Sad powszechny, I Ca 228/17

(1), D. Ł. , M. M. , T. K. , K. B. , A. S. , J. Ł. , G. B. , T. L. , J. G. , P. L. , K. H. , E. H. , K. G. , A. K. i (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w T. o ustanowienie służebności drogi koniecznej na skutek apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I Ns 2267/15 postanawia:

1. oddalić apelację;
2. zasądzić od wnioskodawczyni U. B. na rzecz uczestnika (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w T. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt I Ca 228/17 Uzasadnienie postanowienia Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 16 listopada 2017 roku . Wnioskodawczyni U. B. domagała się ustanowienia , za jednorazowym wynagrodzeniem – na nieruchomościach oznaczonych jako działki : nr (...) - służebności gruntowej drogi koniecznej po istniejącym szlaku szerokości około 3,5 m , biegnącym od drogi publicznej przez istniejący przejazd pod budynkiem zlokalizowanym przy ulicy (...) w T. , a następnie do granicy działki władnącej – na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) . W uzasadnieniu wniosku wnioskodawczyni wskazała, że działka nr (...) , która stanowi jej własność , nie posiada dostępu do drogi publicznej i z każdej strony otoczona jest przez inne nieruchomości . Analiza całokształtu aktualnego przeznaczenia oraz infrastruktury technicznej działek sąsiednich – zdaniem wnioskodawczyni - wskazuje, że najdogodniejszy, a zarazem najmniej obciążający inne nieruchomości byłby szlak opisany w żądaniu wniosku . Wynika to stąd , że po działkach : nr (...) – na całej długości żądanej drogi koniecznej - biegnie już szlak , a nadto działki te obciążone są już służebnością drogi koniecznej na rzecz innych nieruchomości . Dalej wnioskodawczyni przyznała , że do sąsiadującej z działką nr (...) nieruchomości w postaci działki nr (...) została ustanowiona w sprawie I Ns 337/87 służebność przejazdu na działce nr (...) , jednakże ten szlak nie zapewnia nieruchomości władnącej odpowiedniego dostępu do drogi publicznej . Nie jest bowiem możliwe – z uwagi na konfigurację i niewielką powierzchnię działki nr (...) – wykonanie zjazdu na działkę nr (...) . Wnioskodawczyni podkreśliła , iż cała działka nr (...) jest wykorzystywana przez jej właścicieli jako parking . Ustanowienie zatem na działce nr (...) służebności drogi koniecznej powodowałoby nadmierne jej obciążenie , bo uniemożliwiałoby jej właścicielom parkowanie swoich pojazdów . W piśmie z dnia 6 czerwca 2016 roku wnioskodawczyni zgłosiła wnioski dowodowe , tj. żądała : - przeprowadzenia oględzin dotychczasowego szlaku służebnego oraz szlaku zawnioskowanego w niniejszym postępowaniu celem wykazania nieodpowiedniości istniejącego szlaku ustanowionego na rzecz właścicieli działki nr (...) , - dopuszczenia dowodu z zeznań świadków : E. B. , B. B.

(2)i G. C. „na okoliczność nie korzystania ze służebności ustanowionej dla stanowiącej jej własność nieruchomości”. Na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 roku wnioskodawczyni uzupełniła argumentację zawartą we wniosku , wyjaśniając, że właściciele działki nr (...) , pomimo ustalenia służebności nie respektują orzeczenia Sądu zastawiając wjazd, przy czym przyznała, że nie podejmowała żadnych czynności mających na celu egzekucję przysługującego jej prawa . W odpowiedzi na wniosek uczestnik (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa wniósł o oddalenie wniosku . Na uzasadnienie swojego stanowiska uczestnik wskazał, że działka wnioskodawczyni ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, gdyż ustanowiono na jej rzecz - postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 31 lipca 2006 roku - służebność drogi koniecznej, która jest odpowiednia i spełnia przesłanki z art. 145 k.c. Podniósł, że w toku sprawy I Ns 1/06 ustalono, że istniejący szlak według wariantu Nr II daje warunki do najmniejszego antagonizowania stron, zaś proponowane przez wnioskodawczynię rozwiązanie obciążałoby uczestnika w większym stopniu. Nadto uczestnik wskazał, że to na wnioskodawczyni ciążył obowiązek podjęcia wszelkich działań mających na celu przywrócenie stanu, który czyniłby dostęp do nieruchomości władnącej odpowiednim. Uczestnik K. H. wniósł o oddalenie wniosku , podnosząc , iż wnioskodawczyni nie stosuje się do wcześniej wydanego postanowienia o ustanowieniu służebności drogi koniecznej i nadal korzysta z dojazdu do swojej nieruchomości od strony ulicy (...) . Postanowieniem z dnia 1 marca 2017 roku Sąd Rejonowy w Tarnowie oddalił wniosek U. B. o ustanowienie służebności drogi koniecznej i zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w T. kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania . Wydając tej treści orzeczenie Sąd I instancji poczynił następujące ustalenia faktyczne : U. B. jest właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...) , obręb (...) objętej księgą wieczystą nr (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy w Tarnowie . Działka nr (...) znajduje się w sąsiedztwie gruntów zabudowanych i pozbawiona jest bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W chwili obecnej działka nr (...) jest niezabudowana, ogrodzona siatką. U. B. planuje zagospodarować ją garażem murowanym w porozumieniu z właścicielem sąsiedniej nieruchomości, co do wykorzystania jego terenu. Postanowieniem z dnia 15 października 1987 roku Sąd Rejonowy w Tarnowie w sprawie I Ns 337/87 z wniosku G. C. , R. B. i U. B. ustanowił służebność polegającą na prawie przejazdu i przechodu szlakiem drożnym o szerokości 3 m i długości 43 m przebiegającym przez działkę nr (...) na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości obejmującej działkę nr (...) , oznaczonym na mapie i szkicu sytuacyjnym biegłego inż. J. S. jako odcinek AB. Z kolei postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 roku w sprawie I Ns 1/06 z wniosku U. B. i J. B. ustanowiono na nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) oraz na nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) - na rzecz każdoczesnych właścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr (...) - służebność drogi koniecznej według przebiegu oznaczonego literami E-D-K-27 na wyrysie z mapy ewidencyjnej oraz szkicu sytuacyjnym biegłego J. J. w opinii z dnia 24 kwietnia 2006 roku, szlakiem o szerokości 3 m, długości 49 m , a na odcinku D-K-27 szerokości 6 m . Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 22 lutego 2007 roku. W toku postępowania w sprawie I Ns 1/06 rozważano różne szlaki służebności, w tym szlak wskazany w niniejszym wniosku . Na działce nr (...) , po której biegnie służebność ustanowiona postanowieniem w sprawie I Ns 1/06, znajduje się wybrukowany plac wykorzystywany jako parking, do którego dojazd z ulicy (...) prowadzi przez przewiązkę w budynku o szerokości 4,90 m. Plac ma szerokość około 4 m, zaś w dacie oględzin pojazdy zaparkowane były przy budynku od części północnej. Na granicy działek : nr (...) znajduje się brama wjazdowa o szerokości 3,30 m. Działka nr (...) - w obrębie służebności - jest placem utwardzonym gruzem i żwirem, a w pasie około 1,5 m przy budynku znajduje się wylewka betonowa oraz zejście do piwnicy. Na działce tej - wzdłuż ogrodzenia z granicą działki nr (...) - parkują pojazdy (w dniu oględzin zaparkowane były trzy samochody) . W ogrodzeniu pomiędzy działkami : nr (...) znajduje się furtka o szerokości 0,9 m, przy czym drugie skrzydło zostało wmurowane w podmurówkę. U. B. nie korzystała z ustanowionej drogi koniecznej, uważając ją za nieprzystającą do jej potrzeb. Równocześnie nie podejmowała żadnych czynności mających na celu ochronę służebności, udrożnienie lub udoskonalenie szlaku. W tak ustalonym stanie faktycznym sprawy , Sąd I instancji uznał wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej za bezzasadny . Na wstępie rozważań prawnych Sąd I instancji wskazał na przesłanki ustanowienia służebności drogi koniecznej z art. 145 k.c. Ponieważ nieruchomość wnioskodawczyni w postaci działki nr (...) ma prawnie zagwarantowany dostęp do drogi publicznej na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowie , wydanego w sprawie I Ns 1/06 , to - w ocenie Sądu Rejonowego - uwzględnienie niniejszego wniosku byłoby możliwe wyłącznie w przypadku wykazania zmiany okoliczności . Sąd Rejonowy w poprzedniej sprawie , przy wyborze odpowiedniego szlaku służebnego do działki nr (...) kierował się bowiem przesłankami z art. 145 k.c. i przeprowadzając badanie w tym zakresie uznał, że przesłankę „ odpowiedniości” spełnia szlak biegnący po działce nr (...) , a nie szlak wedle wariantu przedstawionego w niniejszej sprawie . Sąd Rejonowy wyjaśnił przy tym , iż instytucja drogi koniecznej nie może służyć wygodzie właścicieli działki władnącej, kosztem ograniczenia prawa właściciela działki obciążonej . W przepisie art. 145 k.c. chodzi bowiem o „odpowiedni”, nie zaś o łatwiejszy dostęp do drogi publicznej. Odpowiedni dostęp do drogi publicznej nie oznacza również dostępu najbardziej dogodnego . Tak więc zasadnicze znaczenie przy ocenie, czy nieruchomość ma „odpowiedni” dostęp do drogi publicznej ma to, czy dostęp ten nie podlega określonym ograniczeniom co do możliwości korzystania z niego. Chodzi więc o taki dostęp do drogi publicznej, który będzie mógł być wykorzystany stale, nieprzerwanie i w sposób w zasadzie nieskrępowany . Dalej Sąd Rejonowy zwrócił uwagę , iż wnioskodawczyni żądając ustanowienia służebności drogi koniecznej w sposób opisany we wniosku, powoływała się na brak drożności ustanowionego szlaku służebnego na skutek nieprzestrzegania przez właścicieli nieruchomości obciążonych orzeczenia