Sygn. akt VII Ka 1119/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie Przewodnicząca SSO Małgorzata Tomkiewicz Protokolant sekr. sądowy Małgorzata Serafińska przy udziale oskarżyciela publicznego podkom. Agnieszki Szlachtowicz-Pelawskiej po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r sprawy H. M. ur. (...) w P. , syna J. i K. obwinionego z art. 86§1 kw w zw z art. 19 ust 1 Ustawy Prawo o ruchu drogowym na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie IX Wydziału Karnego z dnia 20 września 2017 sygn. akt IX W 1742/17 I.zaskarzony wyrok utrzymuje w mocy; II.zwalnia obwinionego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze; III.zasądza od obwinionego na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. P. kwotę 840zł.tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE H. M. obwiniony został o ot, że w dniu 6 marca 2017r. o godz.7.10 w T. na ul.(...) , na wysokości budynku nr (...) kierując pojazdem m-ki F. (...) o nr rej. (...) nie dostosował prędkości do panujących warunków drogowych, w wyniku czego zjechał na przeciwległy pas ruchu doprowadzając do zderzenia z jadącym z przeciwnego kierunku pojazdem m-ki C. o nr rej. (...) -tj.o wykroczenie z art. 86§1 kw w zw. z art. 19 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 20 września 2017r. w sprawie IXW 1742/17 orzekł : I.obwinionego H. M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 86 §1 kw w zw. z art. 19 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i za to, na podstawie art.86 §1 kw skazał go na karę 500zł. grzywny; II.na podstawie art. 86 §3 kw i art. 29 ust.3 kw orzekł wobec obwinionego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy i zobowiązał go do zwrotu dokumentu prawa jazdy; III.na podstawie art. 29§4 kw zaliczył na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 6 marca 2017r. do 21 kwietnia 2017r. IV.na podstawie art. 624 §1 kpk w zw. z art. 119 kpw ociązył obwinionego częściowo kosztami postępowania w sprawie tj. jedynie kosztami opinii biegłego w kwocie 590,90zł. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego , zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości. Wyrokowi temu skarżący zarzucił : I.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że obwiniony H. M. zjechał na przeciwległy pas ruchu doprowadzając do zderzenia z z jadącym z przeciwnego kierunku pojazdem, podczas gdy zgodnie z dopuszczoną opinią biegłego sądowego z zakresu badań wypadków drogowych W. R. nie można było jednoznacznie ustalić, czy obwiniony przekroczył oś jezdni; II.rażącą niewspółmierność orzeczonego wobec obwinionego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 miesięcy\. W uzasadnieniu przedmiotowego środka odwoławczego autor apelacji zawarł także zarzut naruszenia przepisów proceduralnych tj. art. 5§2 kpk oraz- pośrednio- art. 7kpk Stawiając te zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego oraz przyznanie mu zwrotu poniesionych kosztów obrony, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje : Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarte w niej zarzuty są nietrafne. Sąd I-szej instancji dokonał prawidłowych ustaleń zarówno w aspekcie okoliczności stanu faktycznego, winy obwinionego i kwalifikacji prawnej przypisanego mu czynu, jak również w aspekcie wymierzonej mu kary. Dokonana przez ten Sąd analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, w pełni odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 kpk a przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art.7 kpk i przekonująco uzasadnione. Apelacja nie wskazuje na żadne okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu Rejonowego i nie zawiera też takiej, merytorycznej argumentacji, która wnioskowanie tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. Odnosząc się do zarzutów natury procesowej na wstępie stwierdzić należy, iż Sąd I szej instancji nie dając wiary twierdzeniom obwinionego, który nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu, w żadnej mierze nie naruszył zasady wyrażonej w art. 7 kpk . Zgodnie bowiem z ugruntowanym poglądem judykatury ( wyrażonym m.in. w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 9. 07. 2008r., OSNwSK 2008/1/1419) „ (…) przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k. , jeśli tylko:
- a)jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy,
- b)stanowi wyraz rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego,
