Sad powszechny, VIII U 1368/15

(1)prawa do emerytury. W uzasadnieniu wskazano ,iż wnioskodawca nie udokumentował zarówno okresu 15 lat pracy w warunkach szczególnych jak i ogólnego stażu pracy w wymiarze 25 lat na dzień 1 stycznia 1999 roku. Na ten dzień z ogólnego stażu pracy wnioskodawcy uznano 24 lata 2 miesiące i 9 dni okresów składkowych i okresów nieskładkowych uzupełniających./ decyzja w aktach ZUS/. Wobec złożenia nowych dokumentów przez wnioskodawcę i wniosku o ponowne przyznanie emerytury w dniu 4 maja 2015 roku, decyzją z dnia 8 maja 2015 roku organ rentowy ponownie odmówił prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji wskazano ,iż na dzień 1 stycznia 1999 roku wnioskodawca wykazał 25 lat ogólnego stażu pracy natomiast nie udokumentował nadal 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Do pracy w warunkach szczególnych nie zaliczono: - okresu zatrudnienia od dnia 14 sierpnia 1978 r do 30 czerwca 1985 roku w Spółdzielni Pracy (...) ” ; -okresu zatrudnienie od dnia 3 lipca 1985 roku do 31 grudnia 1991 roku w Spółdzielni Pracy Usług Budowlanych (...) . Wnioskodawca nie przedstawił bowiem świadectwa pracy w warunkach szczególnych. /decyzja w aktach ZUS/. W dniu 4 maja 2015 roku wnioskodawca odwołał się od decyzji ZUS z dnia 2 kwietnia 2015 roku. W odwołaniu wskazał ,że w jego ocenie praca na stanowisku montera instalacji grzewczych oraz hydraulika spawacza była pracą świadczoną w warunkach szczególnych /odwołanie k- 2-6/. W toku procesu wnioskodawca podtrzymał swoje odwołanie od obu wydanych decyzji /oświadczenie wnioskodawcy przed zamknięciem rozprawy 01:00:32 CD koperta k- 122/. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko argumentując jak w zaskarżonych decyzjach . Sąd ustalił następujący stan faktyczny : Wnioskodawca J. K.

(2)urodził się w dniu (...) . Nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego. W dniu 6 marca 2015 roku złożył wniosek o przyznanie emerytury. Organ rentowy rozpoznając sprawę ustalił ,iż wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 roku posiada ogólny staż ubezpieczeniowy w wymiarze 25 lat. Organ uwzględnił okres 22 lat 11 miesięcy i 22 dni okresów składkowych , okres 1 roku i 3 dni okresów nieskładkowych oraz jako okres uzupełniający w wymiarze 1 roku 3 miesięcy i 15 dni okres pracy wnioskodawcy na roli. Wnioskodawca ukończył (...) Szkołę Zawodową w S. . Z zawodu wyuczonego wnioskodawca jest monterem instalacji sanitarnych. / okoliczności niesporne , dokumenty w aktach ZUS/. W okresie od dnia 1 lipca 1971 roku do dnia 29 czerwca 1974 roku wnioskodawca był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku montera instalacji grzewczych w Przedsiębiorstwie (...) w Ł. . Pierwsza umowa o pracę była zawarta na okres od 1 lipca 1971 roku do dnia 30 czerwca 1972 roku. Wnioskodawca został zatrudniony na stanowisku pomocnika montera instalacji sanitarnych. Wraz z umową wnioskodawca otrzymał program stażu oraz prac wzbronionych pracownikom młodocianym. Od dnia 1 maja 1973 roku wnioskodawcy powierzono stanowisko montera instalacji ogrzewczej / świadectwo pracy , umowy i angaże w archiwalnych aktach osobowych koperta k-47/. Razem z wnioskodawcą pracował K. S. , który rozpoczął świadczenie pracy miesiąc później niż wnioskodawca. Wnioskodawca i świadek S. byli zatrudnieni w jednej brygadzie. Pracowali przy robieniu izolacji w kotłowniach i w kanałach. W kanałach izolacje były robione z azbestu a rury były malowane farbą miniową. Przed położeniem izolacji i pomalowaniem rur były one spawane zarówno przez wnioskodawcę jak i świadka. Praca była wykonywana na zewnątrz i w pomieszczeniach. Świadek S. tak samo jak wnioskodawca był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy. Obaj ukończyli kurs spawania w czasie zatrudnienia . Wnioskodawca odbył kurs podstawowy spawania gazowego w okresie od dnia 24 marca 1973 roku do dnia 17 czerwca 1973 roku. Z tytułu zatrudnienia pracodawca dawał pracownikom bony żywieniowe. Dodatek za pracę w warunkach szczególnych nie był wypłacany. Zakład nie wydawał pracownikom świadectw pracy w warunkach szczególnych. Świadek S. nie korzysta z wcześniejszej emerytury. / Zeznania świadka S. 00:35:09 CD koperta k- 39 , kopia książeczki spawacza k- 6-6odw, W