Sygn. akt VII Ka 1054/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Remigiusz Chmielew

§ 4k.k.

Sąd Rejonowy Bartoszycach w II Wydziale Karnym, wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013 roku, w sprawie o sygn. akt II K 678/12 orzekł: I. uznał oskarżonego K. W. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym ustaleniem, że czynu tego dopuścił się w okresie 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, będąc skazanym za umyślne przestępstwo podobne i czyn ten kwalifikuje z art.

§ 4k.k.

w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to z mocy art.

§ 4k.k.

w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, a na podstawie art.

§ 4k.k.

wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary pozbawienia wolności zaliczył okres zatrzymania oskarżonego w sprawie w dniach 15 i 16 listopada 2012 r. przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) lat. IV. na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny świadczenie pieniężne w kwocie 500 (pięćset) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej, V. na podstawie art. 627 k.p.k. i art., 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 ze zmianami) zasądził od oskarżonego koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 768 złotych, w tym opłatę w kwocie 300 złotych. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości. Obrońca oskarżonego, na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, a mianowicie art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. i art. 424 § 1 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i oparcie orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających, a pominięciu dowodów dla niego korzystnych bez należytego uzasadnienia tegoż stanowiska, w szczególności: a. danie bezkrytycznej wiary dowodom z zeznań R. K. oraz A. K. stojących w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym niniejszej sprawy, a także wyjaśnieniom oskarżonego złożonym w postępowaniu przygotowawczym, pomimo, iż następnie zostały one odwołane, b. nie danie wiary zeznaniom złożonym przez A. W. , a także korespondującym z nimi wyjaśnieniom oskarżonym złożonym w postępowaniu sądowym.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mogący mieć wpływ na jego treść, a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony w dniu 15 listopada 2012 r. będąc w stanie nietrzeźwości prowadził pojazd marki C. (...) , pomimo, iż w przedmiotowej sprawie brak jest wiarygodnych dowodów pozwalających na przyjęcie takich ustaleń. Z ostrożności procesowej na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. obrońca dodatkowo podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej wobec K. W. kary w wymiarze 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności wskutek niedostatecznego rozważenia wszystkich okoliczności łagodzących. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego na podstawie art. 427 §1 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez złagodzenie wymierzonej K. W. kary pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja zasługuje na częściowe uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, iż Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego, jak i kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu i częściowo w aspekcie wymierzonej mu kary. Dokonana w tej mierze analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, w pełni odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 kpk , a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 kpk i przekonująco uzasadnione. Apelacja pomimo postawionych w niej zarzutów nie wskazuje na żadne okoliczności, które nie byłby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawiera też takiej, merytorycznej argumentacji, która wnioski tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. Nie powielając słusznej argumentacji Sądu Rejonowego, który kwestię winy oskarżonego omówił w sposób wyczerpujący stwierdzić trzeba, iż w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, iż oskarżony tempore criminis poruszał się pojazdem marki C. (...) o nr rej. (...) , będąc w stanie nietrzeźwości 1,12 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu a nadto nie dostosował się do zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn. akt II K 969/
