Sad powszechny, VI K 88/13

Sygn. akt VI K 88/13 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy w VI Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Justyna Gawin- Kwiatek Protokolant Dorota Kloc Przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej – Mariusza Dudkowskiego po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2013 roku na posiedzeniu w sprawie R. P. wniosku skazanego w przedmiocie wydania wyroku łącznego na podstawie art. 572 kpk postanawia I. umorzyć postępowanie w przedmiocie wydania wyroku łącznego; II. wydatki zaliczyć na rachunek Skarbu Państwa UZASADNIENIE Skazany R. P. wniósł o wydanie wyroku łącznego wskazując wyroki zapadłe w sprawach rozpoznawanych przed tutejszym Sądem pod sygnaturami akt IIK 39/10 i VI K 183/11 Jak ustalił Sąd, R. P. został skazany prawomocnymi wyrokami: 1) Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 7 czerwca 2010 roku, sygn. akt II K 39/10, za czyny z art. 279 § 1 kk , 278 § 1 kk i 288 § 1 kk popełnione w grudniu 2008, czerwcu i sierpniu 2009 roku, na karę łączna dwóch lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat 2) Sądu Rejonowego w Świdnicy z 13 października 2011 roku, sygn. akt VI K 183/11 za czyn z art. 280 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk popełniony 30 kwietnia 2009 roku na karę dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, Zgodnie z art. 85 kk jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Zgodnie z art. 572 kpk jeżeli brak warunków do wydania wyroku łącznego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Nie ulega wątpliwości, że skazany czynu objętego wyrokiem w sprawie o sygnaturze akt VI K 183/11 dopuścił się przed wydaniem wyroku w sprawie o sygnaturze akt II K 39/10, a orzeczone opisanymi wyrokami kary są tego samego rodzaju. Sąd nie mógł jednak wymierzyć kary łącznej i zmuszony był umorzyć postępowanie w sprawie, a to z uwagi na to, że kara orzeczona w sprawie o sygnaturze akt II K 39/10 jest karą, której wykonanie warunkowo zawieszono. Sąd nie mógł zastosować wobec R. P. art. 89 § 1 a kk , obowiązującego od dnia 8 czerwca 2010 roku zgodnie, z którym w razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania sąd może w wyroku łącznym orzec karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Sprzeciwia się temu bowiem treść art. 4 § 1 kk , nakazujący stosować ustawę obowiązującą poprzednio, gdy jest względniejsza dla sprawcy. Przepis art. 89 § 1 a kk Sąd mógłby zastosować tylko i wyłącznie wtedy, gdy kara łączna obejmowałaby kary jednostkowe pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania orzeczone za przestępstwa popełnione po dniu 7 czerwca 2010 roku. Czyny przypisane skazanemu w wyrokach o sygnaturach akt II K 39/10 i VI K 183/11 popełnione zostały w 2009 roku. W odniesieniu do tych przestępstw, wymierzając karę łączną należy stosować art. 89 kk w brzmieniu sprzed dnia 8 czerwca 2010 roku, zgodnie, z którym ( § 1 ) nie jest dopuszczalne orzeczenie bezwzględnej kary łącznej w sytuacji orzeczenia za zbiegające się przestępstwa kar pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania i bez warunkowego zawieszenia. Orzeczona bowiem kara łączna nie może wywoływać dla skazanego skutków mniej korzystnych niż te, które wynikają dlań z poszczególnych kar orzeczonych w jednostkowych wyrokach (wyrok SN z dnia 3 czerwca 2008 roku, sygn. akt III KK 27/09) . Dopiero prawomocne zarządzenia wykonania kary orzeczonej w sprawie o sygnaturze akt II K 39/10, unicestwiające warunkowe zawieszenie, zmieniłoby kategorię skazania na skazanie na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenie wykonania i dopiero od momentu prawomocnego zarządzania wykonania kary należałoby tę karę postrzegać w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego. Sąd rozważał zasadność połączenia kar orzeczonych w sprawach II K 39/10 i VI K 183/11 i warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej w oparciu o przepis art. 89 § 1 kk . Zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej w sytuacji, o której mowa w art. 89 § 1 kk nie jest bowiem obligatoryjne, a fakultatywne. Orzeczenie kary łącznej z warunkowym zwieszeniem jej wykonania w przypadku zbiegu kar jednostkowych bezwzględnych i z warunkowym zawieszeniem ich wykonania jest możliwe tylko wtedy, gdy spełnione są warunki art. 69 kk . Oznacza to, że warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej jest możliwie wtedy gdy orzeczona kara łączną nie przekracza 2 lata pozbawienia wolności. W przypadku połączenia kar orzeczonych wobec skazanego Sąd uprawniony byłby do wymierzenia kary łącznej w przedziale miedzy najwyższą z kar jednostkowych wymierzonych za poszczególne przestępstwa a ich sumą. W sprawie o sygn. akt VI K 183/11 wymierzono skazanemu karę jednostkową dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, w sprawie o sygn. akt II K 39/10 wymierzono skazanemu trzy kary jednostkowe tj. dwie kary roku pozbawienia wolności i karę 4 czterech miesięcy pozbawienia wolności. Tak więc w niniejszej sprawie najwyższa z orzeczonych kar, to kara dwóch lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, a więc kara nie spełniająca warunków określonych w art. 69 kk . Wobec czego orzeczono jak na wstępie.