Sad powszechny, VI Ka 1492/16

Warszawa, dnia 23 czerwca 2017 r. Sygn. akt VI Ka 1492/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Jacek Matusik protokolant: sekretarz sądowy Monika Suwalska przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz po rozpoznaniu dnia 23 czerwca 2017 r. sprawy B. D. syna S. i M. ur. (...) w W. oskarżonego o czyn z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 91 §1 kk na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 20 września 2016 r. sygn. akt II K 130/11

1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że w ramach zarzucanego B. D. czynu, uznaje go za winnego tego, że: - w okresie od 8 czerwca 1999 roku do 9 czerwca 1999 roku w W. i w Z. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 1.413,29 zł w ten sposób, że wprowadzając w błąd pracownika firmy (...) przy ul. (...) w Z. oraz firmy (...) przy ul. (...) w W. , co do zamiaru wywiązania się z zawartych zobowiązań, oraz przedkładając podrobione dokumenty, w postaci dowodu osobistego o nr (...) , książeczki wojskowej o nr (...) oraz podrobioną decyzję NIP na dane osobowe A. K. zawarł za pośrednictwem ww. firm dwie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z (...) Sp. z o.o. i nie uiścił należności wynikających z tychże umów w łącznej kwocie 1.413,29 zł, tj. za winnego czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w zw. z art. 4 § 1 kk i na tej podstawie skazuje go, a na podstawie art. 286 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w zw. z art. 4 § 1 kk wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
2. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70§ 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec B. D. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności na okres próby 2 (dwóch) lat;
3. zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 1492/16 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wywiedziona przez prokuratora zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu zawartego w apelacji prokuratora, wskazać należy, iż słusznie skarżący wskazał, iż opis czynu przypisanego B. D. nie zawierał wszystkich ustawowych znamion przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. , a mianowicie, że oskarżony doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd co do zamiaru wywiązania się ze zobowiązań finansowych w związku z zawarciem wskazanej w treści wyroku umowy. Sąd Rejonowy winien dokonać zbadania aktu oskarżenia pod względem formalnym i merytorycznym, dostrzegając zaś wadliwą konstrukcję powinien wezwać prokuratora do uzupełnienia aktu oskarżenia tudzież sam dokonać zmiany opisu czynu. W przedmiotowej sprawie ww. znamiona czynu nie zostały należycie opisane w akcie oskarżenia, zaś Sąd Rejonowy nie dokonał zmiany opisu czynu poprzez wskazanie powyższych ustawowych znamion. Wskazane uchybienie Sądu I instancji należy traktować jako naruszenie normy procesowej określonej w art. 413 § 1 pkt 4 i § 2 pkt 1 k.p.k. Opis czynu objętego wyrokiem wymaga dokładnego przedstawienia wszystkich jego elementów mających znaczenie dla prawidłowej kwalifikacji prawnej bez pomijania któregokolwiek aspektu zachowania oskarżonego należącego do ustawowych znamion danego typu przestępstwa ( art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. ). Jeśli treść zarzutu aktu oskarżenia była mało precyzyjna i nie odzwierciedlała dokładnie znamion przepisu, obowiązkiem sądu było poprawienie tego w wyroku, bo redakcja orzeczeń zawartych w wyroku nie może nasuwać wątpliwości, za jaki czyn oskarżony ma ponieść dolegliwość. Nie mają przy tym istotnego znaczenia pisemne motywy wyroku, bowiem podstawowe znaczenie ma sentencja, a uzasadnienie zawiera jedynie informację, jakie fakty (i na podstawie jakich dowodów) sąd uznał za udowodnione ( vide, wyrok SA w Krakowie z dnia 5.02.2014 r., II AKa 273/13). Na rozprawie apelacyjnej Sąd Okręgowy przychylił się do stanowiska prokuratora i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na nowo opisał czyn przypisany oskarżonemu, uznając go, w ramach zarzucanego mu czynu, za winnego tego, że w okresie od 8 czerwca 1999 roku do 9 czerwca 1999 roku w W. i w Z. , działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Sp. z o.o. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 1.413,29 zł w ten sposób, że wprowadzając w błąd pracownika firmy (...) przy ul. (...) w Z. oraz firmy (...) przy ul. (...) w W. , co do zamiaru wywiązania się z zawartych zobowiązań, oraz przedkładając podrobione dokumenty, w postaci dowodu osobistego o nr (...) , książeczki wojskowej o nr (...) oraz podrobioną decyzję NIP na dane osobowe A. K. zawarł za pośrednictwem ww. firm dwie umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z (...) Sp. z o.o. i nie uiścił należności wynikających z tychże umów w łącznej kwocie 1.413,29 zł, tj. za winnego czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i na tej podstawie skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. w zw. z art. 70§ 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec B. D. kary 6 miesięcy pozbawienia wolności na okres próby 2 (dwóch) lat. Zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych w sprawie, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Niezależnie od powyższego uchybienia Sąd Odwoławczy stwierdził, że zaskarżony wyrok został wydany z obrazą art. 270 § 1 k.k. , poprzez niezasadne wskazanie tego przepisu w podstawie skazania oskarżonego. Wskazać bowiem należy, iż przed datą wyrokowania przez Sąd Rejonowy upłynął okres przedawnienia karalności czynu oskarżonego w części w jakiej wyczerpywał on znamiona określone w art. 270§ 1 k.k. , czego jednak Sąd ten nie dostrzegł. Przypisanego mu czynu z art. 270§ 1 k.k. , oskarżony dopuścił się bowiem w okresie od 8 czerwca 1999 roku do 9 czerwca 1999 roku. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż czyn z art. 270§ 1 k.k. , zarówno w chwili popełnienia czynu, jak i chwili orzekania, zagrożony był karą grzywny, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat
4. Zważywszy na treść art. 102 k.k. , który został zmieniony ustawą z dnia 20 lutego 2015r., która weszła w życie w dniu 1 lipca 2015 roku, stanowiący o tym, że jeżeli w okresie o którym mowa w art. 101 k.k. wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa przedawnia się z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu, uznać należy, że łącznie okres przedawnienia karalności czynu oskarżonego w zakresie kwalifikacji z art. 270 § 1 k.k. wynosił 15 lat, w chwili wejścia w życie wskazanej wyżej ustawy i upłynął z dniem 9 czerwca 2014 roku. W związku z powyższym z podstawy prawnej skazania oskarżonego należało wyeliminować przepis art. 270§ 1 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. , a tym samym zasadnym było uznanie, iż oskarżony swoim zachowaniem wypełnił jedynie znamiona przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. Z uwagi na powyższe wywody, Sąd Odwoławczy orzekł jak w wyroku.