POSTANOWIENIE Poznań, dnia 15 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu Wydział III Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Paweł Spaleniak przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu – Iluminaty Kaczmarek w sprawie skazanego M. Ż. o wydanie wyroku łącznego z urzędu w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego p o s t a n a w i a
- na podstawie art. 572 k.p.k. w zw. z art. 85 a contrario k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. oraz art. 569 § 1 i 2 a contrario k.p.k. umorzyć postępowanie o wydanie wobec skazanego M. Ż. wyroku łącznego
- Na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. UZASADNIENIE Na wniosek dyrektora Zakładu Karnego w G. z dnia 18 sierpnia 2017 r. wszczęto przed Sądem Rejonowym w Gorzowie Wlkp. postepowanie w sprawie skazanego M. Ż. o wydanie wyroku łącznego. Sprawę tą w dniu 8 września 2017 r. przekazano według właściwości do Sądu Okręgowego w Poznaniu (data wpływu sprawy do Sądu Okręgowego w Poznaniu – 28 września 2017 r.). M. Ż. został skazany następującymi wyrokami: I. Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 22 czerwca 1988 r., sygn. akt II K 340/06 za przestępstwo z art. 256 § 1 k.k. z 1969 r. na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności, postanowieniem z dnia 18 lipca 1989 r. warunkowo zwolniono skazanego z okresem próby do dnia 2 marca 1992 r. II. Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 1998 r., sygn. akt III K 102/88 za przestępstwo z art. 208 k.k. popełnione w dniu 22 października 1987 r. na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w rozmiarze 00.000 starych złotych, postanowieniem z dnia 18 lipca 1989 r. warunkowo zwolniono skazanego z okresem próby do dnia 2 marca 1991 r. III. Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 lipca 1994 r., sygn. akt II K 971/93 za przestępstwo z art. 204 § 3 k.k. w zw. z art. 60 § 1 k.k. z 1969 r. popełnione w okresie od stycznia 1990 r. do 1 maja 1993 r. na karę 5.000.000 starych złotych grzywny, przy czym karę grzywny zamieniono na zastępczą karę pozbawienia wolności, w dniu 17 listopada 1998 r. skazany zakończył wykonanie kary zastępczej, IV. Sądu Rejonowego w Strzelcach Krajeńskich z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt VI K 291/07 za przestępstwo z art. 27 a ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 18 kwietnia1985 r. o rybactwie śródlądowym popełnione w dniu 26 marca 2007 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat próby, której nie zarządzono, V. Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt VII K 529/12 za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 297 § 1 k.k. i w związku z art. 11 § 2 k.k. popełnione w dniu 2 września 2010 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres 2 lat próby, postanowieniem z dnia 22 listopada 2013 r. zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności, skazany zakończył odbywanie tej kary w dniu 2 września 2017 r. VI. Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. XII Zamiejscowy Wydział Karny w Strzelcach Krajeńskich z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt XII K 387/13 za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. popełnione w dniu 8 marca 2013 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem ej wykonania na okres 2 lat próby, VII. Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt II K 458/16 za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. popełnione w dniu 21 kwietnia 2016 r. na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, karę tą skazany odbywa od 2 września 2017 r. do 28 lutego 2018 r. Sąd zważył, co następuje: Na wstępie zaznaczyć jednak należy, że przepisy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. z 2015r., poz. 396) uregulowały kwestię tzw. intertemporalną, to jest wyłączyły stosowanie przepisów rozdziału IX kodeksu karnego w nowym brzmieniu, a więc przepisów dotyczących nowych zasad orzekania kary łącznej w wyroku łącznym, do spraw w których połączeniu podlegałby wyłącznie kary prawomocnie orzeczone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015r. Zgodnie z tym przepisem – przepisów rozdziału IX ustawy kodeks karny , w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą kodeks karny , nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, chyba że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza to, że przepisy art. 85 i następne k.k. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2015r. mogą mieć zastosowanie w niniejszej sprawie do skazanego M. Ż. , ponieważ ostatnie skazanie jakie zapadły wobec niego zostały orzeczone po 1 lipca 2015 r. (wyrok Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 11 kwietnia 2017 r.), jednakże jak wynika z informacji Zakładu Karnego w G. Z dnia 6 listopada 2017 r. skazany obecnie wykonuje jedynie karę orzeczona przez Sąd Rejonowy w Gorzowie Wlkp. z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt II K 458/
- Na podstawie przepisów obowiązujących od 1 lipca 2015 roku, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 85 § 2 k.k. podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu kary lub kary łączne. Ponieważ w stosunku do skazanego M. Ż. wykonywana jest obecnie jedynie jedna kara pozbawienia wolności, tym samym stwierdzić należy na wstępie, że w stosunku do skazanego w niniejszym postępowaniu brak jest podstaw do orzeczenia kary łącznej na podstawie znowelizowanych od dnia 1 lipca 2015 r. przepisów dotyczących kary łącznej. Równolegle, należało rozważyć możliwość połączenia kar wymierzonych skazanemu M. Ż. na podstawie przepisów o karze łącznej sprzed nowelizacji z dnia 1 lipca 2015 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. Zgodnie z art. 85 k.k. wówczas obowiązującym jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, Sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa. Z kolei zgodnie z art. 86 § 1 k.k. sprzed nowelizacji - Sąd orzeka biorąc za podstawę kary wymierzone z osobna za każde z przestępstw, ustalając jej wysokość od najwyższej z nich do ich sumy. Należy zauważyć, że orzekając o karze łącznej Sąd bierze pod uwagę kary „z osobna wymierzone" za zbiegające się przestępstwa, rozwiązując jednocześnie węzeł poprzednio orzeczonej kary łącznej, nie zaś wymierzone w poszczególnych wyrokach kary łączne. Zgodnie z art. 86 § 1 i 2 k.k. sprzed nowelizacji, Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 15 lat pozbawienia wolności i 810 stawek dziennych grzywny. W stosunku do wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 22 czerwca 1988 r. brak jest danych dotyczących czynu skazanego wobec wybrakowania akt po okresie ich przechowywania. W zakresie skazania wyrokami Sądu Wojewódzkiego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 1998 r., sygn. akt III K 102/88 oraz Sądu Rejonowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 lipca 1994 r., sygn. akt II K 971/93 czyny zostały przez skazanego popełnione przed wydaniem wyroku prze Sąd Wojewódzki w poznaniu, lecz orzeczono tymi wyrokami kary różnego rodzaju – pozbawienia wolności i grzywny, które nie są karami tego samego rodzaju także nie podlegają łączeniu na podstawie przepisów dotyczących wymiaru kary łącznej. Analiza pozostałych wyroków skazujących M. Ż. , wskazuje iż skazany kolejnych przestępstw dopuszczał się już po wydaniu kolejnego wyroku skazującego go. Tym samym w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek przesłanek z art. 568a § 1 k.p.k. do orzeczenia kary łącznej i wydania wyroku łącznego. W związku z umorzeniem postępowania, jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i art. 626 § 1 k.p.k. kosztami postępowania w sprawie o wydanie wyroku łącznego obciążono Skarb Państwa. SSO Paweł Spaleniak