Sad powszechny, IX Ka 1520/13

(1)w stanie nietrzeźwości z zawartością 0,7 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu w ruchu lądowym samochodu osobowego marki O. (...) nr rej. (...) od otrzymania korzyści majątkowej w kwocie 2.000 zł., której zażądali od wyżej wymienionego za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa polegające na tym, że nie dopełnią obowiązków służbowych poprzez zaniechanie sporządzenia protokołu z czynności użycia wobec R. B.

(1)urządzenia do oznaczenia ilości alkoholu w wydychanym powietrzu oraz sporządzenia zapisu z niniejszej czynności w notatnikach służbowych, a następnie nadania biegu sprawie celem przeprowadzenia postępowania przygotowawczego w związku z ujawnionym przestępstwem w sytuacji, gdy wynik badania wykazał wyżej wskazaną zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu oraz w ten sposób utrudniali postępowanie karne pomagając R. B.

(1)jako sprawcy przestępstwa z art. 178a § l k.k. , zacierając ślady przestępstwa, czym działali na szkodę interesu publicznego tj. o czyn z art. 228 § 3 i 4 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. , II. w nocy z l na 2 lipca 2011 roku w S. pełniąc funkcję funkcjonariuszy Policji Komendy Powiatowej Policji w S. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu ze sobą, przekroczyli swoje uprawnienia w ten sposób, iż bezprawnie zatrzymali od R. B.

(1)dokumenty w postaci umowy kupna sprzedaży samochodu osobowego marki O. (...) nr rej. (...) , dowodu rejestracyjnego wymienionego pojazdu, umowy ubezpieczenia OC zawartej w TU (...) wymienionego pojazdu wraz z pokwitowaniem wpłaty składki ubezpieczeniowej, wydruk z przeglądu technicznego samochodu osobowego marki O. (...) nr rej. (...) , po czym ukryli niniejsze dokumenty oraz przywłaszczyli dowód osobisty R. B.

(1), a także powierzony telefon komórkowy marki S. (...) 10 I o wartości 400 złotych i kluczyki od samochodu osobowego marki O. (...) nr rej. (...) na szkodę interesu prywatnego uprzednio wymienionego tj. o czyn z art. 231 § 2 k.k. i art. 276 k.k. i art. 275 § l k.k. i art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 11 §2 k.k. Sąd Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej wyrokiem z dnia 13 czerwca 2013r. sygn. akt II K 900/11 orzekł co następuje: I. oskarżonych P. B. i M. H. uznał za winnych popełnienia zarzucanego im w pkt I aktu oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 228 § 3 i 4 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 228 § 4 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § l, 2 i 3 k.k. wymierzył im kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz po 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 15 (piętnaście) złotych, II. na podstawie art. 41 § l k.k. w zw. z art. 43 § l pkt l k.k. orzekł wobec oskarżonych P. B. i M. H. środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza Policji przez okres po 5 (pięć) lat, III. oskarżonych P. B. i M. H. uznał za winnych popełnienia zarzucanego im w pkt II aktu oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. i art. 276 k.k. i art. 275 § l k.k. i art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 231 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § l, 2 i 3 k.k. wymierzył im kary po l (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności oraz po 100 (sto) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość stawki dziennej na kwotę 15 (piętnaście) złotych, IV. na podstawie art. 41 § l k.k. w zw. z art. 43 § l pkt l k.k. orzekł wobec oskarżonych P. B. i M. H. środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza Policji przez okres po 2 (dwa) lata, V. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § l i 2 k.k. wymierzone oskarżonym P. B. i M. H. kary pozbawienia wolności oraz kary grzywien w pkt I i III wyroku połączył i wymierzył im kary łączne po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz po 200 (dwieście) stawek dziennych grzywny ustalając wysokości stawki dziennej na kwotę 15 (piętnaście) złotych, VI. na podstawie art. 90 § 2 k.k. wymierzone oskarżonym P. B. i M. H. środki karne w pkt II i IV wyroku połączył i wymierzył im łączny zakaz wykonywania zawodu funkcjonariusza Policji przez okres po 5 (pięć) lat, VII. na podstawie art. 69 § l i 2 k.k. i art. 70 § l pkt. l k.k. wykonanie wymierzonych oskarżonym P. B. i M. H. w pkt V wyroku kar pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący po 5 (pięć) lat, VIII. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonych P. B. i M. H. na rzecz Skarbu Państwa kwotę po 1132,80 (tysiąc sto trzydzieści dwa 80/100) złotych tytułem kosztów sądowych, a w tym 900 (dziewięćset) złotych opłaty. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonych. Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił: 1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 410 kpk , która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez oparcie wyroku jedynie na części okoliczności ujawnionych w postępowaniu, jak i częściowe jedynie uwzględnienie dowodów ujawnionych na rozprawie, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny dowodów poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom pokrzywdzonego R. B.

