Sad powszechny, VII Ka 1141/17

Sygn. akt VII Ka 1141/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie VII Wydział Karny Odwoławczy w składzie Przewodniczący SSO Andrzej Żurawski (spr.) Protokolant sekr.sądowy Małgorzata Serafińska bez udziału oskarżyciela publicznego po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r sprawy D. W. ur. (...) w O. , syna M. i J. obwinionego z art. 92§1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie IX Wydziału Karnego z dnia 7 września 2017 sygn. akt IX W 1917/17 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50zł, a nadto opłatą w kwocie 30 zł za II instancję. Sygn. akt VII Ka 1141/17 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Olsztynie wyrokiem z dnia 7 września 2017 roku w sprawie D. W. obwinionego o to, że: - w dniu 2 maja 2017r. o godz. 20.45 przy ulicy (...) w O. zaparkował pojazdem marki C. o nr rej. (...) , nie stosując się do znaku B 36 „zakaz zatrzymywania się” czym wykroczył przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, tj. o wykroczenie z art. 92§1 k.w. orzekł: I. obwinionego D. W. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to z mocy art. 92§1 k.w. skazał go na karę 200 zł grzywny, II. na podstawie art. 118§1 k.p.w. i art. 3 ust 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych obciążył obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w kwocie 100 zł i opłatą w kwocie 30 zł. Powyższy wyrok zaskarżył obwiniony. Apelacja zarzuciła wyrokowi: - przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów w postaci nieuwzględnienia faktów wynikających z zeznań oraz nieuwzględnienia materiału dowodowego, mającego wpływ na przypisanie winy obwinionemu. Podnosząc ten zarzut obwiniony domagał się zmiany wyroku poprzez uniewinnienie, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zaś na wypadek nieuwzględnienia apelacji uchylenia rozstrzygnięcia dotyczącego obciążenia go kosztami postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja nie jest słuszna i na uwzględnienie nie zasługuje. Nie zasługują na podzielenie zarzuty apelacji kwestionujące ustalenia faktyczne, albowiem zarówno przebieg rozprawy przed Sądem I instancji jak i pisemne motywy wyroku wskazują na to, że Sąd ten prawidłowo, nie naruszając zasady obiektywizmu ocenił zebrany materiał dowodowy, przyjmując za jego podstawę całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Podstawę tych ustaleń stanowiły zeznania podejmujących interwencję strażników miejskich, a to: M. S. i P. K. oraz dołączone do akt sprawy dokumenty, a ocena tych dowodów nie wykracza poza ramy zakreślone treścią art. 7 k.p.k. i nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej. Ustalenia te są trafne, a wywody apelacji sprowadzają się wyłącznie do polemiki i nie powołują takich okoliczności, które nie byłyby przedmiotem rozważań Sądu Rejonowego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które spełnia wymogi art. 424 k.p.k. Sąd I instancji wskazał w sposób przekonywujący, którym dowodom dał wiarę i dlaczego odrzucił, – jako niewiarygodne – wyjaśnienia obwinionego. Należy w tym miejscu podkreślić, że zasady ruchu na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania i wymagania w stosunku do osób kierujących pojazdami określa ustawa – prawo o ruchu drogowym , która stanowi, że kierujący pojazdem jest obowiązany stosować sposób zatrzymania lub postoju wskazany znakami drogowymi ( art. 46 ). To na kierującym pojazdem spoczywa zatem obowiązek upewnienia się, czy zatrzymanie pojazdu lub postoju następuje w miejscu do tego dozwolonym. Apelacja nie przedstawia takiej logicznej argumentacji, która ustalenia Sądu Rejonowego podważałaby i tym samym nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Wymierzona obwinionemu kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanego mu wykroczenia i uwzględnia okoliczności wymienione w art. 33 k.w. Sąd Okręgowy nie znajduje natomiast dostatecznych podstaw do uwzględnienia wniosku apelacji o uchylenie rozstrzygnięcia o obciążeniu obwinionego wydatkami postępowania. Z tych wszystkich względów orzeczono jak na wstępie ( art.437§1 k.p.k. w zw. z art. 109§2 k.p.w. ). O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636§1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.w. , zaś ich wysokość uwzględnia treść Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokość opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia w zw. z art. 118§4 k.p.w. , natomiast opłatę za II instancję wymierzono na podstawie art. 3 ust 1 i art. 21 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych .