Sad powszechny, III AUa 1815/17

(1)( D. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. przy udziale zainteresowanej M. D.

(2)o ustalenie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia w związku ze skargą ubezpieczonego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 września 2016r., sygn. akt III AUa 1910/15 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania. /-/SSA T.Szweda /-/SSA M.Procek /-/SSA M.Żurecki Sędzia Przewodniczący Sędzia Sygn. akt III AUa 1815/17 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 września 2016 roku Sąd Apelacyjny w Katowicach w sprawie o sygn. akt III AUa 1910/15 uchylił wyrok Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 14 lipca 2015 roku, sygn. akt XI U 1727/14 w części odnoszącej się do decyzji organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 27 maja 2013 roku, nr (...) i umorzył postępowanie w tym zakresie (pkt 1), a w pozostałej części oddalił apelację ubezpieczonego M. D.

(1)(pkt 2). Uzasadniając powyższy wyrok w zakresie oddalenia apelacji ubezpieczonego, Sąd Apelacyjny wskazał, że nie podzielił zarzutu ubezpieczonego co do nieważności decyzji organu rentowego z dnia 27 maja 2013 roku, nr (...) , z uwagi na wydanie jej w stosunku do podmiotu niemającego zdolności sądowej, ani zdolności procesowej, to jest (obok samego ubezpieczonego) w stosunku do spółki cywilnej. W dniu 7 września 2017 roku ubezpieczony złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 września 2016 roku, sygn. akt III AUa 1910/15, z uwagi na nieważność tego postępowania wynikającą z braku oznaczenia przez organ rentowy wspólników spółki cywilnej (...) w decyzji nr (...) . W uzasadnieniu podał, że organ rentowy w decyzji z dnia 27 maja 2013 roku, nr (...) , oznaczył go jako ubezpieczonego, podczas, gdy spółka cywilna (...) nie jest płatnikiem jego składek, gdyż jest wspólnikiem owej spółki. Ubezpieczony podkreślił, że spółka cywilna (...) nie posiada osobowości prawnej i sądowej, a jedynie jej wspólnicy, którzy nie zostali wymienieni w powołanej wyżej decyzji organu rentowego. Jednocześnie ubezpieczony wskazał, że powyższe informacje uzyskał dopiero w dniu 5 września 2017 roku, po otrzymaniu analizy prawnej. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu. Skarga o wznowienie postępowania stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia przysługujący jedynie od ściśle określonych orzeczeń i w oparciu o ograniczone ustawowo podstawy. Są one wyraźnie i wyczerpująco wyliczone w ustawie. Skarga może być oparta na tzw. przyczynach nieważności ( art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c. ) oraz na przyczynach restytucyjnych ( art. 403 k.p.c. ), a także w sytuacjach regulowanych art. 401 1 k.p.c. , a więc, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją , ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Z kolei art. 404 k.p.c. przewiduje, że również z powodu przestępstwa można żądać wznowienia, przy czym, jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba, że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn, niż brak dowodów. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 409 k.p.c. , toteż skarżący zobowiązany jest wykazać w niej - pod rygorem odrzucenia skargi - przesłanki dopuszczalności wznowienia. Oznacza to oparcie skargi na ustawowej podstawie oraz podanie okoliczności, w odniesieniu do których sąd stwierdza zachowanie terminu. Sąd dokonujący badania dopuszczalności skargi przyjmuje, że strona dotrzymała terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania z przyczyn nieważności wówczas, gdy jest niewątpliwe, że skarga została złożona przed upływem trzech miesięcy od daty dowiedzenia się przez wnoszącego skargę o wyroku zapadłym w sprawie, w której nie był on należycie reprezentowany albo gdy wskutek naruszenia przepisów prawa - pozbawiony był możności