akt IIK 797/09 to jest o czyn z art.
oskarżonego D. M. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.
na podstawie art.42§2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 3 (trzech); III. zasądza od oskarżonego na rzecz na rzecz Skarbu Państwa 90 złotych tytułem wydatków poniesionych w sprawie i 180 złotych tytułem opłaty. UZASADNIENIE W oparciu o wyniki przewodu sądowego ustalono następujący stan faktyczny. W dniu 9 kwietnia 2013 roku około godziny 7-ej rano na drodze K-8 w miejscowości K. patrol Policji zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy marki F. (...) nr rej. (...) kierowany przez oskarżonego D. M. . W samochodzie prócz kierowcy znajdował się pasażer K. L. . Kierowca poddany został badaniu przy użyciu urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu i stwierdzono u niego w pierwszym badaniu 1,23 mg/l, a w drugim badaniu 1,22 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. dowód: wyjaśnienia oskarżonego D. M. k.13-14, 53, zeznania świadków P. D. k.21-22, K. L. k.27-28, notatka urzędowa k.1, protokół użycia alkometra k.4. Oskarżony D. M. był w przeszłości karany sądownie, między innym wyrokiem Sądu Rejonowego w Jaworze z dnia 28 stycznia 2010 roku sygn. akt II K 797/09 za czyn z art.
dowód: informacja Krajowego Rejestru Karnego k.48-49, odpis wyroku w sprawie I I K 797/09 k.9-10. Oskarżony D. M. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w nocy wraz z kolegą pojechał z K. do Z. , gdzie w barze do godzin rannych spożywali alkohol w postaci piwa w dużych ilościach, po czym postanowili wracać do domu i w drodze powrotnej w K. zostali zatrzymani przez patrol Policji. Sąd zważył, co następuje. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawstwo oskarżonego oraz okoliczności popełnienia zarzucanego mu występku nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżony D. M. nie tylko przyznał się do winy, ale w swych wyjaśnieniach złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, które potwierdził następnie przed Sądem, potwierdził wszystkie okoliczności, które składają się na ustawowe znamiona zarzucanego mu przestępstwa. I tak oskarżony przyznał, że krytycznej nocy do samego rana spożywał alkohol (wypił co najmniej 7-8 piw), po czym postanowił wracać samochodem do domu i w czasie jazdy, w miejscowości K. , został zatrzymany do kontroli drogowej przez patrol Policji i poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wykazało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości Okoliczności te potwierdził przesłuchany w charakterze świadka pasażer pojazdu K. L. oraz funkcjonariusz Policji P. D. . Stan nietrzeźwości kierującego został ustalony bezspornie w oparciu o znajdujący się w aktach sprawy protokół użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony przyznał również, że był już w przeszłości karany sądownie za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy prawomocny wyrok skazujący Sądu Rejonowego w Jaworze z dnia 28 stycznia 2010 roku sygn. akt II K 797/09 za czyn z art.
Działaniem swoim oskarżony D. M. wyczerpał zatem ustawowe znamiona występku z art.
Przy wymiarze kary Sąd po stronie okoliczności obciążających uwzględnił znaczny stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu przestępstwa, wyrażający się w nagminności tego typu czynów, tak w skali całego kraju, jak i na terenie działania tut. Sądu, Po stronie okoliczności obciążających Sąd wziął także pod uwagę znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego w chwili czynu, nie tylko wielokrotnie przekraczający dopuszczalne normy, ale wręcz całkowicie upośledzający zdolności psycho – motoryczne kierującego. Oskarżony, prowadząc samochód w stanie tak silnego upojenia alkoholowego, po drodze krajowej, w godzinach porannego szczytu, na dość długim odcinku drogi (z Z. do K. , gdzie został zatrzymany, ale z zamiarem kontynuowania jazdy do K. ) stworzył poważne i realne zagrożenie dla bezpieczeństwa nie tylko własnego i pasażera swego pojazdu, ale i dla innych uczestników ruchu drogowego. Naruszenie podstawowej zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jaką jest trzeźwość kierującego, jest przyczyną wielu, często tragicznych w skutkach wypadków drogowych, a masowa wręcz skala tego rodzaju przestępczości wymaga zdecydowanej reakcji ze strony wymiaru sprawiedliwości i przykładnego, surowego karania sprawców. Wskazać należy, że oskarżony był już wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, a orzeczona wówczas kara o charakterze wolnościowym nie spełniła swej funkcji i nie zapobiegła ponownemu popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa tego samego rodzaju. Dodatkowo podnieść wypada, że oskarżony nie posiada uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, a w przeszłości był również karany za występek z art. 244 kk , polegający na nie stosowaniu się do orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Za podobny czyn oskarżony był także karany poza granicami kraju. Powyższe okoliczności uzasadniają ocenę, że przypisany oskarżonemu w niniejszej sprawie występek nie może być uznany za zdarzenie przypadkowe, o incydentalnym charakterze. W ocenie Sądu orzeczona obecnie kara pozbawienia wolności powinna mieć zatem charakter bezwzględny, gdyż jedynie podlegająca efektywnemu wykonaniu kara izolacyjna uświadomi oskarżonemu, że nie może on w sposób bezkarny łamać prawa, a tym samym spełni swą funkcję prewencyjno – wychowawczą. Podkreślić należy, że w myśl art. 69§4 kk wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.
kk sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach, a w rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności łagodzących. W oparciu o art. 42§2 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres lat 3, gdyż znaczny stopień nietrzeźwości kierującego uzasadnia konieczność wyeliminowania go z grona kierowców na stosunkowo długi czas, by wymierzony środek karny stanowił dla sprawcy realną dolegliwość. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 627 kpk oraz art. 2 ust 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych .
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.