Sad powszechny, IV U 340/17

Sygn. akt IV U 340/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Katarzyna Antoniak Protokolant st. sekr. sądowy Anna Wąsak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. w S. odwołania S. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 4 kwietnia 2017 r. Nr (...) w sprawie S. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zmienia zaskarżoną decyzję i ustala prawo S. P. do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy od 4 grudnia 2016 roku do 31 grudnia 2017 roku. Sygn. akt: IV U 340/17 UZASADNIENIE Decyzją z 4 kwietnia 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. , działając na podstawie art. 57 ust. 1 w zw. z art. 58 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016r. poz.887 ze zm.), odmówił S. P. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, gdyż ubezpieczony nie posiada wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego. Organ rentowy wskazał, że Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 7 grudnia 2016r. ustalił, iż wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy do 31 grudnia 2017r., przy czym niezdolność ta powstała w dniu 4 sierpnia 2016r. Na podstawie dokumentów przedłożonych do wniosku przyjęto za udowodniony okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 19 lat i 23 dni. W 10-leciu przed zgłoszeniem wniosku o rentę, tj. 18.11.2006r. – 17.11.2016r. przyjęto za udowodniony okres ubezpieczenia wynoszący 4 lata, 7 miesięcy i 15 dni; zaś w 10-leciu przed powstaniem niezdolności, tj. 4.08.2006r. – 3.08.2016r. przyjęto za udowodniony okres ubezpieczenia w wymiarze 4 lat, 7 miesięcy i 16 dni. Odwołanie od w/w decyzji złożył ubezpieczony S. P. , wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji. Ubezpieczony zakwestionował datę powstania całkowitej niezdolności do pracy określoną przez Lekarza Orzecznika ZUS. Wskazano, że ustalenia organu rentowego są niezgodne z załączonymi dokumentami o stanie zdrowia. Wyjaśniono, że od grudnia 2016r. ubezpieczony przebywa w szpitalu na Oddziale Intensywnej (...) i Oddziale wewnętrznym. Zwrócono również uwagę na możliwość powstania ewentualnych powikłań zdrowotnych oraz bark rokowań poprawy jego stanu zdrowia (odwołanie k.1 akt sprawy). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powołując się na argumentację i przepisy zawarte w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.2-3 akt sprawy). Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony S. P. był uprawniony do świadczenia rehabilitacyjnego do dnia 3 grudnia 2016r. na mocy decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 10 czerwca 2016r. (decyzja z 10.06.2016r. k.4 akt organu rentowego o świadczenie rehabilitacyjne). Przed ustaniem okresu pobierania świadczenia w dniu 18 listopada 2016r. wystąpił do ZUS z wnioskiem o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres (wniosek k. 5-6 akt o świadczenie rehabilitacyjne). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczonego na badanie przez lekarza orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z 7 grudnia 2016r. ustalił, że brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Jednocześnie lekarz orzecznik uznał S. P. za osobę całkowicie niezdolną do pracy do dnia 31 grudnia 2017r., a jako datę powstania tej niezdolności do pracy wskazano 4 sierpnia 2016r. (orzeczenie lekarza orzecznika z 7.12.2016r. k.8 akt o świadczenie rehabilitacyjne). Decyzją z dnia 27 grudnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, a także poinformował o możliwości złożenia wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy (decyzja z 27.12.2016r. k. 9 akt o świadczenie rehabilitacyjne). Rozpoznając wniosek z dnia 18 listopada 2016r. jako wniosek o rentę z tytułu niezdolności do pracy zaskarżoną decyzją z dnia 4 kwietnia 2017r. organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z uwagi na brak wymaganej ilości okresów składkowych i nieskładkowych. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy powołał się na orzeczenie Lekarz Orzecznik ZUS z dnia 7 grudnia 2016r., w którym ustalono, iż wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy do 31 grudnia 2017r., przy czym niezdolność ta powstała w dniu 4 sierpnia 2016r. Na podstawie dokumentów przedłożonych do wniosku przyjęto za udowodniony okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 19 lat i 23 dni. W 10-leciu przed zgłoszeniem wniosku o rentę, tj. 18.11.2006r. – 17.11.2016r. przyjęto za udowodniony okres ubezpieczenia wynoszący 4 lata, 7 miesięcy i 15 dni; zaś w 10-leciu przed powstaniem niezdolności, tj. 4.08.2006r. – 3.08.2016r. przyjęto za udowodniony okres ubezpieczenia w wymiarze 4 lat, 7 miesięcy i 16 dni, zamiast wymaganych 5 lat (decyzja z 4.04.2017r. k. 70 akt rentowych). S. P. ma (...) lata, posiada wykształcenie zawodowe – murarz, wykonywał zawód mechanika samochodowego. U ubezpieczonego rozpoznano niewydolność serca (...) /III (EF 50%), wykluczono istotne zmiany w naczyniach wieńcowych w badaniu koronarograficznym (14.11.2012r.), nie stwierdzono zaburzeń kurczliwości w badaniu ECHO-kardiograficznym. Ponadto rozpoznano otyłość olbrzymią ( (...) 