okresie od dnia 1 lipca 1974 roku do dnia 29 lutego 1976 roku oraz w okresie od 18 kwietnia 1977 roku do dnia 31 maja 1978 roku wnioskodawca był zatrudniony w Przedsiębiorstwie Produkcji (...) w S. , w pełnym wymiarze czasu pracy , na stanowisku montera urządzeń i instalacji grzewczych / świadectwo pracy w archiwalnej dokumentacji osobowej koperta k- 21/ . W okresie od dnia 29 października 1974 roku do dnia 30 października 1975 roku wnioskodawca odbywał zasadniczą służbę wojskową/ niesporne/. W okresie od dnia 14 sierpnia 1978 roku do dnia 30 czerwca 1985 roku wnioskodawca był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Spółdzielni Pracy (...) , (...) Kotłowych i Ślusarskich (...) w Ł. , na stanowisku montera instalacji centralnego ogrzewania i wodno-kanalizacyjnej . / świadectwo pracy w archiwalnych aktach osobowych koperta k- 21/ . Przełożonym wnioskodawcy był T. G. , który podjął pracę już w 1977 roku. Wnioskodawca jako monter instalacji sanitarnych przede wszystkim wykonywał instalacje centralnego ogrzewania. Łącznie z kotłownią, kładł rury i je spawał. Wnioskodawca pracował w zespołach 3-4 osobowych. Prace w jednym budynku trwały średnio od 1,5 do 2 tygodni. Wnioskodawca był osobą kierującą brygadą. W grupie był podział czynności. Osoba ,która nie miała uprawnień do spawania zajmowała się gwintowaniem rur, kładzeniem ich na ścianie i przygotowywaniem elementów. Wnioskodawca głównie zajmował się spawaniem. Z racji na posiadaną wiedzę wnioskodawca wykonywał również czynności hydrauliczne – czytał dokumentację hydrauliczną ustalał miejsca zamontowania urządzeń hydraulicznych. Wnioskodawca montował instalacje hydrauliczne zarówno w budynkach mieszkalnych jak i przemysłowych. W każdej brygadzie z reguły był jeden spawacz a dwie pozostałe osoby były pomocnikami. One tylko zajmowały się montażem. Poza wynagrodzeniem był płacony ryczałt za wykonanie usługi , który określano według cennika usług. Razem z wnioskodawcą był zatrudniony świadek J. M. . Pracowali w jednej brygadzie. / zeznania świadka (...) :06:46 CD koperta k- 39 , zeznania świadka M. 00:08;08 CD koperta k- 122 ,zeznania wnioskodawcy 00:39:31 CD koperta k- 122 /. Wnioskodawca nie był typowym spawaczem z uwagi na konieczność wykonywania czynności hydraulika. Wnioskodawca musiał wykonywać czynności hydrauliczne. W czasie całej dniówki roboczej spawanie zajmowało mu 80% czasu pracy . W ramach innych wykonywanych czynności wnioskodawca przygotowywał butlę z gazem , gałązki przy grzejnikach, czasami wykonywał biały montaż oraz pomagał przy takich czynnościach. Jeżeli nie było spawania to wnioskodawca wykonywał inne pracy ale z uwagi na posiadanie uprawnień do spawania przede wszystkim spawał. Rzadko nie trzeba było przy czynnościach wykonywać spawania. Spółdzielnia nie zatrudniała osób posiadających tylko zawód spawacza. Zdarzały się jednak dni kiedy w ogóle nie było spawania./ zeznania świadka (...) :06:46 CD koperta k- 39 , zeznania świadka S. 00:03:22 CD koperta k- 58, M. 00:08;08 CD koperta k- 122, zeznania wnioskodawcy 00:39:31 CD koperta k- 122/ W okresie od dnia 3 lipca 1985 roku do dnia 31 grudnia 1991 roku wnioskodawca był zatrudniony w Spółdzielni Pracy Usług Budowlanych (...) w Ł. , w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku montera instalacji wodno-kanalizacyjnych i centralnego ogrzewania. W tym czasie w okresie od dnia 22 października 1990 do dnia 31 grudnia 1991 roku korzystał z urlopu bezpłatnego.. Umowa o pracę została rozwiązana za porozumieniem stron. W umowach o pracę zawieranych z pracodawcą wnioskodawcy powierzano obowiązki hydraulika spawacza. /, świadectwo pracy, umowy o pracę w archiwalnej dokumentacji pracowniczej koperta k- 28/ . Wnioskodawca w ramach zatrudnienia w tej firmie wykonywał takie same czynności jak w ramach Spółdzielni (...) ./ zeznania świadka (...) :06:46 CD koperta k- 39 ,zeznania wnioskodawcy 00:39:31 CD koperta k- 122 / Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie opierając się na zeznaniach świadków , wnioskodawcy oraz dokumentach załączonych do akt sprawy i akt ubezpieczeniowych wnioskodawcy. Przede wszystkim wskazać należy ,iż archiwalna dokumentacja pracownicza załączona do akt sprawy z okresu zatrudnienia wnioskodawcy w