działania. Przy czym, w orzecznictwie przyjmuje się że samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom art. 401-404 k.p.c. nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie, jeżeli już z jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, nie oparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega odrzuceniu (art. 410 § 1 k.p.c.; por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 29 stycznia 1968 roku, I CZ 122/67, OSNCP 1968 nr 8-9, poz. 154; z dnia 9 maja 2008 roku, II PZ 65/07, OSNP 2009 nr 17-18, poz. 233; z dnia 16 października 2007 roku, V CO 27/07 z glosą A. Chorążewskiej, Gdańskie Studia Prawnicze - Przegląd Orzecznictwa 2009 Nr 2, poz. 19, z dnia 23 stycznia 2008 roku, V CZ 133/07, niepublikowanym; z dnia 28 października 1999 roku, II UKN 174/99, OSNAPiUS 2001 Nr 4, poz. 133; z dnia 7 lipca 2005 roku, IV CO 6/05, Biuletyn Sądu Najwyższego 2005 nr 9, s. 14, w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1981 roku, I CO 5/81, OSNCP 1982 nr 5-6, poz. 77 oraz w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1996 roku, I CRN 101/95, OSNC 1996 Nr 10, poz. 138). Zdaniem Sądu Apelacyjnego, skoro zarzut nieważności postępowania nie został podbudowany uzasadnieniem podstawy wznowienia z art. 401 § 1 pkt 2 k.p.c. , a w części dotyczącej zarzutów co do postępowania, koncentrował się na postępowaniu toczącym się przed organem rentowym, wskazana ustawowa podstawa wznowienia w rzeczywistości nie występuje w niniejszej sprawie. W piśmiennictwie prawniczym omawianą podstawę wznowienia utożsamia się z podstawą nieważności przewidzianą w art. 379 pkt 5 k.p.c. , a w świetle zgodnej judykatury Sądu Najwyższego dotyczącej tego przepisu, strona zostaje pozbawiona możności działania tylko wtedy, gdy doszło do całkowitego pozbawienia jej możności obrony swych praw, a więc gdy znalazła się w takiej sytuacji, która uniemożliwiła, a nie tylko utrudniła lub ograniczyła popieranie przed sądem dochodzonych żądań lub obronę przed zarzutami strony przeciwnej (por. np. orzeczenie z dnia 21 czerwca 1961 roku, 3 CR 953/60, OSPiKA 1963/5, poz. 137; NP 1963/1, s. 117 z glosą W. Siedleckiego,) wyrok z dnia 20 stycznia 1966 roku, II PR 371/65, OSNCP 1966 Nr 10, poz. 172; wyrok z dnia 14 czerwca 1968 roku, I CR 432/67, OSNCP 1969 nr 7-8, poz. 137, wyrok z dnia 10 lipca 1974 roku, II CR 331/74, OSNCP 1975 Nr 5, poz. 84, "Nowe Prawo" 1976/5, s. 807 z glosą J. Klimkowicza, a ostatnio wyrok z dnia 2 kwietnia 1998 roku, I PKN 521/97, OSNAPUS 1999 Nr 6, poz. 203 oraz z dnia 1 października 1998 roku, I PKN 359/98, OSNAPUS 1999 Nr 21, poz. 681). O takim pozbawieniu skarżącego możności działania, nawet w świetle jego twierdzeń, nie może być mowy, skoro brał udział w postępowaniu i podejmował niezbędne czynności procesowe, ale także wnosił środki odwoławcze w toku instancji. Mało tego, skarżący zarówno w postępowaniu przed Sądem Okręgowym, jak i w apelacji, powoływał się już na okoliczność wydania zaskarżonej decyzji w stosunku do spółki cywilnej, a nie jej wspólników. Jak już wyżej wskazano, Sąd Apelacyjny rozpoznając apelację ubezpieczonego, odniósł się również do zarzutów w tym zakresie. W związku z tym, twierdzenie skarżącego, jakoby dowiedział się o powyższych okolicznościach dopiero w dniu 5 września 2017 roku, po otrzymaniu analizy prawnej, nie zasługuje na uwzględnienie. Resumując, Sąd Apelacyjny uznał, że skarga o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 21 września 2016 roku, sygn. akt III AUa 1910/15, podlega odrzuceniu, po pierwsze - z uwagi na wniesienie jej po upływie terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c. , a po drugie - z uwagi na nie oparcie jej na ustawowej podstawie wznowienia. Z tych też powodów, Sąd Apelacyjny na mocy art. 410 § 1 k.p.c. orzekł, jak w sentencji. /-/SSA T.Szweda /-/SSA M.Procek /-/SSA M.Żurecki Sędzia Przewodniczący Sędzia JR