Sad powszechny, I1 C 1115/17

Sygn. akt I 1 C 1115/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2017 roku Sąd Rejonowy w Gdyni Wydział I Cywilny – Sekcja d.s. rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie: Przewodniczący: SSR Marzanna Stefaniuk-Muczyńska Protokolant: sekr. sąd. Monika Welka po rozpoznaniu w dniu 10 października 2017 r. w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa: (...) (...) z siedzibą w G. przeciwko: M. J. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda (...) (...) z siedzibą w G. na rzecz pozwanego M. J. kwotę 1.817 zł (jeden tysiąc osiemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. UZASADNIENIE Przedmiotowym pozwem powód (...) z siedzibą w G. wniósł o zasądzenie od pozwanego M. J. kwoty 7.036,86 zł wraz z odsetkami: ustawowymi od kwoty 4.896,24 PLN od dnia 25.10.2013 r. do dnia 31.12.2015 r. i ustawowymi za opóźnienie od tej kwoty od dnia 01.01.2016 r. do dnia zapłaty oraz ustawowymi za opóźnienie od kwoty 2.140,62 PLN od dnia 23.01.2017 r. do dnia zapłaty, a także o obciążenie pozwanego obowiązkiem zwrotu na rzecz powoda kosztów procesu. Uzasadniając swoje żądanie powód wskazał, że dochodzona niniejszym pozwem wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez pozwanego w dniu 17.09.2009 r. z (...) Bank S.A. (wierzycielem pierwotnym) umowy o produkt: Kartę kredytową (...) Bank (...) o numerze (...) . Powód poda także, że kontrakt uno actu zawierał treść umowy o kartę kredytową i umowy kredytu ratalnego. W części pierwszej części umowy opisywano warunki kredytu ratalnego, a w drugiej - warunki umowy o obsługę karty kredytowej. Według twierdzeń pozwu - w systemie operacyjnym wierzyciela pierwotnego umowy te zostały zarejestrowane pod odrębnymi numerami celem prowadzenia niezależnych rozliczeń dla każdego stosunku zobowiązaniowego z osobna. Umowa o kartę kredytową funkcjonuje pod numerem wskazanym powyżej, a datą jej zawarcia jest data aktywowania karty przez Pozwanego. Powód wskazał również, że nabył w drodze cesji z dnia 24.10.2013 r. jedynie prawo do wierzytelności wynikającej z nowy karty kredytowej. Wyjaśnił nadto, że uprzednio, w dniu 04.01.2013 r. Bank (...) S.A. (KRS (...) ) połączył się zgodnie z art. 124 ustawy Prawo Bankowe oraz w trybie ustawy Kodeks spółek handlowych z (...) Bank S.A. (KRS (...) ) z siedzibą w W. . Wskutek niniejszego połączenia stąpiło przeniesienie całego majątku (...) Bank S.A. (KRS (...) ) jako banku przejmowanego na rzecz Bank (...) S.A. (KRS (...) ) jako banku przejmującego oraz że zgodnie z art. 494 ksh Bank (...) S.A. (KRS (...) ) jako podmiot przejmujący wstąpił z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki przejmowanego (...) Bank Spółka Akcyjna (KRS (...) ) i stał się następcą prawnym pod tytułem ogólnym wszystkich wierzytelności łączących się podmiotów. Powód podał nadto, że przedmiotem łączącego strony stosunku prawnego było z jednej strony zobowiązanie wierzyciela pierwotnego do przyznania limitu kredytowego oraz rozliczania operacji dokonywanych przy użyciu karty płatniczej z drugiej zobowiązanie pozwanego do zapłaty kwot operacji rozliczanych za pomocą karty oraz zwrotu kwoty wykorzystanego limitu kredytowego w terminie przewidzianym w umowie. Pomimo precyzyjnie ustalonych warunków kontraktu pozwany nie zaspokoił wszystkich należności wynikających z powyższego stosunku prawnego. Roszczenia z umowy o nr (...) , stało się wymagalne dnia 03.02.2012 r. w związku z rozwiązaniem umowy wobec opóźnienia pozwanego. Według twierdzeń pozwu w związku z powyższym do dnia cesji w księgach rachunkowych wierzyciela pierwotnego figurowało zadłużenie, którego pozwany nie zwrócił wierzycielowi pierwotnemu, mimo podjętych prób doprowadzenia dobrowolnego zaspokojenia. W dniu 24.10.2013 r. wierzyciel pierwotny dokonał przelewu przysługującej mu od pozwanego wierzytelności na rzecz (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w G. . Zbycie wierzytelności nastąpiło zgodnie z art. 509 kc. Tym samym powód uzyskał legitymację procesową czynną w niniejszym postępowaniu. O cesji wierzytelności pozwany został poinformowany pisemnym zawiadomieniem z dnia 12.10.2016r., wzywającym również do dobrowolnej spłaty należności. Powód wskazał też, że na kwotę dochodzoną pozwem, tj. kwotę 7.036,86 zł, składały się następujące należności: - 4.896,24 zł – z tytułu należności głównej, tj. z tytułu wykorzystanego limitu kredytowego przez pozwanego, lecz niespłaconego do dnia złożenia pozwu wynikającego z umowy nr (...) o Karta kredytową (...) Bank (...) oraz - 2.140,62 zł – z tytułu odsetek umownych naliczonych przez wierzyciela pierwotnego w związku z zawarciem umowy, naliczonych za okres korzystania z tego kapitału wedle stawki umownej określanej w umowie nr (...) ; W sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa z uwagi na przedawnienie roszczenia dochodzonego pozwem, szczegółowo motywując swoje stanowisko. Sąd zważył, co następuje: Uwzględniając fakt, iż przytoczone wyżej twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych sprawy nie zostały przez pozwanego zanegowane, okoliczności te Sąd uznał za przyznane ( art. 230 kpc ). Przy czym, podkreślić należy, iż twierdzenia powoda zostały przez niego poparte złożoną do akt sprawy dokumentacją (vide: k. 5-29). Twierdzenia powoda, w świetle zgłoszonego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia pozwanego nie dawały jednakże podstaw do uwzględnienia powództwa. Podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnia był bowiem skuteczny. Dochodzone przez powoda roszczenie, wynikające z umowy o kartę kredytową V. F. , która została zawarta z (...) Bankiem S.A. w dniu 08.10.2009 r. stało się bowiem wymagalne w dniu 03.02.2012 r. Skoro więc z pozwem o jego zapłatę powód wystąpił dopiero w dniu 23.01.2017 r. (co wynikało z daty stempla pocztowego na kopercie - vide k. 41 akt sprawy), to w dacie wniesienia pozwu roszczenie to było przedawnione. Z brzmienia art. 117 §1 kc wynika bowiem, że z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Artykuł 118 kc określa zaś, że jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej — trzy lata. Przepisem lex specialis w niniejszej sprawie był zaś wskazany przez pełnomocnika pozwanego art. 6 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych (Dz.U . 2002 Nr 169 poz. 1385), zgodnie z którym roszczenia z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy przedawniają się z upływem 2 lat. Elektroniczny instrument płatniczy jest to bowiem każdy instrument płatniczy, w tym z dostępem do środków pieniężnych na odległość, umożliwiający posiadaczowi dokonywanie operacji przy użyciu informatycznych nośników danych lub elektroniczną identyfikację posiadacza niezbędną do dokonania operacji, w szczególności kartę płatniczą lub instrument pieniądza elektronicznego ( art. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 12.09.2002 r. o elektronicznych instrumentach płatniczych ), zgodnie zaś z brzmieniem pkt. 7 art. 2 tej ustawy karta płatnicza – to karta identyfikującą wydawcę i upoważnionego posiadacza, uprawniającą do wypłaty gotówki lub dokonywania zapłaty, a w przypadku karty wydanej przez bank lub instytucję ustawowo upoważnioną do udzielania kredytu - także do dokonywania wypłaty gotówki lub zapłaty z wykorzystaniem kredytu. Stąd też trafnie strona pozwana argumentowała, iż roszczenie powoda było roszczeniem z tytułu umowy o elektroniczny instrument płatniczy. Wyżej wskazana ustawa z dniem 06.10.2013 r. została wprawdzie uchylona przez art. 38 ustawy z dnia 12.07.2013 r. o zmianie ustawy o usługach płatniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013, poz. 1036), jednak zgodnie z brzemieniem art. 26 ust. 1 ustawy zmieniającej do przedawnienia roszczeń z tytułu umów o elektroniczny instrument płatniczy, powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nieprzedawnionych do tego czasu, zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym, skoro roszczenie dochodzone pozwem powstało przed dniem wejścia w życie wyżej wymienionej ustawy zmieniającej (wejście w życie ustawy z dnia 12.07.2013 t. to 07.10.2013 r., a zawarcie umowy o kartę kredytową to 17.09.2009 r.) i skoro roszczenie to stało się wymagalne w dniu 03.02.2012 r., to z tym dniem rozpoczął się bieg 2-letniego terminu przedawnienia, który zakończył się z dniem 03.02.2014 r. Przedawnieniu uległo także roszczenie o zapłatę przez pozwanego odsetek za opóźnienie w uregulowaniu należności głównej i to zarówno w zakresie odsetek skapitalizowanych na dzień poprzedzający wystąpienie z przedmiotowym pozwem, jak i dalszych odsetek dochodzonych od należności w pozwie wskazanych. W tym zakresie Sąd podzielił w całości uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 stycznia 2005 r. (wydaną w sprawie III CZP 42/04, a opublikowaną w OSNC 2005/9/149), zgodnie z którą roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego. Ze względu na akcesoryjność roszczenia o odsetki za opóźnienie przedawnia się ono bowiem w takim terminie jak roszczenie o niespełnione we właściwym czasie świadczenie pieniężne W sprawie niniejszej strona pozwana wprawdzie wskazywała też, że nawet gdyby wyżej wymieniona ustawa nie miała zastosowania w niniejszej sprawie, to roszczenie uległo przedawnieniu na zasadzie przepisów ogólnych, wynikających z art. 118 kc , jednak w ocenie Sądu zastrzeżenie to było zbędne, z uwagi na wyżej przytoczoną argumentację. W tym stanie rzeczy, mając na względzie, iż stosownie do treści art. 117 §2 kc , po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia oraz uwzględniając okoliczność, iż w niniejszej sprawie pozwany podniósł zarzut przedawnienia, który to zarzut w toku postępowania okazał się zasadny, Sąd na mocy art. 117 §2 kc w zw. z art. 118 kc w punkcie I wyroku powództwo oddalił, jako przedawnione. W tym miejscu wskazać należy, że rozstrzygając w powyższy sposób Sąd miał na uwadze, że jakkolwiek w odpowiedzi na zarzut pozwanego pismem z dnia 09.10.2017 r. powód podał, że cofa pozew bez zrzeczenia się roszczenia, to jednak pismo to, z uwagi na złożenie go przez pełnomocnika powoda z naruszeniem regulacji art. 132 §1 zd. 1 kpc , na podstawie zarządzenia z dnia 18.10.2017 r. zostało zwrócone. Zostało ono bowiem złożone do akt sprawy wraz z odpisem dla strony przeciwnej, bez zachowania procesowego wymogu doręczenia go przez pełnomocnika powoda bezpośrednio pełnomocnikowi pozwanego. W konsekwencji powód, jako strona przegrywająca, na podstawie art. 98 §1 kpc w zw. art. 99 kpc i art. 108 kpc został obciążony obowiązkiem zwrotu na rzecz pozwanego kosztów procesu, na który składał się zwrot koszt zastępstwa procesowego, który został ustalony w wysokości minimalnej stawki określonej w §2 pkt. 4 rozp. Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804). Na kwotę zasądzonych na rzecz pozwanego kosztów procesu składała się także kwota 17 zł przyznana tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez pozwanego w związku z uiszczeniem opłaty skarbowej od złożonego do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa procesowego.