Sad powszechny, IV P 373/17

Sygnatura akt IV P 373/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W. , dnia 14-12-2017 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Izabela Wawrzynów Protokolant:Radosław Gawlas po rozpoznaniu w dniu 07-12-2017 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa K. A. przeciwko K (...) Sp. z o.o. we W. o wydanie świadectwa pracy i odszkodowanie z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy I. oddala powództwo; II. odstępuje od obciążania powódki kosztami zastępstwa procesowego; III. koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. UZASADNIENIE Pozwem wniesionym w dniu 13 czerwca 2017 r. (data stempla biura pocztowego k. 2) i skierowanym przeciwko stronie pozwanej K (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. , powódka K. A. domagała się: - wydania świadectwa pracy potwierdzającego ustanie stosunku pracy pomiędzy stronami na warunkach określonych ugodą z dnia 3 kwietnia 2017 r. zawartą przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia w sprawie IV P 21/17, - zasądzenia na jej rzecz odszkodowania w kwocie 2.000,00 zł tytułem szkody, jaką poniosła w związku z niewydaniem świadectwa pracy w terminie oraz treści odpowiadającej podstawie rozwiązania umowy o pracę określonych prawomocną ugodą zawartą przed sądem, - zasądzenia od strony pozwanej na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 3 kwietnia 2017 r. w sprawie prowadzonej przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt IV P 21/17 zawarła ze stroną pozwaną ugodę, na mocy, której zmianie uległa podstawa rozwiązania stosunku pracy z wyłącznej winy pracownika na porozumienie stron. Powódka zwróciła uwagę, że były pracodawca zobowiązał się do zapłaty na jej rzecz kwoty 2.500,00 zł tytułem odszkodowania oraz wydania nowego świadectwa pracy w terminie 14 dni. Podała, że na S. rozpraw przekazała stronie pozwanej świadectwo pracy, a były pracodawca przyjął je. Powódka zarzuciła, że pracodawca nie wywiązał się ze swojego prawnego obowiązku. Pełnomocnik powódki wielokrotnie kontaktował się z pełnomocnikiem strony pozwanej i uzyskał zapewnienie, że świadectwo zostanie przesłane w terminie. Powódka podniosła, że zaniechanie przez stronę pozwaną wydania świadectwa pracy – pomimo zawarcia ugody przed Sądem – spowodowało u niej szkodę, polegającą na braku możliwości nawiązania stosunku pracy przez okres 5 miesięcy oraz braku możliwości uzyskania świadczeń należnych osobom pozostającym bez zatrudnienia. Wskazała, że podejmowała liczne próby uzyskania nowego zatrudnienia. Brak możliwości znalezienia pracy, w sytuacji licznych ofert oraz spełnienia obiektywnych kryteriów wymaganych przez potencjalnych pracodawców spowodował, że nie mogła uzyskać żadnego wynagrodzenia. W odpowiedzi na pozew strona pozwana K (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. wniosła o odrzucenie powództwa w części obejmującej żądanie wydania świadectwa pracy potwierdzającego ustanie stosunku pracy pomiędzy stronami na warunkach określonych ugodą z dnia 3 kwietnia 2017 r. zawartą przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia w sprawie IV P 21/17, oddalenie powództwa w pozostałej części oraz zasądzenie od powódki na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu strona pozwana przyznała, że w dniu 3 kwietnia 2017 r. przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych strony zawarły ugodę o treści jak załączona do pozwu. Wskazała, że prawdą jest, że zobowiązała się wydać powódce nowe świadectwo pracy zawierające informacje o rozwiązaniu umowy o pracę na mocy porozumienia stron w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody. Podniosła, że świadectwo uwzględniające postanowienia ugody zostało odebrane przez powódkę w dniu 14 czerwca 2017 r. Strona pozwana zaprzeczyła, aby pełnomocnik powódki wielokrotnie kontaktował się z pełnomocnikiem byłego pracodawcy. Wskazała, że kontakt miał miejsce raz i niezwłocznie po nim, sprostowane świadectwo pracy zostało wysłane powódce. Pozwana zakwestionowała również, aby powódka poniosła jakąkolwiek szkodę wynikającą z opóźnienia w doręczeniu świadectwa pracy. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. pełnomocnik powódki oświadczył, że cofa roszczenie dotyczące sprostowania świadectwa pracy, ponieważ strona pozwana wykonała powyższe i powódka otrzymała dokument świadectwa pracy. Pełnomocnik strony pozwanej oświadczył, że nie wyraża zgody na cofnięcie powództwa ww. części i wniósł o oddalenie powództwa w całości. Sąd ustalił następujący stan faktyczny Strona pozwana K (...) Sp. z o.o. z siedzibą we W. , na podstawie wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego prowadzi restauracje, inne stałe i ruchome placówki gastronomiczne, a nadto, świadczy usługi m.in. w zakresie przygotowywania i dostarczania żywności dla odbiorców zewnętrznych a także przygotowywania i podawania napojów. Dowód: - odpis KRS strony pozwanej, k. 16 - 21 Powódka K. A. została zatrudniona u strony pozwanej w dniu 1 czerwca 2015 r., na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, w wymiarze ½ na stanowisku pracownika baru, za wynagrodzeniem 875,00 zł. Z dniem 4 stycznia 2016 r. powódka została zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, za wynagrodzeniem 1.850,00 zł na dotychczasowym stanowisku. Pismem z dnia 2 stycznia 2017 r., strona pozwana rozwiązała z powódką umowę o pracę zawartą w dniu 1 czerwca 2015 r., bez zachowania okresu wypowiedzenia, z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. W uzasadnieniu strona pozwana wskazała, że utraciła zaufanie do powódki, jako pracownika, która wystąpiła ustnie z wnioskiem o podwyżkę grożąc, że jeżeli wniosek nie zostanie przez spółkę uwzględniony, w dniu następnym nie przyjdzie pracy. Dowód: - umowa o pracę z dnia 1 czerwca 2015 r., w aktach osobowych powódki , - aneks do umowy o pracę z dnia 4 stycznia 2016 r., w aktach osobowych powódki, - oświadczenie o rozwiązaniu stosunku pracy w trybie dyscyplinarnym, w aktach osobowych powódki W dniu 9 stycznia 2017 r. powódka zainicjowała przeciwko stronie pozwanej postępowanie sądowe o przywrócenie do pracy i zapłatę wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy. W dniu 3 kwietnia 2017 r. przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia IV Wydziałem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych strony zawarły ugodę o następującej treści: I. strona pozwana K (...) Spółka z o.o. we W. oświadcza, iż wycofuje swoje oświadczenie woli z dnia 02 stycznia 2017r. o rozwiązaniu z powódką K. A. umowy o pracę bez okresu wypowiedzenia w trybie dyscyplinarnym a powódka oświadcza, że wyraża na to zgodę; II. strony zgodnie oświadczają, że łącząca je umowa o pracę zawarta w dniu 01 czerwca 2015r. zostaje rozwiązana za porozumieniem stron z dniem 02 stycznia 2017r.; III. strona pozwana K (...) Spółka z o.o. we W. zobowiązuje się zapłacić powódce K. A. kwotę 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych) brutto tytułem odszkodowania w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody na rachunek bankowy powódki, na które przekazywane było wynagrodzenie za pracę wraz z ustawowymi odsetkami w przypadku uchybienia terminowi płatności, na co powódka wyraża zgodę; IV. powódka K. A. oświadcza, że w dniu dzisiejszym zwróciła stronie pozwanej K (...) Spółka z o.o. we W. świadectwo pracy z dnia 03 stycznia 2017r., co potwierdza strona pozwana; V. strona pozwana K (...) Spółka z o.o. we W. zobowiązuje się wydać powódce K. A. nowe świadectwo pracy zawierające informację o rozwiązaniu umowy o pracę na mocy porozumienia stron w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody; VI. powódka oświadcza, że nie pracowała u strony pozwanej w godzinach nadliczbowych i otrzymała należny jej ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy; VII. strony zgodnie oświadczają, że znoszą wzajemnie koszty postępowania wynikające z niniejszej sprawy; VIII. strony zgodnie oświadczają, że niniejsza ugoda wyczerpuje wszelkie ich roszczenia wynikające ze stosunku pracy powódki u strony pozwanej i w przyszłości nie będą z tego tytułu wywodzić dalszych roszczeń; IX. strony zgodnie oświadczają, że niniejsza ugoda jest zgodna z ich wolą, dla nich zrozumiała i jako taką podpisują; W trakcie posiedzenia w dniu 3 kwietnia 2017 r. powódka przekazała stronie pozwanej świadectwo pracy. Dowód: - akta sprawy Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych IV P 21/17, w załączeniu , - przesłuchanie powódki, k. 37 Powódka rozpoczęła poszukiwanie innego zatrudnienia. W tym celu złożyła kilkanaście CV w sklepach znajdujących się we (...) galeriach handlowych. Powódka szukała ofert pracy także w Internecie. Dokument CV powódce pomagała sporządzić koleżanka P. K. . Powódka udała się do Urzędu Pracy jedynie w celach informacyjnych. Od połowy maja 2017 r., przez okres dwóch tygodnia powódka była zatrudniona w restauracji w biurowcu przy ul. (...) we W. . Powódka zrezygnowała z pracy, ponieważ nie otrzymała umowy o pracę. Za okres dwóch tygodni otrzymała wynagrodzenie w wysokości 600,00 zł netto. Na początku czerwca 2017 r. powódka uczestniczyła w rozmowach kwalifikacyjnych w sklepach (...) . W żadnym z nich nie zaproponowano powódce zatrudnienia, natomiast w sklepie (...) otrzymała informację, że posiada za małe doświadczenie w pracy. Powódka odpowiedziała także na ofertę zatrudnienia w restauracji (...) . Po pierwszym dniu próbnym nie została jednak zatrudniona. W trakcie każdej rozmowy kwalifikacyjnej powódkę pytano wyłącznie o doświadczenie zawodowe oraz o tryb rozwiązania umowy o pracę z poprzednim pracodawcą. Przyczyną niezatrudnienia powódki nigdy nie był brak świadectwa pracy. Obecnie, od sierpnia 2017 r. powódka jest zatrudniona w restauracji (...) we W. . W okresie, kiedy nie pracowała utrzymywała się z alimentów na dziecko, oraz świadczeń z programu rządowego „rodzina 500 plus”. Dowód: - przesłuchanie powódki, k. 37 Świadectwo pracy uwzględniające warunki ugody zawartej w dniu 3 kwietnia 2017 r. powódka odebrała w dniu 14 czerwca 2017 r. Dowód: - data potwierdzenia odbioru sprostowanego świadectwa pracy, k. 23 Średnie miesięczne wynagrodzenie powódki z tytułu zatrudnienia u strony pozwanej liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 1.850,00 zł brutto. Dowód: - zaświadczenie o wynagrodzeniu, k. 24 Sąd zważył, co następuje Powództwo, jako nieuzasadnione podlegało oddalenia w całości. W niniejszym postępowaniu K. A. domagała się wydania świadectwa pracy potwierdzającego ustanie stosunku pracy pomiędzy stronami na warunkach określonych ugodą z dnia 3 kwietnia 2017 r. zawartą przed Sądem Rejonowym dla Wrocławia – Śródmieścia w sprawie IV P 21/17 oraz zasądzenia na jej rzecz odszkodowania w kwocie 2.000,00 zł tytułem szkody, jaką poniosła w związku z niewydaniem świadectwa pracy w terminie oraz treści odpowiadającej podstawie rozwiązania umowy o pracę określonych prawomocną ugodą zawartą przed sądem. Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie wskazać, należy, że w dniu 9 stycznia 2017 r. powódka zainicjowała postępowanie sądowe przeciwko stronie pozwanej o przywrócenie do pracy i zapłatę wynagrodzenia w związku z związku z rozwiązaniem w dniu 2 stycznia 2017 r. umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia w trybie dyscyplinarnym. W dniu 3 kwietnia 2017 r. na rozprawie toczącej się w sprawie o sygn. akt IV P 21/17 strony zawarły ugodę sądową, na mocy, której strona pozwana zobowiązała się m.in. wydać powódce nowe świadectwo pracy zawierające informację o rozwiązaniu umowy o pracę na mocy porozumienia stron w terminie 14 dni od dnia zawarcia ugody. W punkcie IX powódka oświadczyła, że ugoda wyczerpuje wszelkie jej roszczenia wynikające ze stosunku pracy u strony pozwanej i w przyszłości nie będzie z tego tytułu wywodzić dalszych roszczeń. Zgodnie z art. 917 k.c. istotą ugody jest czynienie sobie wzajemnych ustępstw w zakresie oczekiwanych rezultatów stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Ugoda zawarta przed sądem nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, gdyż ta przynależna jest tylko prawomocnym orzeczeniom stanowiącym osądzenie sprawy (np. wyrokom), natomiast kształtuje stan prawny wyrażający się w rzeczy ugodzonej ( res transacta ). Stąd też w razie ponownego wytoczenia powództwa o roszczenie objęte treścią ugody sądowej pozwany może podnieść tzw. zarzut rzeczy ugodzonej, co w przypadku jego uwzględnienia prowadzi do oddalenia powództwa. Tym samym w niniejszym postępowaniu nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, jednakże ugoda jest skuteczna i wiąże strony i Sąd dopóki nie zostanie skutecznie podważona (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 października 1972 r., sygn. akt III PRN 66/72, opubl. LEX nr 602642; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt V CSK 157/10, opubl. LEX nr 688708). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy jednoznacznie stwierdzić, że żądanie w przedmiocie zasądzenia odszkodowania było nieuprawnione ze względu na powagę rzeczy ugodzonej, co skutkowało koniecznością oddalenia powództwa w tej części. Sąd uznał, że roszczenie powódki o odszkodowanie za niewydanie świadectwa pracy w terminie pozostaje również nieuzasadnione. Zgodnie z art. 99 § 1 k.p. , pracownikowi przysługuje roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej przez pracodawcę wskutek niewydania w terminie lub wydania niewłaściwego świadectwa pracy. Do występowania uregulowanej przepisem art. 99 odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy niezbędne jest równoczesne ziszczenie się trzech przesłanek: 1) pracodawca nie wykonał w ogóle albo wykonał nienależycie spoczywający na nim obowiązek wydania świadectwa pracy (nieprawidłowe działanie pracodawcy); 2) pracownik poniósł uszczerbek majątkowy z powodu niemożności podjęcia nowego zatrudnienia lub niemożności korzystania ze świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (szkoda); 3) szkoda powstała w związku z nieprawidłowym działaniem pracodawcy (związek przyczynowy). Warunkiem odpowiedzialności odszkodowawczej pracodawcy jest wyłącznie takie niewydanie w terminie lub wydanie niewłaściwego świadectwa pracy, które posiada znamiona bezprawności. Pracodawca nie odpowiada, więc za szkodę, jeżeli niewydanie w terminie lub wydanie niewłaściwego świadectwa pracy zostało spowodowane przez samego pracownika albo nastąpiło wskutek siły wyższej. Szkodą natomiast jest uszczerbek majątkowy, jaki pracownik poniósł wskutek pozostawania bez pracy. Pomiędzy niewydaniem w terminie lub wydaniem niewłaściwego świadectwa pracy, a szkodą musi istnieć tzw. adekwatny związek przyczynowy. Pozostawanie pracownika bez pracy musi być, zatem zwykłym, normalnym następstwem braku lub niekorzystnej dla pracownika treści świadectwa pracy. Udowodnienie, że w danym przypadku fakt pozostawania bez pracy wynika z powodu niewydania świadectwa pracy w ustalonym terminie albo też z powodu braku "właściwego" świadectwa pracy, ciąży na pracowniku ( art. 6 k.c. w zw. z art. 300 k.p. ). Spoczywający na pracowniku ciężar dowodu istnienia związku przyczynowego między wadliwą treścią świadectwa pracy a niemożnością uzyskania przez niego pracy, nie może być rozumiany tylko w ten sposób, że jest on obowiązany do złożenia dokumentu stwierdzającego przyczynę odmowy jego zatrudnienia. O istnieniu, bowiem tego związku przyczynowego mogą świadczyć takie okoliczności, jak podejmowanie przez pracownika bezskutecznych starań o pracę odpowiadającą jego możliwościom i kwalifikacjom oraz brak innych przeszkód w uzyskaniu pracy, niż wynikające z wadliwej treści świadectwa pracy, które w sposób ewidentny mogło utrudnić jego ponowne zatrudnienie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 marca 1971 r., sygn. akt II PR 9/71, opubl. OSNC 1971, Nr 12, poz. 211; A. S. , W. W. , NP 1972, Nr 7–8, s. (...) ). W niniejszej sprawie powódka nie wykazała jednak, iż pozostawała bez pracy wskutek braku świadectwa pracy jak również z tej przyczyny nie zarejestrowała się w Urzędzie Pracy celem otrzymania zasiłku dla osób bezrobotnych. Nie uszło uwadze Sądu, że w trakcie przesłuchania powódka sama wskazała, że nie pamięta nazwy większości firm, do których aplikowała do pracy. Z relacji powódki jednoznacznie wynikało, że przyczyną niezatrudnienia w (...) Społem Północ Feniks i O. nie był brak świadectwa pracy, a brak odpowiedniego doświadczenia i umiejętności. Powódka wskazywała również, że w trakcie rozmów rekrutacyjnych potencjalnych pracodawców interesowało wyłącznie doświadczenie oraz tryb rozwiązania umowy o pracę z poprzednim pracodawcą. Nadto, nie uszło uwadze Sądu, że w Urzędzie Pracy powódka była jedynie w celach informacyjnych i nie składała żadnych dokumentów w celu uzyskania świadczeń pieniężnych. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów, w szczególności tych znajdujących się w aktach osobowych powódki, a także akt sprawy Sądu Rejonowego dla Wrocławia Śródmieścia IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt IV P 21/17, potwierdzeniu odbioru oraz zaświadczenia o średnim jednomiesięcznym wynagrodzeniu brutto z ostatnich trzech miesięcy zatrudnienia, albowiem żadna ze stron nie kwestionowała ich autentyczności i wiarygodności. Zeznania powódki Sąd obdarzył walorem wiarygodności w zakresie, w jakim pozostawały spójne z pozostałym materiałem dowodowym sprawy. Na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania świadka P. K. , albowiem okazał się on nieistotny dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu. P. K. jest bliską koleżanką powódki, pomagała jedynie sporządzić dokument CV, natomiast nie towarzyszyła powódce podczas rozmów rekrutacyjnych. Z tych względów Sąd doszedł do przekonania, że zeznania ww. świadka pozostają bez znaczenia dla okoliczności spornych w sprawie. W związku z powyższym, Sąd orzekł jak w punckie I sentencji wyroku i oddalił powództwo. O kosztach procesu, o których mowa w punkcie II sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c. , który stanowi, że w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że wprawdzie powódka przegrała niniejszy proces, nie mniej jednak, mogła być subiektywnie przekonana o zasadności swojego powództwa a zatem obciążanie jej kosztami zastępstwa procesowego na rzecz strony pozwanej byłoby sprzeczne z zasadami słuszności. Poza tym, Sąd miał na uwadze sytuację materialną i życiową powódki, w szczególności okoliczność, że samotnie wychowuje dziecko. W pkt III sentencji wyroku Sąd w oparciu o treść art. 113 w zw. z art. 97 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ( tj.: Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594 z późn. zm.) nie obciążył powódki kosztami sadowymi zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa.