgodnieniach, co do terminów zapłaty. Powyższe oznacza, iż strony zmieniły termin zapłaty wskazany w fakturze przyjmując, iż połowa należności zostanie zapłacona po podpisaniu z generalnym Wykonawca końcowego bezusterkowego odbioru robót, druga zaś cześć po zwrocie zatrzymanej przez Generalnego Wykonawcy kaucji gwarancyjnej. Do akt nie został złożony końcowy protokół odbioru. Z przesłuchania pozwanej wynikało, iż zdarzenie to miało miejsce w połowie 2011 roku. Z kolei w piśmie z dnia 4 lutego 2014 roku ( k. 20 ) pozwana wskazuje, iż 3 letni okres gwarancji liczony jest od daty podpisania protokołu końcowego i zakończy się w maju 2014 roku to zaś oznacza, iż odbiór miał miejsce w maju 2011 roku. Z uwagi na brak dokładnej daty Sąd przyjął, iż protokół sporządzony został w dniu 31 maja 2011 roku i w tym dniu pozwana zobowiązana była do zapłaty kwoty 21.352,80 zł. Nie uczyniła jednak tego dokonując zapłaty dopiero w dniu 6 marca 2013 roku. Tym samym cedent był uprawniony do domagania się odsetek za opóźnienie, które liczone od kwoty 21.352,80 zł za okres od dnia 1 czerwca 2011 roku do dnia 6 marca 2013 roku wynoszą 4.905,29zł. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że pozwana otrzymała zwrot kaucji w dniu 22 stycznia 2016 roku. W tym samym dniu winna zatem zapłacić powodowi kwotę 21.352,80 zł. jeżeli zaś tego nie zrobiła to w dniu następnym roszczenie o zapłatę pozostałego wynagrodzenia stało się wymagalne i powódce przysługują odsetki za opóźnienie od dnia 23 stycznia 2016 roku. Zauważyć należało także, iż z zebranego materiału dowodowego nie wynikało, aby doszło do cesji zwrotnej albo do rozwiązania umowy cesji z dnia 4 listopada 2014 roku. Tm samym powód jest uprawniony do domagania się zapłaty kwoty 21.352,80zł z odsetkami od dnia 23 stycznia 2016 roku oraz odsetek za opóźnienie w zapłacie pierwszej części należności w wysokości 4.905,29zł. W tym też zakresie Sąd Rejonowy uwzględnił roszczenie powoda w pozostałym zakresie oddalając powództwo. Od powyższego wyroku apelację złożyła pozwana, zaskarżając wyrok w części i zarzucając: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, polegający na: przyjęciu tezy, że termin na uregulowanie należności przez pozwaną w stosunku do cedenta K. S. nie był dłuższy niż wskazany w pozwie, a co za tym idzie przyjęcie tezy, iż roszczenie w chwili wniesienia pozwu było już wymagalne; - naruszenie art. 481 § 1 k.c. poprzez uznanie, że powód był uprawniony do żądania odsetek ustawowych od dnia 22 kwietnia 2015r. do 31 grudnia 2015r. oraz za opóźnienie w okresie od 1 czerwca 2011r. do 6 marca 2013r. i tym samym zasadzenie kwoty 4.905 zł w tym zakresie. W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i oddalenie powództwa w kwocie powyżej 21.352,80 zł oraz o zasądzenie kosztów instancji odwoławczej. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja pozwanej nie jest zasadna i jako taka nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, pozwana niesłusznie zarzucił, że Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. , poprzez błąd w ustaleniach faktycznych odnośnie wydłużenia terminu na uregulowanie należności przez pozwaną, bowiem ocena zgromadzonego materiału dowodowego została dokonana bez przekroczenia granic wyznaczonych treścią tego przepisu. Zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. byłby skuteczny wówczas, gdyby skarżąca wykazała uchybienie podstawowym regułom służącym ocenie wiarygodności i mocy dowodowej poszczególnych dowodów, tj. regułom logicznego myślenia, zasadzie doświadczenia życiowego i właściwego kojarzenia faktów ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2005 r. w sprawie III CK 314/05 , Lex nr 172176). Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął Sąd wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena Sądu ( vide Wyrok SN z 8.04.2009r w spr. II PK 261/08 – Lex nr 707877 ). Zauważyć należy także, iż powszechnie w orzecznictwie wskazuje się, że skuteczne podniesienie zarzutu wadliwej oceny dowodów i w konsekwencji sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie może polegać na zaprezentowaniu ustalonego przez skarżącego, na podstawie własnej oceny dowodów, stanu faktycznego a wymaga wskazania przy użyciu argumentów jurydycznych rażącego naruszenia dyrektyw oceny dowodów, wyrażonych w art. 233 § 1 k.p.c. , które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy ( vide: wyrok SN z 18 czerwca 2004 r. sygn. akt II CK 369/03 – Lex nr 174131; postanowienie SN z 10.01.2002r w spr. II CKN 572/99 – Lex nr 53136; wyrok SN z 14.01.2000r w spr. I CKN 1169/99- Lex nr 40107 ). Sąd Rejonowy w sposób niezwykle szczegółowy i wnikliwy przeanalizował zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego prawidłowej oceny faktycznej i prawnej, czemu dał wyraz w uzasadnieniu, które odnosiło się również do argumentacji przedstawionej przez pozwaną. Nie można zatem podzielić argumentacji pozwanej podnoszonej zarówno przed Sądem Rejonowym oraz w apelacji, iż strony przyjęły termin dłuższy na uregulowanie należności albowiem argumentacja pozwanej nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Z oświadczenia znajdującego się w aktach sprawy wynikało w sposób jednoznaczny, jak strony ustaliły terminy zapłaty za fakturę VAT (...) z dnia 30 kwietnia 2011r. ( k. 24 akt) . Bezsprzecznie pierwsza część należności miała być płatna po podpisaniu z Generalnym Wykonawcą końcowego bezusterkowego protokołu robót. Z uwagi na, to że dokument odbioru nie został złożony do akt, słusznie Sąd Rejonowy ustalił, że odbiór ten nastąpił w maju 2011r. Pozwana zaś nie przedstawiła żadnych dowodów, z których by wynikało, że odbiór ten nastąpił w innej dacie. Zatem pozwana była zobowiązana do zapłaty pierwszej części należności w czerwcu 2011r. Zapłata przez pozwaną tej części nastąpiła dopiero w 2013r. Tym samym za okres opóźnienia w zapłacie stronie powodowej należały się odsetki ustawowe zgodnie z brzmieniem art. 481 § 1 k.c. Z akt wynikało również bezsprzecznie, że pozwana pomimo otrzymania zwrotu kaucji w dniu 22 stycznia 2016 roku nie zwróciła powódce drugiej części należności, co skutkowało naliczeniem odsetek od tej kwoty od dnia 23 stycznia 2016r. Zatem zarzuty podniesione w apelacji przez pozwaną należało uznać za nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji pozwanej i na mocy art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.