Sad powszechny, IV Ka 793/13

Sygnatura akt IV Ka 793/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Ewa Rusin (spr.) Sędziowie : SO Sylwana Wirth SO Adam Pietrzak Protokolant : Marta Synowiec przy udziale Barbary Chodorowskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 roku sprawy A. Ł. oskarżonego z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 10 września 2013 roku, sygnatura akt II K 1459/12 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z postępowaniem odwoławczym, w tym wymierza 180 zł opłaty za to postępowanie. Sygn.akt IV Ka 793 / 13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 10 września 2013r. sygn. akt II K 1459 /12: I. Oskarżonego A. Ł. uznał za winnego tego, że w dniu 8 sierpnia 2012 roku w W. , woj. (...) , wbrew przepisom ustawy posiadał substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości 8,06 g netto tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za czyn ten na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk oraz art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego A. Ł. warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 3 (trzech) lat; III. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego A. Ł. , na wypadek zarządzenia jej wykonania, zaliczył okres jego zatrzymania w dniach 8 i 9 sierpnia 2012 r.; IV. na podstawie art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa i zarządził zniszczenie amfetaminy o wadze 6,97 grama netto przechowywanej w bezpiecznej kopercie; V. zasądził od oskarżonego A. Ł. na rzecz Skarbu Państwa uzasadnione wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania w kwocie 90 zł oraz wymierzył mu opłatę w kwocie 300 zł. Z wyrokiem tym w całości nie pogodził się oskarżony, wnosząc apelację za pośrednictwem obrońcy. Apelujący na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 kpk wyrokowi temu zarzucił:

1. mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia obrazę przepisów postępowania, a mianowicie - art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 5 § 2 kpk poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkującą z jednej strony odmówieniem wiary wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego A. Ł. i zeznaniom świadka P. W. , z drugiej zaś uznaniem, iż zeznania świadka P. K. , Ł. R. , J. Ś. i G. W. uzupełnione dodatkowo o dowód w postaci wyników ekspertyzy z zakresu chemii są wystarczające do przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego, podczas gdy tenże materiał dowodowy z uwagi na cechujące go ułomności nie pozwala na taki osąd, a rodzące się w trakcie jego analizy wątpliwości winny być rozstrzygane na korzyść oskarżonego, czego Sąd nie uczynił; - art. 201 kpk poprzez przyjęcie, że opinia Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Głównej Policji we W. ( Opinia NR (...) ), jest jasna i stanowi wiarygodne źródło materiału dowodowego w sytuacji gdy sposób przeprowadzenia badań narkotyku przekazanego do analizy (odstąpienie od badań profilujących), jaki i sama waga narkotyku oraz jego fizyczna postać i barwa, różną się ilościowo i jakościowo od materiału dostarczonego do badań, co wskazuje na przebadanie innego środka niż ten który rzekomo był w posiadaniu oskarżonego.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż oskarżony A. Ł. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, mimo, iż oskarżony zarówno w toku postępowania przygotowawczego jak i jurysdykcyjnego konsekwentnie zaprzeczał, aby dopuścił się jego popełnienia i nie przyznał się do winy, a zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie pozwala na uznanie go winnym popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu. Mając na uwadze powyższe zarzuty, na podstawie art. 427 § 1 kpk i art. 437 § 1 i 2 kpk wniósł o: - zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego A. Ł. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wałbrzychu. Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja jest bezzasadna. Sąd Rejonowy poczynił w sprawie trafne ustalenia faktyczne, bo oparte o prawidłowo przeprowadzone i ocenione dowody. Wnioski końcowe o sprawstwie oraz zawinieniu oskarżonego mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów, w żadnym wypadku nie można im zarzucić dowolności, zaś uzasadnienie pisemne wyroku odpowiada wymogom art. 424 kpk . Apelujący kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych wyroku, bazując głównie na stanowisku oskarżonego, który zaprzecza swemu sprawstwu. Nie ma racji apelujący podnosząc błędność oceny wiarygodności dowodów obciążających w postaci zeznań funkcjonariuszy policji, którzy ujawnili przestępstwo, tj P. K. i Ł. R. , jak wskazał Sąd I instancji, czynność przeszukania oskarżonego była wywołana wiadomościami operacyjnymi o posiadaniu narkotyków, a wynik przeszukania podejrzenia te potwierdził, bo przecież to w kieszeni spodni oskarżonego ujawniono woreczki z amfetaminą w ilości 8,06 g netto. Fakt ten potwierdza także towarzyszący oskarżonemu wówczas świadek P. W. , zaznaczając, że policjanci znaleźli narkotyki, ale nie u niego. Zeznania świadków J. Ś. i G. W. stanowią dowody uzupełniające, bo przecież świadkowie ci przybyli na miejsce przeszukania celem dokonania czynności procesowych już po ujawnieniu narkotyków u oskarżonego. Błędnie apelujący oczekuje zdyskredytowania wyników analizy fizykochemicznej substancji zatrzymanej u oskarżonego. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że ujawniona u oskarżonego substancja została wstępnie zbadana testerem narkotykowym, co wskazało, że badana substancja może być narkotykiem w postaci amfetaminy ( protokół k. 11), po czym zważono ją i zapakowano do bezpiecznych kopert depozytowych o numerach banderoli (...) i (...) , po czym przesłano do laboratorium kryminalistycznego KWP we W. i tamże poddano stosownej analizie, wykazującej, że przedmiotowa substancja zawiera amfetaminę w postaci soli, która – w myśl ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29.07.2005r. stanowi substancję psychotropową, której posiadanie jest zabronione. Oczywiście nie sposób nie dostrzegać faktu, że ilość substancji zatrzymanej u oskarżonego nieznacznie różni się od ilości przedstawionej do badań fizykochemicznych (7,27 g k. 63), ale okoliczność ta nie podważa samego faktu ujawnienia w w dniu 8 sierpnia 2012r. posiadaniu oskarżonego substancji psychotropowej soli amfetaminy w ilości 8,06g netto, powinna być natomiast wyjaśniona w odrębnym postępowaniu i jako taka nie stanowi podstawy do modyfikacji wyroku na korzyść oskarżonego czy uchylenia wyroku i skierowania sprawy do jej ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy. Podnoszona w apelacji kwestia odstąpienia od badań profilujących zatrzymanej substancji także nie wpływa na prawidłowość ustaleń faktycznych wyroku. Otóż w opinii fizykochemicznej biegła wprost wskazała, iż takie badania wykonuje się w przypadkach ujawnienia amfetaminy w ilości co najmniej 30 g w jednym opakowaniu, co w sprawie przecież nie miało miejsca. Czy faktycznie barwa zatrzymanej substancji różniła się od tej przekazanej do badań to argument nietrafiony, bo pomiędzy kolorem białym i kremowym różnica jest znikoma. Słusznie eksponował Sąd Rejonowy postawę oskarżonego, który na rozprawie w dniu 12 marca 2013r. ( k. 107 akt) w obecności obrońcy z wyboru złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze w trybie art. 387 kpk na kare grzywny(!) i był gotów przyznać się do winy, by uzyskać skazanie właśnie na grzywnę. Tego rodzaju postawa procesowa oskarżonego dyskredytuje twierdzenia o niewinności oskarżonego. Tak więc zawinienie oskarżonego jak i przyjęta kwalifikacja prawna przypisanego oskarżonemu czynu z art. 62 ust.1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie wzbudza najmniejszych wątpliwości. Niezasadnym byłoby korygowanie wymiaru kary. W tej mierze motywy zaskarżonego wyroku zasługują na pełną aprobatę. Oskarżony, jak to podkreślił Sąd Rejonowy, był już karany sądownie ale jest sprawcą bardzo młodym, o stosunkowo pozytywnej opinii środowiskowej. W świetle okoliczności faktycznych popełnionego występku i dyrektyw art.53 kk brak jest podstaw do uznania, by rozstrzygnięcie o karze 1-go roku pozbawienia wolności, zatem orzeczonej nieznacznie powyżej najniższego ustawowego zagrożenia i w dodatku z dobrodziejstwem probacji, to konsekwencja karna rażąco niewspółmiernie surowa w rozumieniu przepisu art.438 pkt. 4 kpk . O kosztach sądowych postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art.636 § 1 kpk i art. 627 kpk oraz na podstawie art.8 w zw. z art.2 ust.1 pkt.3 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973r. /tj. DZ. U. Nr 49, poz. 223 z późn. zm./, obciążając nimi oskarżonego wobec przegrania apelacji.