Sad powszechny, III RC 2/17

(1)- o ustalenie wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego 1.ustala , że obowiązek alimentacyjny powoda W. P. wobec pozwanej M. P.

(1)zasądzony wyrokiem Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie z dnia 30.01.2001r. w sprawie IIIRC 376/00 wygasł z dniem 15 lutego 2017,- 2.oddala powództwo w pozostałej części ,- 3.kosztami opłaty sądowej obciąża powoda i uznaje je za uiszczone oraz odstępuje od obciążenia powoda kosztami procesu w pozostałym zakresie ,- 4.kosztami sądowymi , od uiszczenia których strona pozwana była zwolniona z ustawy obciąża Skarb Państwa,- Na oryginale właściwe podpisy. UZASADNIENIE W dniu 03 stycznia 2017 roku wpłynął tutejszego Sądu pozew złożony przez powoda W. P. skierowany przeciwko pozwanej M. P.

(1)o uchylenie obowiązku alimentacyjnego zasądzonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie z dnia 30 stycznia 2001r w sprawie o syg. akt IIIRC376/00 z dniem 01 stycznia 2012 i pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego . W uzasadnieniu pozwu powód działający bez profesjonalnego pełnomocnika wyjaśnił, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie z dnia 30 stycznia 2001 r. w sprawie o syg. akt IIIRC 376/00 został zasądzony od powoda na rzecz pozwanej obowiązek alimentacyjny w wysokości 190zł miesięcznie. Pozwana M. P.

(1),co wynika z dalszej części uzasadnienia jest osobą pełnoletnią i zdaniem powoda całkowicie samodzielną. .W ocenie powoda obowiązek alimentacyjny względem pozwanej wygasł w dniu ukończenia przez pozwaną 26 lat . Jest to wiek zdaniem pozwanego ,w którym zwykle dochodzi do zdobycia zawodu i wykształcenia ,co pozwala podjąć samodzielne życie . Powód od 01 stycznia 2017r. zarejestrował działalność gospodarczą i zdaje sobie sprawę z konieczności spłaty zadłużenia wobec funduszu alimentacyjnych ,który to obowiązek zdaniem pozwanego powinien wygasnąć co najmniej od 01 stycznia 2012r. Na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 roku nie stawił się żadna ze stron postępowania Powód usprawiedliwił swoją nieobecność na terminie rozprawy i odstąpił od przeprowadzenie dowodu z jego przesłuchania . Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie III Wydział Rodzinnych i Nieletnich w sprawie o sygnaturze akt IIIRC 2/17 ogłosił wyrok zaoczny w którym ustalił , że obowiązek alimentacyjny płatny przez powoda W. P. na rzecz pozwanej M. P.

(1)zasądzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie z dnia 30 stycznia 2001r. w sprawie o syg. akt IIIRC 376/00 wygasł z dniem 15 lutego 2017r. i w pozostałej części oddalił powództwo. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: M. P.

(1)jest dzieckiem powoda .Pozwana ma obecnie 31 lat . Jest pełnoletnia . Powód prowadzi działalność gospodarczą . Ma zadłużenie wobec Likwidatora Funduszu Alimentacyjnego w wysokości 10 113, 36 na dzień 29 grudnia 2016r. Jest wobec niego prowadzone postępowanie egzekucyjne przez komornika w sprawie o syg .akt Kmp 5/08 na podstawie tytułu egzekucyjnego w postaci wyroku Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie o syg. akt IIIRC 376/00. (okoliczności bezsporne, ponadto dowody: dowody z dokumentów dołączone do akt dołączonych IIIRC376 /00,odpis wykazu zadłużenia k4-5 akt dołączony do akt głównych, Powyższy stan faktyczny nie był sporny pomiędzy stronami w zakresie iż pozwana M. P.

(1)jest osobą pełnoletnią a sytuacja majątkowa powoda z uwagi na chociażby zadłużenie u likwidatora Funduszu Alimentacyjnego jest trudna i z uwagi na istniejące zadłużenie pogorszyła się w stosunku do ostatniej sprawy o podwyższenie alimentów zasądzonych od powoda na rzecz wówczas małoletniej pozwanej M. P.

(1). Dlatego Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów, dołączonych do akt sprawy w zakresie, w jakim uwzględnione zostały dla ustalenia stanu faktycznego oraz dokumentom zawartym w aktach sprawy IIIRC 376 /00 . Sąd zważył, co następuje: Spór w niniejszej sprawie koncentrował się głównie w zakresie kwestii dotyczących ustalenia daty od której miałoby nastąpić uchylenie obowiązku alimentacyjnego w stosunku do powoda na rzecz małoletniej wówczas pozwanej M. P.

(1)a zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w W. III Wydziału Rodzinnego i Nieletnich w sprawie oznaczonej sygnaturą akt III RC 376/ 00 z ustaleniem wygaśnięcia tego obowiązku od dnia 01.01.2012 roku tj z datą wsteczną. Artykuł 133 k.r.o. reguluje przede wszystkim obowiązek alimentacyjny rodziców względem dziecka . Ustawodawca uprzywilejowuje taki obowiązek alimentacyjny w porównaniu z innymi obowiązkami. Po pierwsze, jest to obowiązek wobec dziecka, które „nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie". Uzyskiwanie przez dziecko dochodów nie prowadzi do wygaśnięcia obowiązku, chyba że dziecko, co występuje rzadko, osiąga dochody, które umożliwiają samodzielne funkcjonowanie . Po drugie, dziecko uprawnione jest do świadczeń alimentacyjnych niezależnie od tego, czy znajduje się w niedostatku . Po trzecie, rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych, ale wyłącznie względem dziecka pełnoletniego , czyli dziecka, które ukończyło lat 18 ( art. 10 § 1 k.c. ) lub też zawarło wcześniej małżeństwo ( art. 10 § 2 k.c. ), przy spełnieniu dodatkowych przesłanek określonych w art. 133 § 3 k.r.o. W uchwale pełnego składu Izby Cywilnej SN z dnia 9 czerwca 1976 r., III CZP 46/75 (OSNCP 1976, nr 9, poz. 184) podkreślono, że małoletnie dzieci mają prawo do równej stopy życiowej z rodzicami , rodzice „muszą więc podzielić się z dzieckiem nawet najmniejszymi dochodami". Ustawodawca w art. 133 § 1 k.r.o. pozwala w wyjątkowych przypadkach na uchylenie się rodziców od tego obowiązku, ale wyłącznie wobec dziecka pełnoletniego Natomiast art.138 krio pozwala na modyfikację tego żądania w razie zmiany stosunków dotyczących obowiązku alimentacyjnego orzeczonego wyrokiem bądź ustalonego ugodą. W niniejszej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia , bowiem obowiązek alimentacyjny który został przyznany od jej ojca W. P. a powoda w sprawie ,obejmował stan faktyczny w którym pozwana M. P.

(1)była osobą małoletnią. Pozwana ma obecnie 31 lat .Nie wdała się w spór i nie wykazała ,że nie jest osobą w pełni samodzielną a uzyskiwane przez nią środki od ojca są jedynym źródłem dochodu , który pozwala jej na samodzielną egzystencję. Natomiast powód nie wykazał na podstawie jakichkolwiek dowodów z dokumentów lub osobowych , iż uchylenie tego obowiązku ma nastąpić z mocą wsteczną . Wykazanie jedynie zdaniem Sądu ,że jego córka M. P.

(1)osiągnęła pełnoletność nie jest wystarczająca przesłanką do uchylenia tego obowiązku z mocą wsteczną obejmującą okres czterech lat wstecz .To w interesie powoda było wykazanie powyższych okoliczności i to na nim na podstawie art.6 kc spoczywał obowiązek ciężar udowodnienia dochodzonych faktów w tym ,czemu przez okres przynajmniej 4 ostatnich lat nie podjął żadnych działań mających na celu w myśl art. 138 krio zmianę bądź uchylenie tego obowiązku , pomimo istniejącego zadłużenia u Likwidatora Funduszu Alimentacyjnego . Zgodnie z treścią art.140§1 krio na kanwie którego zapadło orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 1978r.( (...) ). rodzicowi który wyłącznie łożył na utrzymanie wspólnego dziecka , przysługuje prawo domagania się od drugiego rodzica zwrotu odpowiedniej części kosztów , które wyłożył na jego utrzymanie . Samo natomiast prawo do żądania świadczenia alimentacyjnego nie podlega przedawnieniu, choćby przybrało postać obowiązku już zaktualizowanego. Zgodnie z treścią art. 137 § z upływem lat trzech przedawniają się jedynie roszczenia o poszczególne raty świadczenia alimentacyjnego. Oznacza to, że co prawda uprawniony może dochodzić alimentów po wielu latach, choćby ich wcześniej nigdy nie dochodził, jednak jego żądanie może być skuteczne w zasadzie jedynie w odniesieniu do rat należnych za trzy lata, licząc wstecz od wytoczenia powództwa .Powyższy przepis ma również odniesienie do niniejszej sprawy. Pozew powoda W. P. wpłynął do tutejszego Sądu w dniu 03 stycznia 2017r. ,co wynika z prezentaty a powód wniósł o uchylenie obowiązku alimentacyjnego orzeczonego wobec niego od dnia 01stycznia 2012r .nie wykazując równocześnie dlaczego żądanie te dochodzi z mocą wsteczną , powołując się na fakt pełnoletności córki, co zdaniem Sądu jest niewystarczającą przesłanką do jego uchylenia z mocą wsteczną ,zważywszy chociażby na tę okoliczność ,że żądanie obejmuje okres ,który przekracza okres 3 lat wstecz Dlatego w tej części Sąd oddalił powództwo Na podstawie art.339§1 kpc Sąd rozstrzygnął w powyżej sprawie o żądaniu wydając wyrok zaoczny , z uwagi na tę okoliczność, iż pozwana M. P.

(1)pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy nie stawiła się na nią bez usprawiedliwienia i nie wdała się w jakikolwiek sposób w spór w niniejszej sprawie. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art.98 kpc i art.96 ust1 pkt.2 ustawy o kosztach w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005r.( Dz.U.2016.623z póź ,.zm) Sędzia Małgorzata Pawlikowska