- c)jest zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku.” Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. może być więc skuteczny tylko wówczas, gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył powyższe zasady. Tymczasem apelujący, usiłując podważyć ocenę dokonaną przez Sąd, a także poczynione w oparciu o nią ustalenia, nie wskazał żadnych argumentów , które mogłyby prowadzić do wniosku, że owa ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti rzeczywiście jest dowolna. Nie jest trafny również zarzut naruszenia art. 5 & 2 kpk . Sformułowany w tym przepisie nakaz rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego dotyczy tylko takich wątpliwości, które w sprawie poweźmie sąd rozpoznający sprawę , nie zaś takich, które ma strona. Skoro więc w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy nie miał żadnych wątpliwości, a tym bardziej nie dających się usunąć, to zarzut naruszenia zasady in dubio pro reo jest chybiony całkowicie. Stanowisko skarżącego, że takie wątpliwości zaistniały, pozostaje tylko jego subiektywnym przekonaniem i stanowi jedynie gołosłowną polemikę z twierdzeniami Sądu. (vide : wyrok Sąd Najwyższego z dnia 3.03.2009r. OSNKW 2009 poz.593) Przechodząc natomiast do meritum apelacji przede wszystkim stwierdzić należy, iż zawarta w apelacji teza jakoby Sąd Rejonowy wykluczając obie wersje zdarzenia podawane przez obwinionego (co do tego, że kierowany przez niego pojazd nie przekroczył osi jezdni ) wszedł w kompetencje biegłego, jest chybiona w stopniu oczywistym. Sąd meriti dokonując oceny dowodów , w tym zarówno wyjaśnień obwinionego, jak i sporządzonych opinii, jest bowiem uprawniony do ich krytycznej weryfikacji i czyniąc to nie wykracza poza swoje kompetencje. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które spełnia wymogi art. 424 kpk , Sąd I instancji w sposób szczegółowy i logiczny podał, którym dowodom dał wiarę i dlaczego nie uznał za przekonujące twierdzeń obwinionego. Nie powielając stanowiska Sądu Rejonowego, które Sąd Okręgowy podziela w pełni, podkreślić jedynie należy – gdyż okoliczność ta wyraźnie umyka uwadze skarżącego- iż wyjaśnienia samego obwinionego co do tego, w jaki sposób kierowany przez niego pojazd poruszał tuż przed zdarzeniem nie były w tej sprawie ani klarowne ani konsekwentne. Obwiniony początkowo utrzymywał wszak, iż poruszał się tuż przy prawej krawędzi jezdni i ślad ujawniony na poboczu należał do jego F. . Twierdzenia te obwiniony zmienił w toku postępowania, zapewniając, iż jednak nie jechał tuż przy prawej krawędzi lecz przy samej osi jezdni. O tym, że pojazd obwinionego nie zjechał na pobocze wymownie świadczy to, że na kołach F. nie stwierdzono żadnych śladów pochodzących z pobocza. Nie stwierdzono na nich fragmentów ziemi i liści, które to ślady natomiast ujawniono na kołach samochodu kierowanego przez A. P. . Jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż stwierdzony na poboczu ślad rycia kół koresponduje ze śladami ujawnionymi na kołach V. (...) oraz z pozycją powypadkową tego auta, oraz jeśli uwzględni się to, iż pokrzywdzona w tym czasie przewoziła w aucie małe dziecko, to okoliczności te we wzajemnym ze sobą powiązaniu czynią w pełni wiarygodną jej wersję zdarzenia wedle której znajdujący się na łuku drogi F. przekroczył oś jezdni wjeżdżając na sąsiedni pas ruchu, zaś jadąca z przeciwka pokrzywdzona, aby ratować siebie i dziecko, podjęła manewr obronny zjeżdżając na pobocze. Z tych zatem względów zawarty w pkt. I apelacji zarzut błędu w ustaleniach faktycznych uznać należy za nietrafny. Zważywszy natomiast na charakter zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym naruszonych przez obwinionego oraz mając na uwadze to, że jedynie przytomna reakcja pokrzywdzonej i podjęty przez nią niezwłocznie manewr obronny zapobiegły poważniejszym skutkom czołowego zderzenia aut, stwierdzić należy, iż orzeczony wobec H. M. środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych jest adekwatny do wagi i okoliczności popełnionego czynu. Mając zatem powyższe na uwadze i nie podzielając zarzutów ani wniosków zawartych w apelacji, zaskarżony wyrok jako prawidłowy i słuszny utrzymano w mocy ( art. 437§1 kpk w zw. z art. 109 kpw ). Wobec nie uwzględnienia apelacji wniesionej wyłącznie na korzyść obwinionego, Sąd Okręgowy zasądził od obwinionego na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. P. poniesione przez nią koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym, jednocześnie zwalniając go – z uwagi na trudną sytuację materialną i wysokość obciążeń finansowych wynikających z przedmiotowej sprawy – od kosztów sądowych za to postępowanie ( art. 636 §1 kpk w zw. z art. 634 kpk i art. 624 §1 kpk w zw. art. 119 kpw w zw. z §11 ust1 pkt4 w zw. z ust.7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dn.22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych).