Sygn. akt I C 263/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 czerwca 2016 roku SĄD REJONOWY W BYTOMIU WYDZIAŁ I CYWILNY w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Jarosław Jakubiec Protokolant: Patrycja Hawryluk po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2016 roku w Bytomiu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w B. przeciwko K. C. o zapłatę
- zasądza od pozwanego K. C. na rzecz powódki (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w B. kwotę 12.882,17 zł (dwanaście tysięcy osiemset osiemdziesiąt dwa złote siedemnaście groszy) z odsetkami ustawowymi: - od kwoty 10.273,74 zł (dziesięć tysięcy dwieście siedemdziesiąt trzy złote siedemdziesiąt cztery grosze) od dnia 01 października 2015 r. - od kwoty 2.608,43 zł (dwa tysiące sześćset osiem złotych czterdzieści trzy grosze) od dnia 08 lutego 2016 r.;
- umarza postępowanie w zakresie kwoty 221,71 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych siedemdziesiąt jeden groszy);
- zasądza od pozwanego K. C. na rzecz powódki (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w B. kwotę 5.473,00 zł (pięć tysięcy czterysta siedemdziesiąt trzy złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. akt I C 263/16 UZASADNIENIE Powódka (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. wniosła pozew przeciwko K. C. o zapłatę kwoty 10.495,45 zł oraz kwoty 2.608,43 zł skapitalizowanych odsetek wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że pozwany posiada prawo odrębnej własności lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ulicy (...) . Powyższe spowodowało obowiązek ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem wskazanego mieszkania (z tyt. kosztów eksploatacji, opłat na fundusz remontowy oraz opłat wynikających z aktów prawa miejscowego) na rzecz powódki w terminie i wysokości przez nią ustalonych. Dochodzona kwota stanowi zaległości pozwanego w opłatach. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 18 lutego 2016 r. zobowiązano pozwanego do zapłaty żądanej kwoty. Od powyższego pozwany złożył sprzeciw, w którym żądał oddalenia powództwa w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż Sąd nie określił z jakiego tytułu pozwany zobowiązany jest do zapłaty. Wskazał, iż na skutek zawartej umowy odrębnej własności lokalu nabył jego własność i wszedł w jego posiadanie i brak podstaw do dodatkowych opłat. W piśmie z dnia 19 kwietnia 2016 r. wskazał, iż uiszczał opłaty. Bezspornym było, iż pozwany K. C. posiada prawo odrębnej własności lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ulicy (...) . W piśmie z dnia 04 maja 2016 r. powódka cofnęła żądanie pozwu o kwotę 221,71 zł, co związane było z rozliczeniem wpłaty dokonanej w dniu 22 lutego 2016 r.. Sąd ustalił: W dniu 31 marca 2014 r. K. czerniak uznał swój dług wobec Spółdzielni, który na dzień 28 lutego 2014 r. wynosił 11.408,12 zł, zobowiązując się do spłaty zadłużenia w ratach (umowa, k. 26 Należności z tytułu opłat eksploatacyjnych i kosztów utrzymania za okres od lutego 2014 r. do września 2015 r. wynosiły 10.495,45 zł, a odsetki wyliczone na dzień 31 sierpnia 2015 r. – 2.608,43 zł (rozliczenie, k. 14, k. 15 – 16, kartoteki, k. 18 – 19) Pozwany został wezwany do zapłaty należności, nie regulując ich (wezwanie, k. 17, 20). Roszczenie powódki ustalone zostało w oparciu o zestawienie i kalkulacje opłat eksploatacyjnych dla nieruchomości, w której znajdował się lokal pozwanych oraz indywidualnego rozliczenia opłat dokonanych zgodnie z § 94 - 99 Statutu (...) Spółdzielni Mieszkaniowej oraz ustalonych opłat w drodze uchwał, jak również niezależnych od Spółdzielni (koszty dostarczenia wody i kanalizacji, wywozu śmieci), czy rozliczeń (koszt CO) (statut (...) Spółdzielni Mieszkaniowej k. 56, regulamin rozliczeń z załącznikiem, k. 44 – 51, informacja, k. 27 – 28, uchwały wraz z określeniem wysokości opłat, k. 29 – 36, uchwały Rady Miejskiej, k. 37 – 38, uchwały w zakresie kosztów CO, k. 39 - 43). Od marca 2015 r. do kwietnia 2016 r. pozwany wpłacił na rzecz Spółdzielni kwotę 7.810,00 zł, jak również posiadał nadpłatę z tytułu CO i zużycia wody na kwotę 441,15 zł. (dowody wpłat, k. 87 – 88). Sąd zważył: Powództwo jako zasadne zostało uwzględnione w całości. Podstawę prawną żądania stanowiły przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2013 poz.1222 j.t. z późń. zm.). Zgodnie z art. 27 ust.2 cytowanej ustawy powódka wykonywała zarząd nieruchomością, w której znajduje się lokal stanowiący własność pozwanego. Wobec powyższego obowiązkiem właściciela lokalu jest pokrywanie dwojakiego rodzaju wydatków. Pierwsze - to koszty zarządu nieruchomością wspólną, na które składają się głównie wydatki na remonty i bieżącą konserwację, opłaty za dostawę energii elektrycznej i cieplnej, gazu i wody w części dotyczącej nieruchomości wspólnej i inne opłaty publicznoprawne, o ile nie są pokrywane bezpośrednio przez właścicieli poszczególnych lokali, wydatki na utrzymanie porządku i czystości, wynagrodzenie członków zarządu lub zarządcy. Drugi rodzaj wydatków związany jest z utrzymaniem lokalu. Najczęściej stanowią je koszty zużytej przez właściciela energii cieplnej oraz wody, wywóz nieczystości, w sytuacjach gdy zarządca w zakresie dostawy energii cieplnej i wody do poszczególnych lokali występuje jako pośrednik między dostawcami a odbiorcami - czyli właścicielami lokali. Na pokrycie pierwszego rodzaju kosztów właściciele lokali uiszczają zaliczki w formie bieżących opłat, płatnych z góry do dnia 10 każdego miesiąca (§94-99 statutu powodowej spółdzielni). Szczegółowe regulacje dotyczące zasad ustalania opłat za lokale znajdujące się w zarządzie powódki określone zostały w regulaminie uchwalonym przez zarząd powódki. W oparciu o cytowane przepisy stwierdzić należy, iż zasadą jest, że obowiązek regulowania bieżących opłat ciąży na właścicielu lokalu. Niezasadne jest stanowisko pozwanego, jakoby z uwagi na przymiot właściciela lokalu nie był zobowiązany do uiszczania jakichkolwiek opłat. Oczywiście pewnym skrótem myślowym jest stwierdzenie, iż opłaty są związane z posiadaniem lokalu. Może powyższe sugerować, iż opłaty dotyczą samego lokalu (choć w przypadku mediów, w szczególności wody, czy centralnego ogrzewania tak rzeczywiście jest). Niewątpliwie jednak lokal pozwanego znajduje się w budynku wielorodzinnym. Oczywistym jest, iż budynek wymaga utrzymania, choćby przez stworzenie funduszu remontowego, ale również w zakresie wskazanym wyżej (energia elektryczna na klatce schodowej, domofon, winda, utrzymanie czystości). Zarzut pozwanego, aby nie był zobowiązany do uiszczania opłat (które zresztą, jak wskazał dalej, w pewnym zakresie uiszczał) nie był usprawiedliwiony. Część opłat, z których należności zostały objęte powództwem wynika bezpośrednio w aktów prawa miejscowego (np. opłata za śmieci, opłata za dostawę wody i kanalizację) i powódka stanowi jedynie inkasenta. Wysokość roszczenia wskazana w pozwie została wykazana przez stronę powodową w przedłożonych kartotekach finansowych prowadzonych dla lokalu pozwanego, których prawdziwość nie była kwestionowana. Co więcej, pozwany częściowo regulował opłaty. Strona pozwana bardzo precyzyjnie wskazała w jaki sposób wpłacane kwoty były