Sądu wydanego w sprawie I Ns 1/06 oraz brak faktycznych możliwości przejazdu po działce nr (...) z uwagi na zaparkowane tam pojazdy. Sąd I instancji doszedł jednak do przekonania , że żadna z powoływanych przez wnioskodawczynię okoliczności nie mogła uzasadniać stwierdzenia , że działka nr (...) nie posiada odpowiedniego dostępu ( w rozumieniu wcześniej podanym ) do drogi publicznej . Przede wszystkim Sąd I instancji wskazał , iż przyczyny podnoszone przez U. B. dotyczą w całości zachowania osób trzecich oraz właścicieli nieruchomości obciążonych, nie zaś immamentnych cech wewnętrznych szlaku służebnego. W takiej zaś sytuacji wnioskodawczyni jako osobie uprawnionej z tytułu ograniczonego prawa rzeczowego przysługuje ochrona prawna służebności drogi koniecznej na podstawie art. 222 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 251 k.c. Jak się okazało wnioskodawczyni nie skorzystała z przysługujących jej środków ochrony prawnej i z własnej woli zrezygnowała z korzystania z przyznanego jej postanowieniem Sądu ograniczonego prawa rzeczowego . Podana przez wnioskodawczynię przyczyna takiego stanu rzeczy ( chęć uniknięcia konfliktów sąsiedzkich ) była dla Sądu Rejonowego niewystarczająca , albowiem z przebiegu postępowania w sprawie I Ns 1/06 jasno wynika , iż każdy dostęp do działki nr (...) wiązał się ze sprzeciwem i protestami właścicieli nieruchomości obciążonych oraz mieszkańców okolicznych bloków mieszkalnych . Dlatego Sąd w sprawie I Ns 1/06 wybrał ostatecznie wariant, który w jego ocenie wywoła mniejsze antagonizmy sąsiedzkie związane z prawem przejazdu i przechodu do działki nr (...) . Ponowne więc powoływanie się na konflikty sąsiedzkie , które stanowiły już przedmiot badania Sądu w sprawie I Ns 1/06 nie czyniło wniosku U. B. zasadnym . W uznaniu Sądu Rejonowego , wnioskodawczyni musiałaby w toku niniejszego postępowania wykazać , że doszło do tak dalece idących zmian właścicielskich czy społecznych, że w przeciwieństwie do roku 2007 nie mogła ona domagać się respektowania przyznanego jej prawa. Tymczasem w tym zakresie sytuacja od początku była niezmienna , a mimo to wnioskodawczyni zaniechała korzystania ze służebności. Sąd I instancji – z powołaniem się na dowód z oględzin nieruchomości – nie dostrzegł również żadnych obiektywnych zmian, które pozwalałyby przyjąć , że szlak służebny ustanowiony w sprawie I Ns 1/06 utracił przymiot odpowiedniości w rozumieniu przepisu art. 145 k.c. Za taką zmianę – zdaniem Sądu Rejonowego - nie można uznać zwiększenia ilości parkowanych samochodów, gdyż opisany sposób wykorzystywania nieruchomości obciążonych był niezmienny od czasu ustanowienia służebności. Z kolei wzrost liczby pojazdów w ostatnich 10 latach nie był na tyle znaczący (wnioskodawczyni wskazywała na różnicę 2 samochodów), aby uniemożliwić prawidłowe korzystanie ze szlaku. Na koniec Sąd I instancji odniósł się jeszcze do podniesionego przez wnioskodawczynię na rozprawie w dniu 1 marca 2017 roku zarzutu wygaśnięcia służebności w kształcie ustalonym postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 31 lipca 2006 roku, z uwagi na jej niewykonywanie przez okres dziesięciu lat . Zarzut ten Sąd I instancji ocenił negatywnie w świetle przepisu art. 5 k.c. Sąd I instancji uznał bowiem , że nie zasługuje na ochronę takie postępowanie , kiedy to strona z własnej woli nie przystępuje do wykonywania przysługującego jej prawa ( służebności drogi koniecznej ) po to tylko , by następnie wystąpić z wnioskiem o ustanowienie służebności drogi koniecznej wedle wariantu , który zapewni jej nieruchomości dogodniejsze połączenie z drogą publiczną . Odmienne w tym przedmiocie stanowisko Sądu stanowiłoby wsparcie i „zalegalizowanie” samodzielnego kształtowania stosunków przez właścicieli nieruchomości władnących wbrew woli pozostałych uczestników, a to dodatkowo w sytuacji , gdy doprowadzają oni do utraty pierwotnie istniejącego „odpowiedniego” dostępu do drogi publicznej, podważając tym samym znaczenie prawomocnego rozstrzygnięcia sądowego. Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania Sąd I instancji powołał przepis art. 520 § 3 k.p.c. Apelację od powyższego postanowienia złożyła wnioskodawczyni U. B. zarzucając w niej : - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu , że nieruchomość wnioskodawczyni posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej , chociaż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz wnioski dowodowe pominięte przez Sąd I instancji wskazują jednoznacznie , że nieruchomość ta nie posiada odpowiedniego dostępu do drogi publicznej ; - naruszenie przepisów prawa procesowego , a to art. 217 § 1 k.p.c. i art. 227 k.p.c. poprzez oddalenie wniosków dowodowych wnioskodawczyni , a w szczególności wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków : E. B. , B. B.

