Sad powszechny, II Ns 1280/16

Sygn. akt II Ns 1280/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 września 2017 r. Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie Wydział II Cywilny w składzie Przewodniczący SSR Marta Karnacewicz Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Ignaszak po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. w Szczecinie na rozprawie sprawy z wniosku I. K. o uznanie za zmarłego postanawia: oddalić wniosek o uznanie za zmarłego K. L. . UZASADNIENIE W dniu 6 listopada 2014 roku wnioskodawczyni I. K. złożyła wniosek o uznanie za zmarłego swojego dziadka K. L. , urodzonego w dniu (...) w miejscowości B. – W. , gminy P. , powiatu P. województwa Wileńskiego. Wnioskodawczyni podniosła, że pisała do różnych instytucji w tym ambasad terenów po byłym Związku (...) o jakiekolwiek dokumenty dotyczące życia i śmierci K. L. , mogące jej pomóc w przeprowadzeniu sprawy spadkowej, niezbędnej w staraniu się o rekompensatę za mienie Zabużan. Wnioskodawczyni podała, iż uzyskała informację, że jej dziadek urodził się i mieszkał na W. , jednak nie zachował się żaden dokument, świadczący o tym, gdzie i kiedy zmarł K. L. . Sąd ustalił następujący stan faktyczny: K. L. urodził się w dniu (...) we wsi D. , gminy D. , powiatu P. , województwa Wileńskiego. Był synem F. , chłopem, prawosławnym, Białorusinem. Mieszkał w miejscowości B. - W. gminy P. , powiatu P. , województwa Wileńskiego. W tamtych czasach ziemie w okolicach W. , które zamieszkiwał K. L. , wchodziły w skład Państwa Polskiego. K. L. posługiwał się językiem polskim i miał polsko brzmiące nazwisko. Jego rodzina składała się z żony O. L. i dzieci: J. , S. i A. . Służył w armii rosyjskiej w latach 1914-

1. W 1928 roku K. L. posiadał ziemię o pow. 8,5 ha. W 1929 roku nabył we wsi B. ziemię o pow. 19,8440 ha. W 1935 roku K. L. mieszkał we wsi B. , gminy P. , powiatu P. , województwa Wileńskiego. K. L. zmarł w dniu 30 października 1949 roku w wieku 64 lat. Brak informacji o miejscu jego zgonu. Po wojnie był wywieziony na zesłanie. Wrócił schorowany, miał wrzody żołądka i ostatecznie z tego powodu zmarł. W 1980 roku zmarła jego żona O. L. , a w dniu 9 grudnia 1968 roku w S. syn A. L. , którego córka I. K. jest wnioskodawczynią w niniejszej sprawie. Bezsporne, a nadto dowód: - zaświadczenie z tłumaczeniem, k. 3,4; - zeznania wnioskodawczyni I. K. , k. 26-26 verte; - dokumenty, k. 27-33, 86-91; - zaświadczenie o zgonie z tłumaczeniem, k. 52, 58,
2. Sąd zważył co następuje: Wniosek o uznanie za zmarłego K. L. oparty o treść art. 29 § 1 k.c. w zw. z art. 31 § 1 i 2 k.c. okazał się niezasadny. Stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalono na podstawie zgłoszonych przez wnioskodawczynię wniosków dowodowych, a także zaświadczenia o zgonie K. L. uzyskanego dwukrotnie przez tutejszy Sąd z Witebskiego Obwodowego Komitetu Wykonawczego Głównego Departamentu Sprawiedliwości Sektora archiwum organów rejestrujących akty stanu cywilnego w W. na Białorusi i przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego języka białoruskiego O. I. . Sąd nie znalazł podstaw, aby odmówić wiarygodności dowodom znajdującym się w aktach sprawy. Podkreślić w tym miejscu należy, iż na podstawie art. 527 k.p.c do zgłoszenia wniosku o uznanie za zmarłego uprawniony jest każdy zainteresowany. Zainteresowanym w postępowaniu o uznaniu za zmarłego może być każdy, kogo praw majątkowych lub niemajątkowych dotyczy wynik tego postępowania. Zatem w krąg wnioskodawców wchodzą między innymi krewni zaginionego, bez względu na stopień pokrewieństwa (por. orz. SN z 06.06.1950 r., KrC 212/50 PN 1950, Nr 11 – 12, s.508), osoby bliskie zaginionego ( art. 533 k.p.c. ), osoby zainteresowane w prawidłowym ustaleniu pokrewieństwa, osoby zainteresowane spadkobraniem itd. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie za zainteresowaną należy uznać wnioskodawczynię I. K. , która była wnuczką K. L. . Wnioskodawczyni podała, iż uzyskała informację, że jej dziadek urodził się i mieszkał na W. , jednak nie zachował się żaden dokument, świadczący o tym, gdzie i kiedy K. L. zmarł. I. K. była zatem uprawniona do złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 29 § 1 k.c. zaginiony może być uznany za zmarłego, jeżeli upłynęło lat dziesięć od końca roku kalendarzowego, w którym według istniejących wiadomości jeszcze żył; jednakże gdyby w chwili uznania za zmarłego zaginiony ukończył lat siedemdziesiąt, wystarcza upływ lat pięciu. Instytucja uznania za zmarłego znajduje zastosowanie dla ustalenia faktu i momentu śmierci osoby fizycznej w sytuacji, w której oparcie się na biologicznym fakcie śmierci nie jest możliwe – gdy nie odnaleziono ciała danej osoby i lekarz nie może wystawić karty zgonu, a przy tym nikt nie widział momentu śmierci danej osoby – śmierć nie jest niewątpliwa w rozumieniu art. 533 k.p.c. Instytucja uznania za zmarłego oparta jest na ustawowym domniemaniu śmierci , dla jej zastosowania spełniona musi zostać przesłanka zaginięcia danej osoby oraz określony upływ czasu od chwili zaginięcia. Zatem w toku postępowania o uznaniu za zmarłego udowodnieniu podlega fakt zaginięcia danej osoby oraz upływ wymaganego przez ustawę czasu od momentu zaginięcia. W przedmiotowej sprawie z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż K. L. urodził się w dniu (...) we wsi D. , gminy D. , powiatu P. , województwa Wileńskiego. Był synem F. , chłopem, prawosławnym, Białorusinem. Mieszkał w miejscowości B. - W. gminy P. , powiatu P. , województwa Wileńskiego. W tamtych czasach ziemie w okolicach W. , które zamieszkiwał K. L. wchodziły w skład Państwa Polskiego. K. L. posługiwał się językiem polskim i miał polsko brzmiące nazwisko, stąd też można przypuszczać, iż był Polakiem. Z dokumentu urzędowego w postaci zaświadczenia o zgonie dwukrotnie uzyskanego przez tutejszy Sąd z Archiwum w W. na Białorusi i przetłumaczonego na język polski wynika, iż K. L. zmarł w dniu 30 października 1949 roku w wieku 64 lat. Z zaświadczenia nie wynika co prawda informacja o miejscu zgonu K. L. , jednak powyższe nie ma znaczenia dla ustalenia samego faktu i momentu jego śmierci. Instytucja uznania za zmarłego znajduje bowiem zastosowanie dla osoby fizycznej w sytuacji, w której oparcie się na biologicznym fakcie śmierci nie jest możliwe. W niniejszej sprawie okoliczność śmierci K. L. była bezsporna. Wnioskodawczyni w toku przesłuchania na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2015 roku sama podała, iż jej dziadek po wojnie był wywieziony na zesłanie i wrócił schorowany - miał wrzody żołądka i ostatecznie z tego powodu zmarł. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do kwestionowania dokumentów urzędowych uzyskanych z białoruskiego urzędu stanu cywilnego, a zatem należy uznać, iż okoliczność śmierci K. L. jest pewna. W związku z powyższym Sąd oddalił wniosek o uznanie za zmarłego K. L. . SSR Marta Karnacewicz