Sad powszechny, I C 1843/16

Sygn. akt I C 1843/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2017 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie, I Wydział Cywilny, w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Bieńkowska-Kolarz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Zaporowska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r., w O. , na rozprawie, sprawy z powództwa B. C. przeciwko (...) Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W. o zapłatę I zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powódki B. C. kwotę 2 521,82 zł (dwa tysiące pięćset dwadzieścia jeden 82/100) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 1 530, 50 zł za okres od dnia 7 marca 2015 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 991,32 zł za okres od dnia 19 września 2017 r. do dnia zapłaty; II zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 994 zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt cztery) tytułem zwrotu kosztów procesu w tym kwotę 600 zł tytułem zastępstwa procesowego; III nakazuje ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa (kasa Sądu Rejonowego w Olsztynie) kwotę 415,15 zł (czterysta piętnaście 15/100) tytułem kosztów procesu tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. SSR Joanna Bieńkowska-Kolarz Sygn. akt: I C 1843/16 UZASADNIENIE Powódka B. C. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 1530,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 marca 2015r. do dnia zapłaty. Powódka wniosła ponadto o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów. Pismem z dnia 1 sierpnia 2017r. powódka rozszerzyła powództwo o kwotę 991,32 zł, domagając się tym samym zasądzenia od pozwanego kwoty 2521,82 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 1530,50 zł od dnia 7 marca 2015r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 991,32 zł od dnia doręczenia pozwanemu pisma z rozszerzeniem powództwa do dnia zapłaty. W uzasadnieniu powódka wskazała, że dochodzona kwota stanowi odszkodowanie za uszkodzenie stanowiącego własność poszkodowanej pojazdu marki V. (...) w wyniku kolizji z dnia 4 lutego 2015r. Sprawca szkody posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Ubezpieczyciel, na podstawie sporządzonej przez siebie kalkulacji, wypłacił tytułem odszkodowania kwotę 883,55 zł. Powódka zleciła wykonanie prywatnej opinii rzeczoznawcy, której koszt wyniósł 630,50 zł. Pozwany (...) Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił powódce kwotę 883,55 zł tytułem odszkodowania. Pozwany podał, iż wysokość dotychczas wypłaconego odszkodowania jest odpowiednia, została ustalona prawidłowo i uwzględnia rzeczywiste i niezawyżone koszty naprawy pojazdu. Zakwestionował ponadto zasadność zwrotu kosztów poniesionych przez powoda w związku ze sporządzeniem prywatnej kalkulacji naprawy. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 4 lutego 2015r. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został stanowiącego własność powódki pojazdu marki V. (...) nr rej. (...) . Sprawca kolizji posiadał ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. (okoliczność bezsporne; ponadto: polisa k. 41 – 43, zeznania świadka R. C. k. 53 – 53v., zeznania powódki k. 53v.). Powódka zgłosiła szkodę pozwanemu. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił powódce tytułem odszkodowania kwotę 883,55 zł. (okoliczność bezsporne, ponadto: zeznania świadka R. C. k. 53 – 53v., akta szkody nr 586132). Powódka zleciła sporządzenie prywatnej kalkulacji kosztów naprawy pojazdu. Koszt opinii wyniósł (dowód: opinia wraz z kalkulacja k. 11 – 18, faktura k. 19). W toku postepowania dopuszczono dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego na okoliczność ustalenia wartości szkody w pojeździe powoda oraz kosztów naprawy pojazdu koniecznych do przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Biegły, przy zastosowaniu ogólnoeuropejskiego systemu kalkulacyjnego A. , z zastosowaniem cen części zamiennych z dnia szkody, ustalił, iż koszt naprawy pojazdu powódki wynosi 2774,87 zł. (dowód: opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego K. G. k. 62 – 66, opinia uzupełniająca k. 97). Pismem z dnia 10 września 2015r. powódka wezwała pozwanego do dopłaty z tytułu odszkodowania, jednakże pozwany odmówił spełnienia świadczenia. (dowód: wezwanie k. 20, pismo k. 21). Sąd zważył, co następuje: W świetle poczynionych w sprawie ustaleń roszczenie powoda, w jego ostatecznym kształcie, należało uwzględnić w całości. Dokonując powyższego rozstrzygnięcia Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony oraz aktach szkody nr 586132, których prawdziwości nie zakwestionowano oraz na opiniach biegłego z zakresu techniki samochodowej K. G. . Podstawę odpowiedzialności sprawcy kolizji stanowi przepis art. 436 § 2 k.c. , w świetle którego w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą żądać odszkodowania na zasadach ogólnych. Za szkodę odpowiada więc ten, komu można przypisać winę ( art. 415 k.c. ). W rozpoznawanej sprawie pozwany nie kwestionował swojej odpowiedzialności za szkodę powstałą w dniu 4 lutego 2015r. co do zasady, stąd też jego odpowiedzialność za szkodę w pojeździe powoda, w myśl przepisów art. 805 § 1 k.c. i 822 § 1 k.c. nie może budzić wątpliwości. Ustalenie wysokości szkody i sposobu jej naprawienia odbywa się w zgodzie z zasadami określonymi w art. 361 § 2 k.c. i art. 363 § 1 k.c. - na podstawie odpowiedzialności za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła oraz trybu naprawienia szkody oraz, zgodnie z wyborem poszkodowanego, przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. W przypadku naprawy szkody w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania, chyba że szczególne okoliczności wymagają przyjęcia za podstawę cen istniejących w innej chwili. Zgodnie z linią orzecznictwa Sądu Najwyższego do ustalania wysokości odszkodowania w przypadku ubezpieczenia OC ma zastosowanie zasada pełnego odszkodowania (wyrok SN z 11.06.2003 r., V CKN 308/2001), a zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu (uchwała SN z 12.04.2012 r., III CZP 80/2011). Nadto, wypłata odszkodowania z OC nie może być uzależniona od wcześniejszej naprawy samochodu z własnych środków, albowiem obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawiać (wyrok SN z 08.07.2003 r., IV CKN 387/01). W realiach przedmiotowej sprawy rozstrzygnięcia wymagało jedynie ustalenie, czy wypłacone powódce odszkodowanie rzeczywiście odpowiada wartości poniesionej szkody. W związku z powyższym należało zasięgnąć wiadomości specjalnych, toteż Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej K. G. . Biegły sporządził opinię zgodnie z zakreśloną tezą dowodową, posługując się powszechnie uznawaną metodą i programem kosztorysowym. Opinia biegłego była jasna, logiczna i spójna, oraz odpowiadała na zasadnicze kwestie wymagające wiadomości specjalnych. Przedmiotowa opinia była kwestionowana przez pozwanego w kwestii części zamiennych, użytych przez biegłego w wykonanej kalkulacji i sposobu wyliczenia ich wartości, jak też wysokości stawki za naprawę pojazdu. Biegły w opinii uzupełniającej ustosunkował się do złożonych zastrzeżeń. Wskazał, że zastosowana w kalkulacji część zestaw naprawczy zderzaka tylnego dotyczy prawidłowo zestawu do montażu zderzaka tylnego, którego brakuje w systemie A. . Odnośnie zaś wartości roboczogodziny biegły wskazał, iż została ona ustalona na podstawie danych uzyskanych z warsztatów nieautoryzowanych oraz autoryzowanych. Z uwagi na brak rachunków za naprawę pojazdu zasadnym było zdaniem biegłego ustalenie średniej dla wszystkich warsztatów. Mając na uwadze prawidłowość sporządzonej opinii i wysoki stopień profesjonalizmu biegłego, Sąd przyjął jego ustalenia za własne i ustalił, że całkowity i uzasadniony koszt naprawy pojazdu określony został na kwotę 2774,87 zł. Ponieważ pozwany dotychczas wypłacił powódce odszkodowanie w kwocie 883,55 zł, niezlikwidowana w dalszym ciągu przez pozwanego szkoda wynosi 1891,32 zł. Bez wątpienia powódce należała się również kwota 630,50 zł jako wydatek poniesiony w związku ze zleceniem rzeczoznawcy sporządzenia wyceny kosztów naprawy pojazdu. Trzeba bowiem wskazać, że ubezpieczyciel w toku postępowania likwidacyjnego kwotę tą znacznie zaniżał. Powódka miała zatem podstawy, by skorzystać z pomocy fachowca w celu wykazania słuszności swego stanowiska i nakłonienia pozwanego do rewizji swego stanowiska przed skierowaniem sprawy do Sądu. W doktrynie i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że koszty i wydatki poniesione w związki ze zdarzeniem wyrządzającym szkodę mogą być uznane za jedną z postaci szkody rzeczywistej. W piśmiennictwie podkreśla się, że pojęcie szkody obejmuje w szczególności wydatki poniesione w następstwie zdarzenia wywołującego szkodę. Uzasadnienie objęcia wydatków i kosztów pojęciem szkody, według stanowiska doktryny, wynika z obowiązującej na gruncie prawa polskiego koncepcji szkody różnicowej, zgodnie z którą szkodę stanowi różnica między stanem majątku poszkodowanego, który powstał po nastąpieniu zdarzenia powodującego uszczerbek, a stanem jaki by istniał, gdyby to zdarzenie nie nastąpiło. Wydatki zmierzające do ograniczenia lub wyłączenia szkody, byleby były celowe i wystarczająco uzasadnione, stanowią stratę, o której mowa w art. 361 § 2 k.c. , gdyż prowadzą do zmniejszenia aktywów albo zwiększenia pasywów. Stąd zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 18 maja 2004 r. odszkodowanie przysługujące z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, może – stosownie do okoliczności sprawy – obejmować także koszty ekspertyzy wykonanej na zlecenie poszkodowanego (zob. uchwała SN z 18 maja 2004 r. III CZP 24/04, OSNC 2005/7-8/117). Podobny pogląd reprezentowano także w starszym orzecznictwie (zob. wyrok SN z 2 września 1975 r. I CR 505/75 Lex Polonica nr 319344). Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 805 kc i nast., 817 kc oraz na podstawie art. 481 kc i art. 361 kc na rzecz powódki należało zasądzić kwotę 2521,82 zł (pkt I wyroku). Zgodnie z art. 817 k.c. ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie trzydziestu dni, licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku ( § 1 ). Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczyciela albo wysokości świadczenia okazało się niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, jednakże bezsporna część świadczenia ubezpieczyciel winien wypłacić w terminie 30-stodniowym ( § 2 ). Stosownie zaś do treści przepisu art. 481 . § 1 k.c. , jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Mając na uwadze powyższe przepisy, o odsetkach orzeczono zgodnie z żądaniem powoda. O kosztach procesu orzeczono zgodnie z art. 98 kpc . (pkt II wyroku). O kosztach sądowych orzeczono w oparciu o art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. 2014 r., poz. 1025 ze zm.) w zw. z art. 83 ust. 2 tejże ustawy i art. 98 k.p.c. Wydatki związane z opinią biegłego przekroczyły wysokość uiszczonych na ten cel zaliczek. Pozostała kwota 415,15 zł została tymczasowo wypłacona ze Skarbu Państwa – Kasy Sądu Rejonowego w Olsztynie. Wobec wyniku procesu Sąd nakazał ściągnięcie wspomnianej kwoty od pozwanego, jak w pkt III wyroku. SSR Joanna Bieńkowska - Kolarz