(1), świadków W. K. , M. Z. , J. C. , J. W. , H. K. , D. S. przy pominięciu wyjaśnień oskarżonych P. B. i M. H. złożonych w toku postępowania karnego i odmowę uznania ich za wiarygodne mimo tego, iż były one konsekwentne, jednoznaczne, logiczne, spójne i stanowcze, co spowodowało dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń faktycznych, że oskarżeni popełnili zarzucany im aktem oskarżenia czyn. 2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 410 kpk , która miała wpływ na treść orzeczenia, poprzez oddalenie wniosku z dnia 17 grudnia 2012 roku, o przesłuchanie pokrzywdzonego R. B.

(1)z udziałem biegłego psychologa, który to wniosek był w całości zasadny albowiem pokrzywdzony w niekorzystnych dla niego momentach zasłaniał się nie pamięcią i konfabulował, co stwarza realne podstawy do przyjęcia, że zeznania te nie są zgodne z prawdą, a mają jedynie służyć usprawiedliwieniu swoich zachowań poprzez zrzucenie ciężaru winy na oskarżonych i całkowite przyznanie im waloru wiarygodności co w konsekwencji skutkowało uznaniem oskarżonych za winnych zarzuconego im aktem oskarżenia czynu. 3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu zeznań pokrzywdzonego w części dot. uzależnienie wykonania czynności służbowych od otrzymania korzyści majątkowej w kwocie 2.000 zł której zażądali oskarżeni od wyżej wymienionego za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa polegające na tym, że nie dopełnią oni obowiązków służbowych, a także nie nadadzą biegu sprawie celem przeprowadzenia postępowania przygotowawczego przeciwko pokrzywdzonemu R. B.

(2)jako sprawcy przestępstwa wyczerpującego znamiona art. 178a § 1 k.k , zacierając ślady przestępstwa czym działali na szkodę interesu publicznego i w konsekwencji uznanie, iż zachowanie oskarżonych nosiło znamiona przestępstwa wyczerpującego dyspozycję art. 228 § 3 i 4 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. , a co w konsekwencji skutkowało uznaniem oskarżonych za winnych zarzuconego im aktem oskarżenia czynu. 4. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżeni działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przekroczyli swoje uprawnienia w ten sposób, iż bezprawnie zatrzymali od pokrzywdzonego R. B.

(1)dokumenty samochodu osobowego marki O. (...) nr rej. (...) , po czym ukryli niniejsze dokumenty oraz przywłaszczyli dowód osobisty R. B.

(1), telefon komórkowy marki S. (...) , a także kluczyki do wyżej opisanego pojazdu czym działali na szkodę interesu prywatnego pokrzywdzonego R. B.