oparciu o umowę o pracę jednoznacznie wskazuje ,iż nigdy wnioskodawca nie pracował wyłącznie na stanowisku „spawacza” ale zawsze były to stanowiska dotyczące wykonywania prac hydraulicznych czy monterskich w zakresie instalacji wodno-kanalizacyjnej i grzewczej. W dokumentach płacowych jakie zachowały się z tamtego okresu czasu nie ma również żadnej wzmianki dotyczącej wypłacania wnioskodawcy dodatku za pracę w warunkach szczególnych jako odrębnego składnika wynagrodzenia. Natomiast znajdują się informacje dotyczące innych składników wynagrodzenia np. dodatku stażowego czy ryczałtu za wykonanie usług. Wzmianki o dodatku za pracę w warunkach szczególnych nie ma również w umowach o pracę, angażach, świadectwach pracy czy zachowanych w ograniczonym zakresie kartach wynagrodzeń. Zeznania w tym przedmiocie świadków są rozbieżne i mało konkretne. Przełożony wnioskodawcy – kierownik G. zeznał ,iż taki składnik wynagrodzenia nie był wypłacany, natomiast wypłacano ryczałt obliczany na podstawie wartości usługi. Taki składnik wynagrodzenia , jak również dodatek stażowy są zawarte w kartach wynagrodzeń. Zeznania te są bieżne z zeznaniami świadka S. , który również zaprzeczył co do wypłacania dodatku za pracę w warunkach szczególnych wskazując ,iż do wynagrodzenia były doliczane dodatkowe kwoty z tytułu akordu. Natomiast świadek M. i wnioskodawca twierdzili ,że był wypłacany w firmie (...) 10% dodatek za pracę w warunkach szczególnych. W tym zakresie Sąd odmówił wiarygodności ich zeznaniom , gdyż stoją w sprzeczności z zeznaniami innych świadków a przede wszystkim z dokumentami. Sąd dal wiarę zeznaniom świadków i wnioskodawcy w zakresie w jakim twierdzili oni ,iż poza spawaniem wnioskodawca wykonywał również inne czynności, przede wszystkim hydrauliczne, z racji posiadanych kwalifikacji. Zeznania wnioskodawcy i wszystkich świadków są w tym zakresie zbieżne, chociaż wnioskodawca z faktów , które miały miejsce wyciąga zupełnie odmienne wnioski ,niż uczynił to Sąd. Z zeznań zgodnie wynika ,iż wnioskodawca posiadał od 1973 roku uprawnienia do spawania będąc jednocześnie z zawodu hydraulikiem( monterem instalacji wod-ka i co). Jak jednak wynika z materiału dowodowego wnioskodawca był zatrudniony w firmach zajmujących się świadczeniem usług dla ludności i charakter zleceń faktycznie determinował jego obowiązki. W związku z tym zajmował się spawaniem, co było konieczne w jego pracy, ale nie były to jego wyłączne obowiązki. Pozostałe wykonywane obowiązki wynikały z posiadania umiejętności hydraulika – montera instalacji. Jak określił świadek G. , bezpośredni przełożony wnioskodawcy w trakcie zatrudnienia w firmach (...) , wnioskodawca nie był typowym spawaczem , wykonywał spawanie nie codziennie a ta czynność średnio zajmowała mu 80% dziennego czasu pracy. Zeznania w tym zakresie w ocenie Sądu są spójne, konsekwentne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, przede wszystkim w dokumentach. Podnieść należy ,iż zeznania zbieżne w treści złożył świadek S. , który ponadto wskazał ,iż nie pracował razem z wnioskodawcą w jednej brygadzie a pracę wykonywał w wykopach i kotłowniach. Świadkowi temu pracodawca wydał świadectwo pracy w warunkach szczególnych. To świadczy ,iż zakład wydawał tego typu dokumenty co do zasady. Podkreślić należy ,iż wszyscy świadkowie w zeznaniach zawsze wskazywali ,iż wnioskodawca wykonywał również inne prace, hydrauliczne. Przyznał to również wnioskodawca ale według jego opinii dominowało spawania. Rozpoznając sprawę Sąd odmówił wiary zeznaniom świadka P. . Wskazać należy ,iż zeznania tego świadka są wyjątkowo chaotyczne i nie pozwalają na precyzyjne określenie jakiego czasu pracy i jakiego zakładu dotyczą. Dlatego Sąd pominął je przy orzekaniu. Sąd zważył , co następuje : Odwołanie nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu . W myśl art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku Nr 748), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku (art. 196 ustawy) osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz, 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27. Zaś ust. 2 w/w przepisu (wg stanu prawnego do dnia 31 grudnia 2012 roku) stanowił, że emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Od dnia 1 stycznia 2013 roku ust. 2 w/w przepisu uległ zmianie poprzez rezygnację ustawodawcy z warunku rozwiązania stosunku pracy (ustawa z dnia 11 maja 2012 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw – art. 1 – Dz. U. z 2012r., poz. 637) Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych , ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku przysługuje emerytura, jeżeli spełnili łącznie następujące warunki: osiągnęli wiek emerytalny wynoszący co najmniej 65 lat (dla mężczyzn), oraz mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat (dla mężczyzn). Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 – 3 , zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 . Według treści § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn; 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W świetle § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r. II UKN 417/97 – (...) i US (...) i wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2000 r. II UKN 39/00 Prok. i Prawo (...) ). Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia okresy takiej pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według określonego wzoru, lub świadectwie pracy. W przedmiotowym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości fakt, iż wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe co do: wieku – wnioskodawca ukończył 60 lat w dniu (...) , braku członkostwa w otwartym funduszu emerytalnym oraz wymaganych na dzień 1 stycznia 1999 roku okresów składkowych i nieskładkowych. Jednak w ocenie Sądu Okręgowego wnioskodawca nie spełnia warunku co do posiadania 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Regulacja § 2, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązująca w postępowaniu przed organem rentowym, nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach Sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym zeznaniami świadków (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. sygn. III UZP 5/85 – LEX 14635, uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84 – LEX 14625). Podkreślenia też wymaga, że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 roku, I UK 393/10). Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na okoliczność pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w szczególnych warunkach dopuścił dowód z zeznań świadków i z przesłuchania wnioskodawcy oraz przeprowadził dowód z dokumentacji osobowej ze spornych okresów zatrudnienia. Analiza treści wykazu A do powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wskazuje, że prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym są wymienione w Dziale XIV poz. 12 jako prace w szczególnych warunkach. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w spornym okresie czasu wnioskodawca wykonywał między innymi pracę przy spawaniu, brak jest jednak podstaw do przyjęcia, że w okresie tym wykonywał prace spawalnicze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Okoliczność, iż wnioskodawca nie wykonywał prac spawalniczych stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wynika z zeznań przesłuchanych świadków, oraz samego wnioskodawcy, zgodnie zeznali oni bowiem, że prace te zajmowały wnioskodawcy około 80 % czasu pracy danego dnia, a w pozostałym czasie zajmował się montażem i wykonywaniem czynności hydraulicznych. W spornym okresie wnioskodawca wykonywał zatem także inne prace nie wymienione w wykazach prac w warunkach szczególnych, przy czym oba te rodzaje prac wykonywane były równorzędnie, tak że nie można wyodrębnić żadnego okresu pracy w warunkach szczególnych. Z materiału dowodowego wynika ,iż w spornym okresie zatrudnienia wnioskodawca wykonywał różne czynności, w tym i spawanie. Zauważyć należy ,iż spawanie stanowiło większość czynności jakie wykonywał wnioskodawca ale miały miejsce okresy kiedy spawał każdego dnia do 80% dziennego czasu pracy jak i takie dni w których nie wykonywał tej czynności w ogóle. Nie sposób pominąć okoliczności ,iż zakłady , w których pracował wnioskodawca w spornym okresie czasu wykonywały usługi hydrauliczne dla ludności i to determinowało zakres zadań pracowników. Wnioskodawca był monterem instalacji wodno-kanalizacyjnych bowiem taki miał wyuczony zawód. Spawanie było jedną z