3. W świetle tych okoliczności trudno zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, jakoby brak było dowodów potwierdzających, że K. W. prowadził wymieniony pojazd będąc w stanie nietrzeźwości. Otóż jednoznacznym dowodem potwierdzającym sprawstwo oskarżonego jest pojawienie się, na skutek anonimowego powiadomienia, funkcjonariuszy Policji w osobach R. K. i A. K. na drodze, na której znajdował się pojazd oskarżonego. Oskarżony prowadził bowiem swój pojazd w miejscowości Z. , mając włączone światła awaryjne. Natomiast stan nietrzeźwości oskarżonego został potwierdzony nie tylko poprzez badanie urządzeniem elektronicznym, ale również w zeznaniach świadków R. K. i A. K. (k.2,3, 124v, 124v-125). Wymienieni świadkowie nie tylko wyczuli woń alkoholu z ust zatrzymanego, ale również widzieli puste puszki po piwie i otwartą butelkę wódki, leżące na siedzeniu obok kierowcy. Jednocześnie zasadnie Sąd Rejonowy nie dał wiary twierdzeniom oskarżonego, w których podał, że alkohol wypił, kiedy zatrzymał się po stwierdzeniu awarii w samochodzie. Takie twierdzenie jest nielogiczne, gdyż kierowca udający się w podróż samochodem nie sięga po alkohol w sytuacji awarii samochodu, kiedy istnieje prawdopodobieństwo, że ten samochód będzie musiał dalej prowadzić. Odnosząc się do zawartych w apelacji zarzutów dotyczących obrazy przepisów postępowania należy uznać je za niezasadne. Sąd merita słusznie bowiem dał wiarę zeznaniom funkcjonariuszy Policji, gdyż są to osoby dla oskarżonego obce, a z racji pełnienia swojej funkcji nie mające interesu w tym, aby zeznawać na korzyść bądź na niekorzyść oskarżonego. Ponadto zeznania wymienionych świadków były szczere, logiczne i wzajemnie ze sobą korespondowały. Ponadto Sąd Rejonowy słusznie nie dał wiary zeznaniom świadka A. W. , gdyż będąc żoną oskarżonego mogła zeznawać na jego korzyść. Jednocześnie mało prawdopodobne jest, aby w trakcie rozmowy telefonicznej z całą pewnością można było stwierdzić, że oskarżony był lub nie był w stanie nietrzeźwości. Trzeba mieć bowiem na uwadze to, iż osoby uzależnione mają podwyższona określoną tolerancję na ilość spożytego alkoholu, stąd też przekonanie o ich trzeźwości przez telefon może być mylące. Odnosząc się zaś do wyjaśnień złożonych przez oskarżonego Sąd meriti prawidłowo je ocenił uznając za wiarygodne wyjaśnienia wymienionego złożone w postępowaniu przygotowawczym, a odmawiając wiarygodności zeznaniom z postępowania sądowego, co przekonująco uzasadnił. Oceniając jednakże stopień zawinienia K. W. zgodzić należy się z twierdzeniami skarżącego, iż orzeczona wobec wymienionego kara 1 (jednego) roku i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności jest zbyt surowa, a to na skutek niedostatecznego rozważenia przez Sąd merita wszystkich okoliczności łagodzących. W ocenie Sądu Okręgowego nie ulega wątpliwości, że zachowanie oskarżonego, które skłoniło go do kierowania samochodem pomimo wcześniejszego spożycia alkoholu jest naganne, zwłaszcza w świetle uprzedniej karalności za podobne czyny i odbycia w przeszłości kary pozbawienia wolności, jednakże w toku postępowania oskarżony żałował tego co się stało, miał również świadomość swojego uzależnienia, które potwierdziła jego żona A. W. . Podnieść należy, iż okolicznością przemawiającą na korzyść oskarżonego jest to, iż ma on świadomość swojego uzależnienia i wyraża wolę podjęcia leczenia odwykowego. Zaznaczyć bowiem trzeba, iż oskarżony podczas rozprawy apelacyjnej w dniu 18 grudnia 2013 r. wniósł o orzeczenie kary pozbawienia wolności w systemie terapeutycznym.(k.174) Podał też, że w ciągu ostatnich sześciu tygodni dwukrotnie przechodził „detoks” w Szpitalu (...) w O. . Zdaniem Sądu Okręgowego działania podjęte przez oskarżonego w kierunku wyjścia z uzależnienia alkoholowego winny zostać docenione i znaleźć odzwierciedlenie w wysokości wymierzonej mu kary. Postawa oskarżonego wskazuje na jego determinację i chęć do zmiany swojego życia i stanowi pozytywną prognozę kryminologiczną. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy dokonał zmiany zaskarżonego wyroku jak w części dyspozytywnej orzeczenia, łagodząc wymierzoną oskarżonemu w pkt. I karę do 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, którą oskarżony winien odbywać w systemie terapeutycznym ( art. 62 kk ). W pozostałym zakresie wyrok ten jako prawidłowy i słuszny utrzymano w mocy ( art. 437 & 2 kpk ). Wobec uwzględnienia apelacji na korzyść oskarżonego, kosztami procesu za postępowanie odwoławcze obciążono Skarb Państwa ( art. 636 & 1 kpk ).