Sad powszechny, VIII Gz 346/17

Sygn. akt VIII Gz 346/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2017 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie, Wydział VIII Gospodarczy, w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Anna Górnik (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Woźniak SO Natalia Pawłowska-Grzelczak po rozpoznaniu w dniu 20 września 2017 roku w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Gminy W. przeciwko A. Ż. o zapłatę na skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie, XI Wydział Gospodarczy, z dnia 6 czerwca 2017 roku, sygn. akt XI GNc 2474/16 w przedmiocie oddalenia wniosku powódki o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty z dnia 7 grudnia 2016 roku (punkt

1. sentencji) postanawia: zażalenie oddalić. SSO A. Woźniak SSO A. Górnik SSO N. Pawłowska-Grzelczak UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie, Wydział XI Gospodarczy, w punkcie
2. sentencji oddalił wniosek powódki o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty wydanemu dnia 7 grudnia 2016 r., wyjaśniając, że stosownie do art. 777 §1 pkt 1 k.p.c. klauzulę wykonalności można orzeczeniom prawomocnym, zaś przedmiotowy nakaz zapłaty nie uzyskał przymiotu prawomocności. Powódka zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie zażaleniem, wnosząc o jego uchylenie i nadanie nakazowi zapłaty z dnia 7 grudnia 2016 r. klauzuli wykonalności, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wobec zaskarżonego postanowienia podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów postępowania: - art. 133 §2a k.p.c. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że pozwanemu można było doręczyć przesyłkę na adres wskazany w (...) ( ul. (...) S. ), a zatem nieuwzględnienie, że doręczenie wobec pozwanego przesyłki z nakazem zapłaty było skuteczne, - art. 233 §1 k.p.c. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez stwierdzenie, że z pisma doręczyciela wynika, że doręczenie było nieprawidłowe, pominięcie dowodu z przesłuchania listonosza, a także rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o ocenę pisma doręczyciela z dnia 5 maja 2017 r., co naruszało zasadę bezpośredniości, gdyż zawierało twierdzenia listonosza. W uzasadnieniu rozwinęła powyższe zarzuty. Sąd zważył, co następuje: Zaistniały na gruncie niniejszej sprawy problem sprowadza się do zagadnienia, czy przesyłka sądowa skierowana do pozwanego (zawierająca m.in. nakaz zapłaty z dnia 7 grudnia 2016 r.) została prawidłowo doręczona i przez to, czy w konsekwencji nakaz zapłaty zyskał walor prawomocności, który umożliwiał być uwzględnienie wniosku powódki z 9 dnia marca 2017 r. o nadanie nakazowi zapłaty klauzuli wykonalności. Trzeba zauważyć, że pozew został wniesiony 29 listopada 2016 r. ( koperta, k. 41 ), wobec czego zastosowanie musiał znaleźć zastosowanie art. 133 §2a k.p.c. brzmieniu obowiązującym od 8 września 2016 r., zgodnie z którym pisma procesowe dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego albo Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej ( (...) ), doręcza się na adres udostępniany w rejestrze albo (...) , chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń. Jeżeli ostatni udostępniony adres został wykreślony jako niezgodny z rzeczywistym stanem rzeczy i nie zgłoszono wniosku o wpis nowego adresu, który podlegałby udostępnieniu, adres wykreślony jest uważany za adres udostępniony w rejestrze albo (...) . W niniejszej sprawie, jak wynika z akt postępowania, odpis nakazu zapłaty z dnia 7 grudnia 2016 r. został nadany na adres pozwanego: ul. (...) , G. , (...) S. ( koperta, k. 49 ), podczas gdy zgodnie z treścią wpisu pozwanego do (...) adresem pozwanego do korespondencji był następujący adres: ul. (...) S. ( wydruk z (...) , k. 42 ). Szczegółowy tryb i sposób doręczeń regulują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2015 r. poz. 1222 z późn. zm.), wśród których brak jest przepisu, który zezwalałby doręczycielowi samowolną zmianę wskazanego przez sąd adresu doręczenia. Doręczyciel winien doręczyć przesyłkę na adres wskazany na kopercie. W konsekwencji bezprzedmiotowe było postępowanie, mające na celu ustalenie, czy operator pocztowy próbował doręczać pozwanemu przesyłkę na adres ul. (...) S. . Stąd też zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia – Sąd pierwszej instancji powinien stwierdzić nieprawidłowe doręczenie już na samej podstawie porównania adresu określonego na kopercie z adresem do korespondencji ujawnionym w (...) . Podejmowane przez Sąd Rejonowy czynności wyjaśniające były w zasadzie zbędne. Faktem jest, że odpis nakazu zapłaty winien być wysłany na ten właśnie adres przez Sąd pierwszej instancji od samego początku, natomiast w aktach sprawy znajduje się koperta, które wykazuje, iż próba doręczenia była nieprawidłowa – adres został wskazano na kopercie jako: ul. (...) , G. , (...) S. . W tych okolicznościach nie było normatywnych podstaw do przyjęcia fikcji doręczenia stosownie do przepisów art. 139 k.p.c. , bowiem przesyłka nie była przesłana na adres do korespondencji ujawniony w (...) pozwanego. Mając powyższe na względzie należało stwierdzić, iż odpis nakazu zapłaty z dnia 7 grudnia 2016 r. nie został prawidłowo doręczony pozwanemu, w konsekwencji czego nie stał się prawomocny (nie rozpoczął bieg termin do wniesienia sprzeciwu – art. 502 k.p.c. ) i – stosownie do art. 777 §1 pkt 1 k.p.c. – nie było podstaw do uwzględnienia wniosku powódki o nadanie mu klauzuli wykonalności. Ze względu na powyższe okoliczności zażalenie należało oddalić na podstawie art. 385 w zw. z art. 397 §2k.p.c. SSO A. Woźniak SSO A. Górnik SSO N. Pawłowska-Grzelczak Sygn. akt VIII Gz 346/17 ZARZĄDZENIE
3. (...)
4. (...)
5. (...) - (...) - (...)
6. (...)