Sad powszechny, IV Ka 857/13

Sygn. akt. IV Ka 857/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 listopada 2013r . Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Grzegorz Szepelak (spr.) Sędziowie SSO Aleksander Ostrowski (...) del do SO Piotr Wylegalski Protokolant Jowita Sierańska przy udziale Leszka Karpiny Prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013r. sprawy M. K. oskarżonego z art. 279 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 21 maja 2013 roku sygn. akt V K 2044/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego dla Wrocławia- Śródmieścia) na rzecz adwokata A. S. kwotę 516,60 złotych (pięciuset szesnastu i 60 /100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu odwoławczym; III. kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE M. K. oskarżony został o to, że: w dniu 02-06-2012 r. ,we W. , włamał się do pojazdu m-ki „ T. (...) „,o nr rej. (...) , poprzez wybicie szyby w drzwiach, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia nawigacji samochodowej m-ki (...) o wartości nie mniejszej niż 500 zł na szkodę (...) S.A. K. ul. (...) (...) ; tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k. Sąd Rejonowy dla Wrocławia –Śródmieścia, wyrokiem z dnia 21 maja 2013roku, sygn. akt V K 2041/12: I. uniewinnił oskarżonego M. K. od popełnienia zarzuconego mu czynu z art. 279 § 1 k.k. ; II. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa; III. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. A. S. kwotę 619,92 zł ( z VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu. Powyższy wyrok zaskarżył prokurator, zarzucając: I błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nienależytą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikającą z nadania nadmiernego znaczenia wyjaśnieniom M. K. , w których nie przyznaje się on do popełnienia zarzucanego mu czynu z pominięciem istotnych okoliczności sprawy w tym ujawnieniem u oskarżonego przedmiotu pochodzącego z przestępstwa i narzędzia służącego do wycinania szyb samochodowych, oraz zbieżności czasowej i przestrzennej miejsca popełnienia przestępstwa i zatrzymania oskarżonego co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonego gdy prawidłowa ocena okoliczności podmiotowych i przedmiotowych prowadzi do wniosku przeciwnego. II obrazę przepisów postępowania karnego mających wpływ na treść orzeczenia a to art. 399 §1 kpk poprzez zaniechanie zmiany kwalifikacji pranej czynu przepianego oskarżonemu z art. 279 § 1 kk . na czyn z art. 291 § 1 kk . w sytuacji gdy z ustaleń faktycznych Sądu wynikła konieczność takiej zmiany, Tak formułując zarzuty apelacyjne, prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja prokuratora jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim nie sposób podzielić zarzutów autora apelacji, odnoszących się do sposobu przesłuchania oskarżonego w toku rozprawy. Podkreślić wszak należy, iż oskarżony – składając dobrowolne wyjaśnienia – nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani też obowiązku dostarczania dowodów na swoją korzyść ( art.74§1kpk ). Oskarżony ma przecież prawo do odmowy wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na poszczególne pytania ( art.386§1kpk ). Przeprowadzając postępowanie dowodowe, Sąd I Instancji – bazując więc na dowodach zgromadzonych przez prokuratora - tylko wówczas może od oskarżonego uzyskać więcej informacji w związku z przedstawionym mu zarzutem, gdy przesłuchiwany zechce ich udzielić. W niniejszej sprawie – jak wynika z akt sprawy –Sąd Rejonowy odczytał zaś w całości wyjaśnienia oskarżonego złożone w toku postępowania przygotowawczego (k.71) i odebrał od oskarżonego dodatkowe wyjaśnienia (k.72). Podkreślić przy tym należy, iż – zarzucając Sądowi I Instancji niedostateczną wnikliwość w tym względzie (k.115) – prokurator, będąc obecnym na rozprawie, wykazał się całkowitą biernością, nie zadając oskarżonemu żadnego pytania (k.89-90), zaś w toku postępowania przygotowawczego nie podjął nawet próby bezpośredniego przesłuchania M. K. . Co więcej, w toku postępowania przygotowawczego prokurator – będąc panem procesu – nie zadbał o dołączenie do akt sprawy zapisu z monitoringu ulicy (...) we W. , który mógłby stanowić istotny materiał dowodowy w sprawie. Poszukując dowodów związanych z przedstawionym oskarżonemu w akcie oskarżenia zarzutem, Sąd Rejonowy usiłował zaś konwalidować to uchybienie, lecz - z uwagi na upływ czasu – okazało się to niemożliwe (k.97). Powtórzyć zatem, za Sądem Rejonowym, wypada, iż przypisanie winy i sprawstwa oskarżonemu nie może opierać się na prostym stwierdzeniu, że skoro przy oskarżonym, udającym się do lombardu i zatrzymanym do kontroli przy ulicy (...) , znaleziono przedmiot pochodzący z kradzieży z włamaniem do samochodu zaparkowanego przy ulicy (...) , to fakt ten wskazuje, że posiadacz takiego przedmiotu jest sprawcą tej kradzieży (k.108). Jak słusznie wywodzi zatem Sąd I Instancji, należało oskarżonego, od przedstawionego mu zarzutu , uniewinnić – „...nie dlatego że stanowczo ustalono, iż nie popełnił przestępstwa, ale dlatego, że nie można mu popełnienia przestępstwa kradzieży z włamaniem udowodnić”(k.109). Co się zaś tyczy zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy normy z art.399§1kpk , to jest on całkowicie chybiony. Prawidłowo wskazuje wszak Sąd I Instancji, iż – w realiach niniejszej sprawy – modyfikacja opisu czynu zarzuconego oskarżonemu, jak i kwalifikacji prawnej takiego czynu w kierunku przestępstwa paserstwa z art.291kk , oznaczałoby wyjście Sądu Orzekającego poza granice oskarżenia. Opierając się nawet na tezach poglądów doktryny i orzecznictwa, przytoczonych w skardze apelacyjnej prokuratora, podkreślić bowiem należy, iż Sąd Orzekający jest związany ramami faktycznymi czynu jako zdarzenia historycznego (k.115). O tym więc, czy Sąd „utrzymał się” w granicach oskarżenia decyduje tożsamość zdarzenia historycznego objętego czynem przypisanym, ze zdarzeniem historycznym zarzuconym przez oskarżyciela w akcie oskarżenia (k.116). Jak wskazywał w przeszłości Sąd Najwyższy takie zdarzenie historyczne musi być opisane, jeżeli nie wprost w konkluzji aktu oskarżenia, to – co najmniej – w jego uzasadnieniu. Tylko wtedy można bowiem domniemywać: identyczności przedmiotu zamachu, tożsamości miejsca i czasu zdarzenia, jak też zachowania choćby części wspólnych znamion w opisie czynu zarzuconego i przypisanego, o których wspomina prokurator. Tymczasem w niniejszej sprawie aktem oskarżenia, wniesionym w trybie uproszczonym, zarzucono M. K. popełnienie przestępstwa kradzieży z włamaniem w dniu 2 czerwca 2012roku, we W. do samochodu marki „ T. (...) ” o nr rej. (...) . Poza tak sformułowanym zarzutem, akt oskarżenia nie zawiera żadnego uzasadnienia, z którego możnaby wywodzić jedności i tożsamości zdarzenia historycznego ( między kradzieżą z włamaniem a późniejszym nabyciem mienia pochodzącego z tej kradzieży), na które powołuje się apelujący. Wyrok uniewinniający, wydany przez Sąd Rejonowy uznać należy więc za jedynie słuszny. Orzeczenie o kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze wydano w oparciu o przepisy art.636§1Kodeksu postępowania karnego .