(2)i G. C. , pomimo że wniosek ten został zgłoszony w odpowiednim czasie dla odparcia twierdzeń uczestnika (...) Spółdzielni Mieszkaniowej , zaś przeprowadzenie tych dowodów miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ; - naruszenie przepisu art. 108 § 2 k.p.c. poprzez zaniechania przez Sąd orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego ; - naruszenie przepisów prawa materialnego , a to art. 145 § 1 k.c. poprzez jego błędną wykładnię , a w konsekwencji błędną subsumpcję pod stan faktyczny sprawy w postaci przyjęcia , iż droga konieczna ustanowiona na rzecz działki nr (...) zapewnia jej odpowiedni dostęp do drogi publicznej . Formułując tej treści zarzuty apelująca domagała się - w pierwszej kolejności – uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania , przy zasądzeniu na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego . Na wypadek nieuwzględnienia powyższego wniosku , skarżąca domagała się zmiany punktu II postanowienia Sądu Rejonowego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania . Nadto wnioskodawczyni wniosła o zbadanie – w trybie art. 380 k.p.c. – zasadności oddalenia przez Sąd I instancji jej wniosków dowodowych , tj. niezaskarżalnego postanowienia w tym przedmiocie z dnia 1 marca 2017 roku. Wnioskodawczyni wnosiła również o przeprowadzenie – na etapie postępowania apelacyjnego – dowodów z : - pisma U. B. i J. B. z dnia 2 czerwca 2008 roku skierowanego do (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w T. , - zdjęcia lotniczego z portali informacji przestrzennej „geoportal” obrazującego stan szlaku służebnego . Na rozprawie apelacyjnej skarżąca złożyła również wniosek o przeprowadzenie dowodu z wydruku Statystycznego Vademecum Samorządowca GUS za 2016 roku oraz wydruków artykułów prasowych dla wykazania znaczącego wzrostu – w ostatnich latach - liczby pojazdów w T. . W uzasadnieniu środka odwoławczego skarżąca szczegółowo omówiła każdy z zarzutów apelacyjnych z odwołaniem się do konkretnych dowodów oraz orzeczeń Sądu Najwyższego . Odpowiedź na apelację złożyła uczestniczka (...) Spółdzielnia Mieszkaniowa , wnosząc w niej o oddalenie apelacji oraz zasądzenie od wnioskodawczyni na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego . Sąd Okręgowy rozważył , co następuje : Apelacja wnioskodawczyni jako bezzasadna podlegała oddaleniu . Wnioskodawczyni w złożonym środku odwoławczym w odniesieniu do podstawy faktycznej sformułowała dwa zasadnicze zarzuty , tj. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu , że jej nieruchomość posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej oraz zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci art. 217 § 1 k.p.c. i art. 227 k.p.c. w związku z oddaleniem wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadków : E. B. , B. B.

(2)i G. C. . Błąd w ustaleniach faktycznych powodowany jest zwykle wadliwie przeprowadzoną przez Sąd I instancji kontrolą materiału dowodowego ( naruszeniem przepisu art. 233 § 1 k.p.c. ) , ewentualnie niepełnym postępowaniem dowodowym wskutek oddalenia wniosków dowodowych strony lub niewyjaśnienia pewnych okoliczności z urzędu . Skarżąca w samym zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych oraz w uzasadnieniu środka odwoławczego nie przywołała jakichkolwiek uchybień świadczących o wadliwie przeprowadzonej przez Sąd I instancji kontroli materiału dowodowego , ani też nie twierdziła , że Sąd zaniechał wyjaśnienia pewnych okoliczności z urzędu . Stąd też zarzut błędnych ustaleń faktycznych mógł być łączony wyłącznie z wydanym przez Sąd I instancji - w uznaniu skarżącej z naruszeniem przepisów art. 217 § 1 k.p.c. i art. 227 k.p.c. – postanowieniem z dnia 1 marca 2017 roku o oddaleniu w części jej wniosku dowodowego . Od razu trzeba podnieść , iż ocena , czy nieruchomość władnąca posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej ( błąd w ustaleniach faktycznych – zdaniem skarżącej – miał polegać na wadliwym przyjęciu , że nieruchomość wnioskodawczyni posiada odpowiedni dostęp do drogi publicznej ) nie dotyczy ustaleń faktycznych , ale przynależy do oceny prawnej dokonywanej na gruncie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 k.c. Sąd Okręgowy nie dopatruje się jednak błędu w ustaleniach faktycznych w związku z wydaniem przez Sąd Rejonowy powołanego w apelacji postanowienia z dnia 1 marca 2017 roku , albowiem wbrew stanowisku skarżącej nie doszło do naruszenia przepisów art. 217 § 1 k.p.c. i art. 227 k.p.c. Istotnie , strona ma prawo – aż do zamknięcia rozprawy – przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie swych wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej . Zasada ta doznaje jednak ograniczeń z przyczyn wskazanych – przede wszystkim - w przepisach art. 217 § 2 i 3 k.p.c. i art. 227 k.p.c. Sąd pomija bowiem te środki dowodowe , które nie dotyczą faktów spornych , istotnych dla rozstrzygnięcia lub faktów wymagających dowodu ( art. 217 § 3 k.p.c. , art. 227 k.p.c. i art. 228 – 231 k.p.c. ) . Ocena przydatności zgłoszonego środka dowodowego dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia dokonywana jest w oparciu o treść wniosku dowodowego strony . Ponieważ przepis art. 236 k.p.c. nakłada na Sąd obowiązek oznaczenia w postanowieniu o przeprowadzeniu dowodu faktu ( faktów) podlegającego stwierdzeniu , to od strony zgłaszającej wnioski dowodowe , należy wymagać , aby określiła konkretne okoliczności , podlegające stwierdzeniu powołanym dowodem ( dowodami ) . Tylko na tej podstawie Sąd może ocenić , czy dowód został zgłoszony na okoliczności sporne , istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i podlegające wykazaniu za pomocą tego środka dowodowego . Wnioskodawczyni , zgłaszając w piśmie procesowym z dnia 3 czerwca 2016 roku ( k – 141 – 145) dowód z zeznań świadków : E. B. , B. B.

