Sad powszechny, VII Pa 271/13

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2013 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu VII Wydział Pracy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Anna Nowińska S ę d z i o w i e: SSO Krystyna Dereń-Szydłowska SSO Ryszard Kozłowski (ref.) Protokolant : Małgorzata Miodońska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2013 r. we Wrocławiu - na rozprawie sprawy z powództwa K. L. przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej (...) we W. o odszkodowanie na skutek apelacji powoda K. L. od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt IV P 391/12 oddala apelację. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22.05.2013r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa K. L. przeciwko stronie pozwanej Spółdzielni Mieszkaniowej (...) we W. o odszkodowanie oddalił powództwo. Sąd Rejonowy na podstawie stanu faktycznego ustalonego w toku przewodu sądowego, który Sąd Okręgowy uznał za własny przyjął, że przyczyny wskazane przez pracodawcę w oświadczeniu o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w części są uzasadnione. Skutkowało to zakończenie stosunku pracy w trybie przepisu art. 52 § 1 pkt 1 kp zgodnie z którym pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Do takich obowiązków należy w myśl art. 100 § 1 stosowanie się do poleceń przełożonych i dodatkowo realizowanie obowiązków w warunkach podporządkowania przełożonemu. Powód natomiast konsekwentnie, celowo i przez długi okres godził w powołany nakaz. Była to postawa umyślnie przejawiana przez powoda. W efekcie zaburzyło to funkcjonowanie strony pozwanej oraz podważyło sensowność dalszego zatrudnienia powoda. Na skutek zachowania powoda szereg obowiązków nie zostało przez niego wykonanych lub zostały zrealizowane po terminie albo w nieprawidłowy sposób, co było zamierzone przez powoda. Suma zachowań powoda, ich nasilenie, brak poprawy oraz czas ich trwania – zdaniem Sądu Rejonowego – dawały podstawę do zastosowania trybu określonego w art. 52 § 1 pkt 1 kp . Z tych powodów Sąd Rejonowy powództwo oddalił. Od powyższego wyroku apelację wniósł powód i wniósł o jego zmianę i zasądzenie odszkodowania w kwocie 27.000 zł. Wyrokowi zarzucał jednostronne przeprowadzenie postępowania sądowego z naruszeniem przepisu art. 233 § 1 kpc poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. W sporządzonym osobiście uzasadnieniu apelacji kwestionował prawidłowość ustaleń Sądu Rejonowego co do sposobu wykonywania przez niego obowiązków pracowniczych. Strona pozwana w odpowiedzi na apelację wniosła o jej oddalenie. Sąd Okręgowy zważył co następuje. Wbrew zarzutowi podniesionemu w apelacji Sąd Rejonowy przeprowadził w sprawie właściwe i wyczerpujące postępowanie dowodowe, wyjaśniając wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie oceny tak zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonał w ramach swobodnej oceny dowodów nie naruszając zasady określonej w przepisie art. 233 kpc i wydał trafny wyrok, zgodny z prawem, który należycie uzasadnił. Sąd Rejonowy w prawidłowy sposób dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. zeznań złożonych przez świadków, przedłożonych dokumentów, na podstawie którego ustalił stan faktyczny, a zarzuty stawiane przez powoda stanowiły polemikę z trafnym rozstrzygnięciem Sądu i nie zasługują na uwzględnienie. W treści uzasadnienia Sąd Rejonowy szczegółowo wskazał które z zeznań świadków uznał za wiarygodne, a którym odmówił wiary i dlaczego. Nie ulega wątpliwości, że fakt zatrudnienia E. J. oraz M. D. u strony pozwanej nie pozbawia automatycznie wiarygodności składanych przez nich zeznań, a ich wzajemna zbieżność oraz potwierdzenie w zebranych w sprawie dokumentach pozwalała uznać je za wiarygodne oraz czynić na ich podstawie ustalenia faktyczne w sprawie. Powód w toku postępowania nie negował treści przedłożonych w sprawie dokumentów oraz nie zdołał podważyć wiarygodności zeznań E. J. , M. D. ani M. H. . Wprawdzie wersję wydarzeń przedstawioną przez powoda potwierdzały zeznania L. L. , jednak, co słusznie zauważył Sąd Rejonowy, były one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, L. L. nie była świadkiem opisywanych zdarzeń, a emocjonalny charakter zeznań przejawiający się w doborze słownictwa poddaje w wątpliwość ich obiektywizm. Zatem Sąd Okręgowy podziela ocenę dowodów dokonaną przez Sąd Rejonowy, a w konsekwencji dokonane na ich podstawie ustalenia. Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że przyczyny wskazane w oświadczeniu o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę (oprócz przyczyny wskazanej jako szósta, a także zdarzeń opisanych w karach nagany z pkt 4 oświadczenia wraz z pismami sporządzonymi przez 28 lutego 2012 r. z uwagi na treść art. 52 § 2 k.p. ) uzasadniały rozwiązanie z powodem umowy w trybie dyscyplinarnym. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że powód konsekwentnie uchylał się od wykonywania poleceń służbowych Prezesa Zarządu, kwestionował ich zasadność lub też wykonywał je wolno, nieprawidłowo i po wielu sporach. Było to świadome działanie powoda. Użyte w pismach określenia potwierdzają lekceważący stosunek powoda do Prezesa Zarządu, co nie powinno mieć miejsca w stosunkach służbowych. Powód winien wykonywać polecenia przełożonych a nie polemizować z nimi, a ewentualne wątpliwości zgłosić w kulturalny sposób, nie podważając przy tym kompetencji przełożonego. Podzielając zatem ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd I instancji wraz z przywołaną argumentacją Sąd Okręgowy uznał, że nie doszło do naruszenia przez Sąd Rejonowy prawa materialnego tj. przepisu art. 52 k.p. Istniały bowiem podstawy do rozwiązania z powodem umowy o pracę na podstawie przepisu art. 52 § 1 pkt 1 k.p. z przyczyn ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych przez powoda. Skoro apelacja powoda okazała się bezzasadna, to na zasadzie art. 385 k.p.c. podlegała oddaleniu, co skutkowało orzeczeniem jak w pkt I sentencji wyroku.