(1)i w konsekwencji uznanie, iż zachowanie oskarżonych nosiło znamiona przestępstwa wyczerpującego dyspozycję art. 231 § 2 k.k. i art. 276 k.k. i art. 275 § 1 k.k. i art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. , a co w konsekwencji skutkowało uznaniem oskarżonych za winnych zarzuconego im aktem oskarżenia czynu. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonych na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o uniewinnienie oskarżonych P. B. i M. H. od zarzucanych im aktem oskarżenia czynów, względnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. Obrońca oskarżonych wniósł również o rozstrzygnięcie odnośnie kosztów postępowania względem oskarżonych, biorąc pod uwagę ich sytuację majątkową, zdrowotną i osobistą. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonych jawi się jako oczywiście bezzasadna. Brak jest podstaw do uznania podniesionych w niej zarzutów oraz uwzględnienia formułowanych wniosków. Dokonana przez Sąd Okręgowy kontrolna analiza przedmiotowej sprawy w pełni potwierdza prawidłowość orzeczenia Sądu Rejonowego. Stanowisko Sądu I instancji jest obiektywne, logiczne i wyczerpujące. Wnioskowanie Sądu Rejonowego opiera się na ocenie kompletnego materiału dowodowego dokonanej w oparciu o zasadę swobodnej oceny przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgromadzony materiał dowodowy w pełni potwierdza byt czynów przypisanych oskarżonym P. B. oraz M. H. . Za w pełni prawidłowe uznać należy dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne oraz ocenę prawno – karną działania oskarżonych. Ustalenia faktyczne odzwierciedlone zostały, w sposób jak najbardziej prawidłowy w kwalifikacji czynów przypisanych oskarżonym. W sposób trafny i precyzyjny Sąd I instancji wskazał na jakich dowodach się opierał oraz z jakich przyczyn poszczególne dowody uznał za wiarygodne a innym przymiotu tego odmówił. W żaden sposób nie można uznać, iż w przedmiotowej sprawie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych. Nie doszło także w niniejszej sprawie do naruszenia zasady in dubio pro reo, albowiem po przeprowadzeniu wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego nie zaistniały w sprawie żadne wątpliwości, które należałoby rozstrzygać w oparciu o tę zasadę. Zarzuty jakie formułuje obrońca oskarżonych w żaden sposób nie podważają analizy dokonanej przez Sąd Rejonowy. Opierają się one jedynie na nieuzasadnionej polemice. Stanowią wyraz wybiórczej i jednostronnej oceny zgromadzonych dowodów. Sąd Rejonowy ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie trafnie wskazał, iż wyjaśnienia oskarżonych nie zasługiwały na przymiot wiarygodności z uwagi na ich sprzeczność wzajemną jak i brak korelacji, z zasadnie uznanym za wiarygodny, pozostałym materiałem dowodowym. W pełni trafnie za wiarygodne zostały uznane natomiast zeznania R. B.

(1), które znajdowały potwierdzenie w zeznaniach świadków W. K. , H. K. , D. D. , D. S. , J. C. oraz dowodach w postaci nagrania z monitoringu i wykazu rozmów telefonicznych. W odniesieniu do zeznań świadków wskazać należy na fakt, iż są to osoby obce dla oskarżonych, nie mające żadnego interesu w bezpodstawnym ich obciążaniu. Brak jest jakichkolwiek okoliczności z których wynikałyby wątpliwości co do wiarygodności świadków. Z analizy dowodów w sposób jasny wyłania się jednolity, a co ważne, logiczny ciąg zdarzeń. Z zeznań świadków W. K. , H. K. , D. D. , D. S. , J. C. w sposób jednoznaczny wynika, że R. B.

(1)kontaktował się z nimi w nocy i chciał pożyczyć pieniądze. Jednoznaczny jest także cel w jakim R. B.

(1)chciał pożyczyć pieniądze. W żaden sposób nie dyskredytuje zeznań świadków stwierdzenie, iż R. B.

(1)otrzymał od oskarżonych zakaz mówienia w czasie wykonywania rozmów telefonicznych o tym co się stało i na co potrzebne są mu pieniądze. Sformułowanie przez oskarżonych takiego zakazu w żaden sposób nie wyklucza możliwości nie respektowania go przez R. B.

(1)czy też używania takich sformułowań z których, nie bezpośrednio ale w sposób łatwy rozmówcy mogli wywnioskować o jaką sytuację chodzi. Nadto wskazać należy, iż pokrzywdzony opisywał świadkom przebieg zdarzenia i jego relacje, co wynika z zeznań tychże świadków, każdorazowo był spójne i konsekwentne. Bezpodstawny jest zarzut skarżącego, iż nielogiczne są zeznania świadka R. B.