(2)i G. C. podała , iż osoby te mają zeznawać na „okoliczność nie korzystania przez wnioskodawczynię ze służebności gruntowej drogi koniecznej ustanowionej postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 roku”. Przy tak sprecyzowanych okolicznościach podlegających stwierdzeniu zeznaniami wymienionych świadków , słusznie Sąd I instancji oddalił tenże wniosek dowodowy . Przede wszystkim trzeba podnieść , iż fakt niekorzystania przez wnioskodawczynię ze służebności drogi koniecznej przebiegającej przez działki : nr (...) po wydaniu przez Sąd Rejonowy w Tarnowie postanowienia z dnia 31 lipca 2006 roku nie stanowił okoliczności sporej pomiędzy stronami . Wnioskodawczyni w trakcie oględzin sądowych podała , że od momentu ustanowienia służebności nigdy z niej nie korzystała , lecz wykonywała przejazdy od strony zachodniej ( szlakiem opisanym w żądaniu wniosku ) . To twierdzenie nie zostało zaprzeczone przez obecnego w trakcie tej czynności pełnomocnika uczestniczki (...) Spółdzielni Mieszkaniowej ( zob. k – 192 ) . Nadto Sąd I instancji stwierdził w trakcie oględzin ( co znajduje odzwierciedlenie w protokole z oględzin ) , że pomiędzy działkami : nr (...) znajduje się ogrodzenie i brak w nim bramy umożliwiającej komunikację pomiędzy tymi nieruchomościami w sposób opisany w postanowieniu z dnia 31 lipca 2006 roku ( zob. k – 192 ) . Niezależnie od tego trzeba również przyznać rację Sądowi Rejonowemu , że nie była to okoliczność istotna dla rozpoznania sprawy , skoro wnioskodawczyni nie akceptując orzeczenia Sądu o ustanowieniu służebności drogi koniecznej na działkach :nr (...) , w ogóle nie przystąpiła do korzystania z tak wyznaczonego szlaku służebnego .Odmiennej oceny kwestionowanego postanowienia o oddaleniu wniosku dowodowego wnioskodawczyni nie może uzasadniać argumentacja przytoczona w uzasadnieniu środka odwoławczego . Prawdą jest , że pełnomocnik wnioskodawczyni zgłaszając w trybie art. 162 k.p.c. zastrzeżenie do protokołu ( w związku z oddaleniem przedmiotowego wniosku dowodowego ) podał , że wnioskodawczymi zamierzała dowodami z zeznań świadków wykazać nieodpowiedniość dostępu jej nieruchomości do drogi publicznej . Ta okoliczność nie została jednak powołana w oddalonym wniosku dowodowym . Nadto – jak już wcześniej sygnalizowano – kwestia odpowiedniości dostępu nieruchomości władnącej do drogi publicznej stanowi ocenę prawną , a zatem nie można takiej oceny pozostawiać świadkom , ewentualnie stronom postępowania . Dowodami osobowymi można jedynie wykazywać okoliczności istotne dla oceny przesłanki ustanowienia służebności drogi koniecznej w postaci braku odpowiedniego dostępu nieruchomości do drogi publicznej . Wnioskodawczyni nie wskazała jednak jakie to okoliczności istotne dla tej oceny miałyby zostać wykazane dowodami powołanych świadków . W tym miejscu trzeba zaakcentować , iż zakres twierdzeń strony wnioskującej o ustanowienie służebności drogi koniecznej w niniejszej sprawie , a co za tym idzie i zakres postępowania dowodowego był ograniczony z uwagi na fakt , że w sprawie I Ns 1/06 ( poprzednia sygnatura I Ns 287/03 ) - również z wniosku U. B. - o ustanowienie służebności drogi koniecznej do działki nr (...) rozważane były wszystkie możliwe połączenia tej nieruchomości z drogą publiczną , w tym połączenie za pomocą szlaku opisanego w rozpoznawanym żądaniu wniosku , tj. biegnącego po działkach : nr (...) . Sąd Rejonowy w Tarnowie w prawomocnym postanowieniu z dnia 31 lipca 2006 roku uznał , iż wszystkie wymagane przez przepis art. 145 k.c. przesłanki drogi koniecznej spełnia szlak przebiegający po działkach : nr (...) . Do takich wniosków Sąd doszedł po przeprowadzeniu wyczerpującego i obszernego postępowania dowodowego . Sąd nie mógł więc w toku niniejszej sprawy prowadzić ponownie postępowania dowodowego na te okoliczności dotyczące oceny odpowiedniości dostępu działki nr (...) do drogi publicznej , które stanowiły przedmiot badania w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem . Analiza twierdzeń i zeznań wnioskodawczyni ze sprawy I Ns 1/06 pokazuje jasno , że wnioskodawczyni w przedmiotowej sprawie powołuje się na te same okoliczności , również w kwestii nieodpowiedniości dostępu jej działki nr (...) do drogi publicznej za pomocą szlaku biegnącego po działkach : nr (...) . Wystarczy przytoczyć fragmenty jej zeznań złożonych w sprawie I Ns 1/06 . Otóż wnioskodawczyni zeznała wówczas : - „Moim zdaniem nie jest możliwy wjazd na działkę nr (...) od ulicy (...) . Na podwórku od bloku stojącego przy ulicy (...) parkuje dużo