rozliczane. W przypadku braku wskazania tytułu płatności, to wierzyciel może samodzielnie określić na jakie należności zaliczy dokonywane wpłaty. W przedstawionych kartotekach jasno wskazano należność za dany okres, jak również uznania, tj. wpłaty dokonywane przez pozwanego. Nie bez znaczenia ma również fakt, iż pozwany zalegał z opłatami jeszcze za okres wcześniejszy, niż dotyczy niniejsze powództwo, w związku z czym zawarł ugodę, uznając roszczenie, przedmiotem, której było rozłożenie tych zaległości na raty. Strona pozwana (oprócz dowodów wpłat) nie wykazała nieprawidłowości w rozliczeniach, a na poparcie swojego stanowiska nie przedłożyła żadnych dowodów ani też o takowe nie zawnioskowała, uchybiając tym samym zasadzie określonej przez art. 6 k.c. nakładającym na wywodzącego z danego faktu skutki prawne obowiązek jego udowodnienia. Z uwagi na ograniczenie roszczenia o kwotę 221,71 zł i zgodę pozwanego w tym zakresie, Sąd umorzył postępowanie. Powyższe ograniczenie wynika z rozliczenia wpłaty dokonanej w dniu 22 lutego 2016 r. (pozew został wniesiony w dniu 08 lutego 2016 r.). Pozwany sam wskazał, iż jej dokonał (k. 88), jednakże w tytule płatności nie wskazano na zaspokojenie jakiej należności wpłata jest dokonywana. W takim przypadku Spółdzielnia mogła dokonać rozliczeń wg swojego uznania, co jest działaniem prawidłowym ( art. 451 kc ). Powódka, po ograniczeniu żądania, domagała się zapłaty kwoty 12.882,17 zł, na którą składały się omówiona powyżej należność z tytułu opłat w wysokości 10.273,74 zł oraz kwota 2.608,43 zł należna z tytułu dokonanej przez powódkę kapitalizacji odsetek (w oparciu o art. 482 § 2 kc ). O uprawnieniu powódki do żądania odsetek stanowi art. 481§1 k.c. , zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Należy zaznaczyć, iż obowiązek uiszczania opłat wynika z ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych , jak również ze statutu. Wezwania do zapłaty w tym zakresie nie są konieczne, a właściciele/współwłaściciele zobowiązani są do uiszczania opłat w terminie bez odrębnego wezwania. Żądanie odsetek było więc jak najbardziej zasadne. W konsekwencji powyższego Sąd zasądził na rzecz powódki od pozwanego wskazaną kwotę wraz z odsetkami ustawowymi, w zakresie należności głównej od dnia 01 października 2015 r., zgodnie z żądaniem i w zakresie skapitalizowanych odsetek od dnia wniesienia pozwu, zgodnie z art. 482 kc. Zauważyć należy, iż pozew został złożony w lutym 2016 r.. Od dnia 01 stycznia 2016 r. funkcjonują dwa rodzaje odsetek ustawowych. Odsetki w ramach czynności prawnej oraz odsetki za opóźnienie. Skoro powódka nie domagała się odsetek za opóźnienie (w okresie gdy taka instytucja już funkcjonowała), a odsetki ustawowe (w ramach czynności prawnych) są niższe, Sad zasądził odsetki ustawowe, zgodnie z żądaniem. Orzekając o kosztach Sąd zastosował wynikającą z art. 98 k.p.c. zasadę obciążania strony przegrywającej zwrotem kosztów procesu. Na zasądzone koszty składały się: koszty opłaty od pozwu: 656,00 zł, zastępstwa procesowego w sprawie w kwocie 4.800,00 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika ustalone zgodnie z § 2 ust.5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015, poz.1804), a także 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W ocenie Sądu, pomimo stanu zdrowia pozwanego, brak było podstaw do odstąpienia od obciążenia kosztami postępowania. Zauważyć należy, iż powództwo było zasadne, a strona powodowa, jedynie w ten sposób może dokonać ochrony swoich interesów. Ponadto roszczenie jest pieniężne, związane z brakiem regularnych opłat w związku z lokalem.