czynności jakie wykonywał ale tylko przy okazji świadczenia usług hydraulicznych. Z zeznań samego wnioskodawcy wynika ,że prace hydrauliczne też wykonywał. Potwierdzili to wszyscy świadkowie. W świetle powyższych okoliczności nie można uznać, że w spornych okresie wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze wykonywał prace wymienione w wykazie A, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku. Wykonywanie pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy oznacza, że pracownik nie ma powierzonych innych obowiązków jak tylko te, które dotyczą pracy w szczególnych warunkach. Sąd nie kwestionuje, że wnioskodawca wykonywał prace spawalnicze w spornym okresie, jednakże z poczynionych ustaleń wynika, iż nie była to praca wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. To prace „przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym” uznane zostały za pracę o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości, a nie jakakolwiek inna praca składająca się na ostateczny rezultat. Jeszcze raz podkreślić należy, że stałe wykonywanie pracy w warunkach szczególnych jest rozumiane w orzecznictwie Sądu Najwyższego jako wypełnianie pełnego wymiaru czasu pracy na zajmowanym stanowisku pracy, gdyż nie jest dopuszczalne uwzględnianie do okresów pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze innych równocześnie wykonywanych prac w ramach dobowej miary czasu pracy, które nie oddziaływały szkodliwie na organizm pracownika (por. np. wyrok z dnia 4 czerwca 2008 r., II UK 306/07, OSNP 2009 nr 21-22, poz. 290). Wyjątek mogą tu stanowić krótkotrwałe, konieczne szkolenia pracownika, zwłaszcza wstępne (wyrok z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07, OSNP 2009 nr 5-6, poz. 75). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 6 k.c. to na wnioskodawcy spoczywał ciężar dowodowy w niniejszej sprawie. Oparcie polskiej procedury cywilnej na zasadzie kontradyktoryjności jedynie w wyjątkowych przypadkach dozwala Sądowi na podjęcie czynności mających na celu pobudzenie inicjatywy stron, a zasadą w tym zakresie jest samodzielne dążenie uczestników postępowania do wykazania prawdziwości podnoszonych twierdzeń. Jeżeli twierdzenie istotne dla rozstrzygnięcia nie zostanie udowodnione, to o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy decyduje rozkład ciężaru dowodu. Zatem strona, na której spoczywa ciężar dowodu, ponosi ryzyko ujemnych skutków niedopełnienia swoich obowiązków w tym zakresie. Sąd Okręgowy uznał również, zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku, iż nie jest zarówno zobowiązany, jak i uprawniony do przeprowadzenia dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 k.p.c. ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (patrz wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76). Wnioskodawca nie wykazał natomiast w niniejszym postępowaniu za pomocą zeznań świadków oraz złożonych razem z odwołaniem dokumentów, że we wskazanych przez siebie okresach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę zaliczaną do prac w warunkach szczególnych. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przeczy twierdzeniom wnioskodawcy i uniemożliwia zaliczenia okresu pracy w zakładach (...) do wykonywania zatrudnienia w warunkach szczególnych,. Biorąc pod uwagę przywołane przepisy stwierdzić należy, że pomimo, iż wnioskodawca spełnił pozostałe przesłanki do przyznania emerytury, a mianowicie: wieku, posiadania co najmniej 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego oraz nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego, ze względu na nieprzepracowanie wymaganego ustawowo okresu 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze emerytura wnioskodawcy nie przysługuje. W tym miejscu należy zaznaczyć ,iż okresy pracy w firmach (...) były na tyle długie ,iż marginalne znaczenie w sprawie ma kwestia ewentualnej pracy wnioskodawcy w pozostałych zakładach pracy . Nawet bowiem przy zaliczeniu zatrudnienia tam wykonywanego do pracy w warunkach szczególnych , okres zatrudnienia nie wyniósłby 15 lat pracy w tych warunkach. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. ZARZĄDZENIE Wyrok z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia apelacji 16.10.2017