samochodów. Nie jest również możliwy wjazd przez działkę nr (...) , bo ma ona szerokość tylko 10m i stoją na niej samochody współwłaścicieli.” ( zob. k – 316 akt sprawy I Ns 1/06 ) ; - „Wykonanie wjazdu wariantem Nr II na działkę nr (...) jest niemożliwe , bo współwłaściciele tej działki stoją tam samochodami i przejazd jest niemożliwy.” ( zob. k – 628 akt sprawy I Ns 1/06 ) . Wnioskodawczyni powołując się we wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej na okoliczności tożsame z przytoczonymi w toku poprzednio prowadzonego postępowania , nie ujawniła , że w sprawie I Ns 1/06 Sąd Rejonowy w Tarnowie wydał prawomocne postanowienie w dniu 31 lipca 2006 roku , którym ustanowił na rzecz działki nr (...) służebność drogi koniecznej , szlakiem biegnącym po działkach : nr (...) , podając jedynie , że sąsiednia działka nr (...) ( której jest współwłaścicielem ) ma ustanowioną służebność drogi koniecznej przez działkę nr (...) na mocy postanowienia wydanego w sprawie I Ns 337/87 . Dopiero , gdy ta okoliczność wyszła na jaw , to wnioskodawczyni twierdziła , że służebność drogi koniecznej ustanowiona postanowieniem Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 31 lipca 2006 roku nie zapewnia odpowiedniego dostępu działce nr (...) do drogi publicznej . Oczywiście nie można wykluczyć potrzeby wystąpienia z wnioskiem opartym na przepisie art. 145 k.c. o ustanowienie odpowiedniej drogi koniecznej dla nieruchomości , w sytuacji gdy poprzednia droga konieczna dla tej nieruchomości została ustanowiona postanowieniem Sądu . Wniosek taki musi jednak mieć oparcie w nowych okolicznościach , zaistniałych po wydaniu wcześniejszego postanowienia o ustanowieniu służebności drogi koniecznej , tzn. wnioskodawca obowiązany jest wykazać , iż na skutek zmiany okoliczności ustanowiona służebność stała się niewystarczająca , nieodpowiednia ( zob. postanowienie Sądu Naj. z dnia 24 kwietnia 2002 roku , V CKN1002/00 , Lex nr 308849 ) . Jakkolwiek wnioskodawczyni twierdziła , że doszło do zmiany okoliczności , to jednak ową zmianę upatrywała przede wszystkim w tym , że nigdy nie przystąpiła do wykonywania służebności w kształcie opisanym w postanowieniu Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 31 lipca 2006 roku , ponieważ w jej ocenie była to służebność nieodpowiednia . Nieodpowiedniość tejże służebności wnioskodawczyni uzasadniała natomiast okolicznościami , które były powoływane w toku postępowania w sprawie I Ns 1/06 i stanowiły przedmiot badania Sądu . Za jedyną nową okoliczność może być uznany , podnoszony przez wnioskodawczynię fakt znaczącego wzrostu – w ostatnich latach – liczby pojazdów ( między innymi ) na terenie T. . Nie negując , że taki wzrost liczby pojazdów wystąpił – w ocenie Sądu II instancji – nie jest to okoliczność , która mogłaby stanowić podstawę do wnioskowania , że służebność ustanowiona postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 roku nie zapewnia już działce nr (...) odpowiedniego dostępu do drogi publicznej . Godzi się zauważyć , że już w sprawie I Ns 1/06 podnoszono , iż podwórze , przez które poprowadzona została służebność drogi koniecznej od strony ulicy (...) nie zaspokaja potrzeb parkingowych mieszkańców bloków : ulica (...) i ulica (...) ( zob. pismo mieszkańców bloków : ul. (...) i ul. (...) z dnia 7 marca 2003 roku skierowane do zarządu (...) , w którym mieszkańcy protestując przeciwko obciążaniu ich nieruchomości służebnością drogi koniecznej , podawali , iż bloki te zajmuje 86 rodzin , posiadających 45 samochodów , k – 20 akt sprawy I Ns 1/06 ) . Podobnej treści informacje zawarte były w pismach mieszkańców bloku ul. (...) , którzy również protestowali przeciwko ustanowieniu służebności drogi koniecznej wedle wariantu Nr I ( zob. k – 15 , 139 i 589 akt sprawy I Ns 1/06 ) . Co się zaś tyczy liczby pojazdów parkujących na działce nr (...) , to twierdzenia wnioskodawczyni w ogóle nie różnią się do jej zeznań złożonych w trakcie postępowania w sprawie I Ns 1/06 . Wnioskodawczyni bowiem wtedy zeznała : „Wykonanie wjazdu wariantem Nr II na działkę nr (...) jest niemożliwe , bo współwłaściciele tej działki stoją tam samochodami i przejazd jest niemożliwy. Stoi tam samochód Pana G. C. , dwa samochody Pana B. . Są to samochody półciężarowe i jeszcze jeden osobowy córki Pana B. . Łącznie z naszym stoi tam pięć samochodów , a czasem szósty - syna. Dlatego uważam , że wjazd tam jest niemożliwy.” ( zob. k – 628 akt sprawy I Ns 1/06 ) . Dołączone do apelacji zdjęcia z portalu informacji przestrzennej „geoportal” , również