47) oraz przewlekłą obturacyjną chorobę płuc ( (...) ). Wnioskodawca był kilkakrotnie hospitalizowany w latach 2015-2016 z powodu zaostrzenia przewlekłej niewydolności serca i obturacyjnej choroby płuc. Za datę powstania u ubezpieczonego całkowitej niezdolności do pracy można przyjąć datę hospitalizacji z powodu zaostrzenia niewydolności serca, tj. 9 grudnia 2015r. Od tej daty ubezpieczony był całkowicie niezdolny do pracy z powodu chorób kardiologicznych i pulmonologicznych współistniejących z otyłością olbrzymią (opinia uzupełniająca biegłego lekarza kardiologa k.43 akt sprawy). Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego S. P. zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2016r. poz. 887) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w okresach ujętych w ustawie, w tym w okresie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Stosownie do treści art. 58 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 w/w ustawy warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt 2 , uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej 5 lat, jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat, przy czym okres ten powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy; do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej. Przepis art. 100 ust. 1 i 2 powołanej ustawy stanowi, że prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, a jeżeli ubezpieczony pobiera świadczenie rehabilitacyjne prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy powstaje z dniem zaprzestania pobierania tego świadczenia. W realiach niniejszej sprawy jedyną okolicznością sporną pozostawała data powstania u ubezpieczonego niezdolności do pracy. Bezspornie S. P. jest osobą całkowicie niezdolną do pracy, co wynika z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 7 grudnia 2016r. Data powstania tej niezdolności została przez lekarza orzecznika ustalona na dzień 4 sierpnia 2016r., która jako punkt wyjściowy do ustalenia przesłanki stażowej nie dawała ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z uwagi na niewykazanie 5-letniego okresu ubezpieczeniowego w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy. Celem ustalenia spornej okoliczności Sąd zasięgnął opinii biegłych lekarzy o specjalnościach odpowiadających schorzeniom ubezpieczonego. Sporządzona w sprawie opinia uzupełaniająca biegłego lekarza kardiologa z dnia 2 października 2017r. dała podstawy do uznania, że jako datę powstania całkowitej niezdolności do pracy można z dużym prawdopodobieństwem przyjąć datę hospitalizacji wnioskodawcy z powodu zaostrzenia niewydolności serca, tj. 9 grudnia 2015r. Od tej daty ubezpieczony był całkowicie niezdolny do pracy z powodu chorób kardiologicznych i pulmonologicznych współistniejących z otyłością olbrzymią. Powyższą opinię uzupełniającą biegłego lekarza kardiologa Sąd ocenił jako miarodajny dowód w sprawie. Opinia ta jest spójna, logiczna i należycie uzasadniona. Co więcej żadna ze stron postępowania jej nie kwestionowała, w tym również organ rentowy nie zgłaszał do niej zastrzeżeń. Ponadto w opinii lekarskiej z dnia 7 września 2017r. zastępca Głównego Lekarza Orzecznika Oddziału ZUS w S. wskazał, że w wyniku analizy dokumentacji i przebiegu procesu leczenia za datę powstania niezdolności do pracy można przyjąć pierwszy dzień (...) , tj. 9.12.2015r. (k. 35 akt sprawy). Wobec powyższego w toku procesu opinia uzupełniająca biegłego lekarza kardiologa, w której datę powstania całkowitej niezdolności do pracy określono na dzień 9 grudnia 2015r., zmieniła sytuację ubezpieczonego. W ocenie Sądu należy bowiem uznać, że w ostatnim 10-leciu przed w/w dniem powstania niezdolności do pracy (od 9 grudnia 2005r. do 8 grudnia 2015r.) wnioskodawca posiada wymagany przepisami 5-letni okres ubezpieczenia, w konsekwencji czego spełnił przesłankę wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego. Nie budzi również wątpliwości, że niezdolność do pracy określona na dzień 9 grudnia 2015r. powstała w okresie, o którym mowa w art. 7 pkt 1 lit. a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych – okres pobierania wynagrodzenia za czas niezdolności do pracy wypłaconego na podstawie przepisów Kodeksu pracy . Całokształt okoliczności sprawy pozwala zatem na stwierdzenie, że ubezpieczony spełnia wszystkie przesłanki do ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy określone w art.57 w zw. z art.58 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Z uwagi, że S. P. pobierał świadczenie rehabilitacyjnego do dnia 3 grudnia 2016r. renta z tytułu całkowitej niezdolności do pracy przysługuje mu od dnia zaprzestania pobierania tego świadczenia, tj. od 4 grudnia 2016r. Datę końcową okresu przysługiwania prawa do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy Sąd ustalił zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 7 grudnia 2016r. na dzień 31 grudnia 2017r., bowiem data ta nie była kwestionowana przez ubezpieczonego. Mając na uwadze powyższe na podstawie art.477 14 §2 kpc , Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji wyroku.