(1)jakoby oskarżeni proponowali mu wręczenie kwoty 2000 złotych albowiem nie znajduje ten fakt żadnego potwierdzenia a przy oskarżonych nie ujawniono w notatnikach zapisków różnych liczb, w tym 2000, ani też nie stwierdzono śladów usuwania zapisów z notatników. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego fakt ten w żaden sposób nie podważa ani nie dyskredytuje zeznań pokrzywdzonego. Trudno, bowiem zakładać, że oskarżeni mieli wpisana kwotę 2000 złotych w notatniku służbowym, a nie winnym prywatnym notesie. Nie można się także zgodzić z twierdzeniem skarżącego, iż podważa zeznania pokrzywdzonego niekonsekwencja dotycząca kwoty jakiej mieli żądać oskarżeni albowiem mieli mu oni zaproponować wręczenie 2000 złotych, a tymczasem pokrzywdzony mając przy sobie 400 złotych chciał pożyczyć kwotę 1700 złotych co w sumie daje 2100 złotych. Różnica te jest na tyle niewielka, iż jest nieistotna. W konsekwentnej relacji pokrzywdzony mówi bowiem o kwocie 2000 złotych. Bez znaczenia, wbrew twierdzeniom skarżącego, jest fakt, iż pokrzywdzony chciał pożyczać pieniądze od osób, co do których miał on świadomość, iż nie są to osoby zamożne i nie dysponują taką kwotą. W sytuacji w jakiej znalazł się pokrzywdzony podejmował on wszelkie próby zgromadzenia żądanej kwoty. Nieuzasadniony jest także zarzut obrazy przepisów prawa procesowego poprzez bezzasadne oddalenie wniosku o przesłuchanie R. B.

(1)z udziałem biegłego psychologa. Słusznie w tej kwestii Sąd Rejonowy wskazał na brak wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego świadka, jego rozwoju umysłowego, w tym zdolności postrzegania i odtwarzania. Podstawą wniosku o przeprowadzenie czynności procesowej określonej w art. 192 § 2 kpk mogą być wyłącznie okoliczności uzasadniające podejrzenie istnienia wskazanego w tych przepisach stanu obniżającego zdolność relacjonowania faktów, a takie w stosunku do R. B.

(1)nie występowały. Okoliczności takie muszą występować rzeczywiście i mieć oparcie w konkretnych faktach, a nie odnosić się jednie do przypuszczeń. Sąd Okręgowy w pełni zaakceptował wymiar kar orzeczonych wobec oskarżonych P. B. i M. H. . W sposób adekwatny orzeczone kary uwzględniają stopień społecznej szkodliwości czynów popełnionych przez oskarżonych oraz stopień ich winy zasadnie ustalone jako wysokie. Pod uwagę, w sposób prawidłowy, wziął Sąd Rejonowy wszelkie okoliczności o charakterze obciążającym jak i łagodzącym wpływające na wymiar kar w stosunku do każdego z oskarżonych. W pełni zasadnie orzeczono wobec oskarżonych za czyn z art. 228 § 3 i 4 kk w zw. z art. 11 § 2 kk kary po 2 lata pozbawienia wolności oraz grzywny w rozmiarze po 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych oraz środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza policji przez okres 5 lat, a także za czyn z art. 231 § 2 kk i art. 276 kk i art. 275 § 1 kk i art. 284 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk kary po 1 rok i 6 miesięcy pozbawienia wolności, grzywny po 100 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych oraz środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza policji przez okres 2 lat. Podkreślić należy, iż orzeczone kary grzywny podobnie jak i środek karny zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza policji w sposób realny wzmacniają oddziaływania kary, a także jej aspekt wychowawczy. W przypadku orzeczonego środka karnego istotna jest także realizacja funkcji prewencyjnej. W sposób zasadny uwzględniając łączność podmiotowo – przedmiotową oraz czasową czynów przypisanych oskarżonym orzeczono wobec nich kary łączne po 2 lata pozbawiania wolności oraz grzywny w wymiarze po 200 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kotwę 15 złotych. Trafnie także orzeczono wobec każdego z oskarżonych łączny wymiar środków karnych zakazu wykonywania zawodu funkcjonariusza policji przez okres po 5 lat. Właściwie wymiar kary łącznej oraz środka karnego opiera się o zasadę absorpcji. W pełni zasadne jest także stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie zastosowania wobec oskarżonych środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. W sposób uzasadniony Sąd Rejonowy wskazał w tym zakresie na dotychczasową niekaralność oskarżonych. Dodatkowo wskazać należy także na ich ustabilizowany tryb życia oraz warunki i właściwsi osobiste, z których wynika, iż nie jest konieczne ich izolowanie dla osiągnięcia celów kary, a przede wszystkim dla realizacji celu zapobiegawczego. Zastosowanie długiego 5 letniego okresu próby pozwoli na skuteczne oddziaływanie kary i weryfikację realizacji jej celów. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 456 kpk zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 626 § 1 kpk . SSO B. Kuczyńska SSO K. Sajtyna SSOA. Babilon – Domagała