nie dokumentują zmiany okoliczności na szlaku objętym postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 roku , albowiem w toku sprawy I Ns 1/06 pojazdy w taki sam sposób parkowały na działce nr (...) i zdarzały się przypadki utrudnień w wykonywaniu przejazdów do działki nr (...) . Skoro zatem wnioskodawczyni nie wykazała zmiany okoliczności , które czyniłyby szlak służebny przebiegający po działkach : nr (...) nieodpowiednim, to zasadnie Sąd I instancji pominął także pozostałe wnioski dowodowe o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłego z zakresu geodezji oraz z zakresu szacowania nieruchomości . Przy bezzasadności zarzutów wymierzonych w podstawę faktyczną zaskarżonego orzeczenia , Sąd Okręgowy podzielając ustalenia faktyczne Sądu I instancji przyjął je za własne . W stanie faktycznym sprawy nie sposób mówić o naruszeniu przepisów prawa materialnego , a zwłaszcza przepisu art. 145 k.c. Sąd Odwoławczy w pełni akceptuje więc argumentacje prawną Sądu I instancji . W nawiązaniu do zarzutów apelacyjnych trzeba ponownie podkreślić , iż wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej mógłby zostać uwzględniony, gdyby wnioskodawczyni zdołała wykazać zmianę okoliczności ( zaistnienie nowych okoliczności po wydaniu postanowienia z dnia 31 lipca 2006 roku ) , pozwalającą na ocenę , że ustanowiona w sprawie I Ns 1/06 służebność drogi koniecznej nie zapewnia już działce nr (...) odpowiedniego dostępu do drogi publicznej . Wnioskodawczyni nie podołała jednak obowiązkowi w tym zakresie , o czym była już mowa uprzednio , przy analizie zarzutów dotyczących podstawy faktycznej . Należy zgodzić się z Sądem I instancji , iż ewentualne trudności związane z wykonywaniem ustanowionej służebności , wnioskodawczyni powinna usuwać w ramach prawnej ochrony służebności gruntowej wynikającej z przepisów art. 222 k.c. . w zw. z art. 251 k.c. Jak się okazuje wnioskodawczyni – poza pismem z dnia 2 czerwca 2008 roku skierowanym do (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w T. , w którym wezwała uczestniczkę do zaprzestania czynienia przeszkód w wykonywaniu służebności ustanowionej w sprawie I Ns 1/06 - nie podejmowała innych działań związanych z realizacją przysługującego jej prawa w postaci służebności drogi koniecznej . Twierdzenia apelacji o nieskuteczności takiej ochrony z uwagi na liczbę pojazdów parkujących na działce nr (...) ( wnioskodawczyni podała , że na tej ograniczonej przestrzeni do zaparkowania jest około 100 samochodów ) i konieczność ewentualnego pozywania każdego właściciela pojazdu , który narusza wykonywanie służebności , nie mają oparcia w stanie faktycznym sprawy. Niesporne przecież jest , że przez działkę nr (...) ( poprzednio nr (...) ) przebiega szlak drogi koniecznej ustanowionej w sprawie I Ns 337/87 na rzecz działki nr (...) , której wnioskodawczyni jest również współwłaścicielem . Szlak ten ( na odcinku działki nr (...) ) pokrywa się z drogą konieczną ustanowioną postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 roku na rzecz działki nr (...) . W toku postępowania w sprawie I Ns 1/06 ustalono, że właściciele wydzielonych lokali w budynku posadowionym na działce nr (...) ( a jednocześnie współwłaściciele działki nr (...) ) , w tym również wnioskodawczyni U. B. , korzystają ze służebności ustanowionej postanowieniem z dnia 15 października 1987 roku . Wnioskodawczyni w sprawie I Ns 1/06 zeznała : „Jako współwłaścicielka działki nr (...) mam do niej zagwarantowany przejazd od ulicy (...) . Korzystamy z tego przejazdu dwa razy dziennie . Jeśli nawet Sąd ustanowiłby mi służebność wariantem Nr I od ulicy (...) , to ja nadal będę korzystała ze służebności od ulicy (...) ustanowionej dla działki nr (...) ( zob. k – 628 akt sprawy I Ns 1/06 ) . Na rozprawie apelacyjnej w dniu 16 listopada 2017 roku ( k – 174 ) wnioskodawczyni przyznała , iż nadal jest właścicielką lokalu w budynku położonym na działce nr (...) i współwłaścicielką działki nr (...) , a co najważniejsze wnioskodawczyni podała , iż właściciele lokali korzystają z przejazdów szlakiem od strony ulicy (...) . Oznacza , to że korzystanie ze służebności szlakiem wytyczonym po działce nr (...) – wbrew twierdzeniom apelacji – nie stanowi istotnego problemu . Zasadniczy problem dotyczy przejezdności szlaku prowadzącego do działki nr (...) w obrębie działki nr (...) , której wnioskodawczyni jest współwłaścicielem . Jak się okazało podczas oględzin sądowych , wnioskodawczyni po wydaniu postanowienia z dnia 31 lipca 2006 roku nie podjęła żadnych działań w celu udrożnienia przejazdu przez fragment działki nr (...) do działki nr (...) . W tym wypadku wnioskodawczyni nie może już powoływać się na nieskuteczność ochrony służebności powodowaną potrzebą pozywania nieskończonej liczby osób . Wnioskodawczyni znane są osoby parkujące pojazdy na działce nr (...) , bo są to właściciele trzech lokali i ewentualnie członkowie ich rodzin . Jak już wcześniej akcentowano sytuacja w odniesieniu do działki nr (...) , od czasu prowadzonego postępowania w sprawie I Ns 1/06 nie uległa zmianie . Z uwagi na potrzeby parkingowe właścicieli działki nr (...) , które były już analizowane w sprawie I Ns 1/06 , dla wnioskodawczyni jawi się jako odpowiedniejsza oraz dogodniejsza dla działki nr (...) służebność prowadząca od strony ulicy (...) przez działki : nr (...) . Zarówno Sąd Okręgowy przy rozpoznawaniu środków odwoławczych od orzeczeń wydanych w poprzednio prowadzonej sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej do działki nr (...) , jak i Sąd I instancji w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia podkreślali , iż instytucja służebności drogi koniecznej nie może służyć wygodzie właściciela nieruchomości władnącej , kosztem naruszenia prawa właściciela działki obciążonej . Służebność drogi koniecznej ma bowiem zapewnić nieruchomości władnącej odpowiedni , a nie łatwiejszy , dogodniejszy dostęp do drogi publicznej ( zob. również postanowienie Sądu Naj. z dnia 5 kwietnia 2017 roku , II CSK 476/16 , Lex nr 2297387 i postanowienie Sądu Naj. z dnia 21 czerwca 2011 roku , I CSK 646/10 , Lex nr 898248 ) . Sąd Okręgowy w składzie rozpoznającym apelację w pełni przytoczony pogląd podziela . Na koniec trzeba zgodzić się z Sądem Rejonowym , iż zarzut wygaśnięcia służebności ustanowionej postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 roku wskutek jej niewykonywania ( zarzut ten nie został w toku postępowania wyraźnie zgłoszony ) nie mógł usprawiedliwiać ponownego żądania ustanowienia służebności drogi koniecznej do działki nr (...) , szlakiem przebiegającym od ulicy (...) . Tak jak podaje Sąd I instancji , wnioskodawczyni mając ustanowioną służebność drogi koniecznej do działki nr (...) winna była o swoje prawo zadbać , bowiem to od niej zależało , czy ustanowiona służebność będzie wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem . Tymczasem wnioskodawczyni nie akceptując postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 31 lipca 2006 roku świadomie nie podejmowała działań w celu przystosowania fragmentu działki nr (...) do wjazdu na działkę nr (...) , by następnie wystąpić – pomimo braku zmiany okoliczności - z kolejnym wnioskiem o ustanowienie służebności drogi koniecznej wedle wariantu, który poddawany był ocenie w sprawie I Ns 1/06 . Takie działanie wnioskodawczyni rzeczywiście nie zasługuje na ochronę ( zob. również uzasadnienie do postanowienia Sądu Naj. z dnia 22 listopada 2005 roku , II CK 205/05 , Lex nr 1110938 ) . Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 108 § 2 k.p.c. przy rozstrzyganiu o kosztach postępowania również nie jest trafny . Skarżąca uważała , że w sytuacji , gdy jej poprzednia apelacja od postanowienia Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 18 maja 2015 roku okazała się skuteczna , prowadząc do uchylenia zaskarżonego postanowienia , to należał jej się zwrot kosztów tego postępowania w kwocie 200 zł . Pogląd ten jest błędny . Sąd I instancji , który ponownie rozpoznaje sprawę w następstwie uchylenia orzeczenia rozstrzyga o całości kosztów poniesionych przez każdą ze stron od chwili wszczęcia postępowania , ale rozlicza te koszty pomiędzy stronami kierując się końcowym wynikiem sprawy , a nie wynikiem poszczególnych jej etapów ( zob. postanowienie Sądu Naj. z dnia 10 lutego 2011 roku IV CZ 109/10 , Lex nr 811874 oraz postanowienie Sądu Apel. w Łodzi z dnia 19 lutego 1999 roku , I ACz 50/99 , OSA z 1999 roku , Nr 6 , poz. 33 ) . Skoro ostatecznie wniosek wnioskodawczyni o ustanowienie służebności drogi koniecznej został oddalony , to istniała podstawa do orzeczenia o kosztach postępowania w oparciu o przepis art. 520 § 3 k.p.c. Przepis ten pozwala - w przypadku sprzecznych interesów uczestników - włożyć na stronę , której wnioski zostały oddalone lub odrzucone obowiązek zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez innego uczestnika . Wskazane w rozważaniach powody zadecydowały , że orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto po myśli art. 520 § 3 k.p.c. w z § 5 pkt 3 i § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie .