Sad powszechny, I C 2032/15

(1)oraz na rzecz Fundacji Pomocy (...) po Poległych Policjantach w W. przeciwko T. P. o zapłatę I. uchyla wyrok zaoczny z 08.09.2016r. i powództwo oddala, II. nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt I C 2032/15 UZASADNIENIE Prokurator Rejonowy w Kamiennej Górze działający w imieniu R. A.

(1)wniósł o zasądzenie od pozwanego T. P. na rzecz Fundacji Pomocy (...) po Poległych Policjantach w W. kwoty 500,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wyroku, a także o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu. W uzasadnieniu twierdził, że pozwany T. P. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 226§1 kk i art. 224§2 kk w zw. z art. 11§2 w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64§1 kk wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 5 maja 2015 r. w sprawie II K 140/15. Powód dalej podniósł, że poszkodowany R. A.

(1)w pisemnym oświadczeniu wniósł, aby pozwany uiścił kwotę 500 zł na cel społeczny tj. na rzecz Fundacji Pomocy (...) po Poległych Policjantach w W. . Pozwany T. P. wniósł o oddalenie powództwa uzasadniając to faktem zapłacenia kwoty 300 zł na rzecz pokrzywdzonego po wydaniu karnego wyroku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: T. P. w dniu 21 lipca 2014 r. w P. , a także w radiowozie w czasie transportu do KP w B. , działając czynem ciągłym używając słów wulgarnych i powszechnie uznanych za obelżywe wielokrotnie znieważał funkcjonariuszy Policji R. A.

(1)i K. Ł. w związku i podczas pełnienia przez nich czynności służbowych, a także groził im przy tym uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia, wyrwał się z ich uchwytów w celu zmuszenia do zaniechania prawnej czynności służbowej w postaci interwencji. /dowód: wyrok SR Kamienna Góra z 5.05.2015 r. k. 101 akt II K 140/15/ W postępowaniu karnym R. A.

(1)wniósł o zasądzenie od T. P. na jego rzecz kwoty 1 000 zł tytułem nawiązki. /dowód: wniosek R. A. k. 72 akt II K 140/15/ Za opisany wcześniej czyn T. P. został skarany wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt IIK 140/15. Orzeczono wobec T. P. na podstawie art. 46 § 1 kk obowiązek zadośćuczynienia za doznane krzywdy na rzecz R. A.

(1)kwotę 300 zł. /dowód: wyrok SR Kamienna Góra z 5.05.2015 r. k. 101 akt II K 140/15/ Pozwany przekazał na rzecz R. A.

(1)w dniu 4.03.2016 r. kwotę 300 zł. /dowód: dowód wpłaty z 4.03.2015 r. k. 26/. R. A.

(1)w dniu 15.12.2015 r. złożył oświadczenie, w którym domagał się wystąpienia przez prokuratora do sądu z pozwem na zasadzie art. 448 kc celem zasądzenia kwoty 500 zł na cel społeczny tj. na rzecz Fundacji Pomocy (...) po Poległych Policjantach w W. w związku z naruszeniem dobra osobistego przez T. P. . /dowód: oświadczenie z 15.12.2015 r. k. 3/ Pozwany jest osobą bezrobotną, mieszka z mamą. Ma wykształcenie podstawowe. Nie ma nikogo na utrzymaniu. Nie ma dochodów. /dowód: zeznania pozwanego na rozprawie w dniu 29.11.2017 r. e-protokół od 00:04:49 do 00:09:03/ Sąd zważył co następuje: Ustaleń stanu faktycznego dokonano w oparciu o treść wyroku karnego, treść oświadczenia z 15.12.2015 r., treść wniosku pokrzywdzonego, dowód wpłaty kwoty 300 zł oraz zeznania pozwanego. Roszczenia majątkowe wynikające z przestępstwa mogą być dochodzone w postępowaniu cywilnym albo w wypadkach w ustawie przewidzianych w postępowaniu karnym ( art. 12 k.p.c. ). W wyroku karnym zostało zasądzone od T. P. na rzecz R. A.

(1)zadośćuczynienie w kwocie 300 zł. Przepis art. 46 § 1 kk stanowi, że w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Orzeczenie zadośćuczynienia na podstawie § 1 nie stoi na przeszkodzie dochodzeniu niezaspokojonej części roszczenia w drodze postępowania cywilnego (§3 cyt. artykułu). Trzeba zauważyć, że w wyroku karnym została zasądzona kwota zadośćuczynienia. Pokrzywdzony R. A.

(1)w postępowaniu karnym żądał zadośćuczynienia na swoją rzecz w kwocie 1 000 zł. Podkreślenia wymaga, że zadośćuczynienie ma charakter świadczenia jednorazowego. Takie stanowisko jest ugruntowane w orzecznictwie i doktrynie. Przywołać można choćby wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 3.6.2015 r. (zob. wyrok SA w Białymstoku z 3.6.2015 r., sygn. I ACa 150/15, L. ), gdzie podkreślano, iż zadośćuczynienie za doznaną krzywdę ma charakter jednorazowy i stanowi rekompensatę za wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne pokrzywdzonego, zarówno te, których już doznał, jak i te, które zapewne w związku z doznanym uszkodzeniem ciała wystąpią u niego w przyszłości. Zatem w sytuacji zgłoszenia roszczenia w postępowaniu karnym o zapłatę 1000 zł i ewentualnego dochodzenia na podstawie art. 46 § 1 i 3 kk i art. 448 k.c. dalszego świadczenia przez pokrzywdzonego, kolejne obciążenie zapłatą pozwanego - w tym wypadku na cel społeczny - kłóci się z zasadą jednorazowości świadczenia. Otwarta była droga dla pokrzywdzonego dochodzenia dla siebie świadczenia, dlatego kolejne żądanie zadośćuczynienia – w tym wypadku na cel społeczny, nie mogło zasługiwać na aprobatę. Należy ponadto wskazać na trudną sytuację materialną pozwanego, który jest osoba bezrobotną, nie ma dochodów, ma wykształcenie podstawowe i mieszka z matką. Spłata sumy zadośćuczynienia orzeczona wyrokiem karnym była istotnym wydatkiem dla pozwanego, co dodatkowo przemawiało za nie obciążaniem go dalszą kwotą odszkodowania. W takiej sytuacji Sąd uznał za zasadne oddalenie powództwa. Skoro wcześniej został wydany wyrok zaoczny, to na podstawie przepisu art. 347 k.p.c. , po ponownym rozpoznaniu sprawy należało wyrok zaoczny uchylić. Prokurator nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , dlatego stosownie do przepisu art. 113 cyt. ustawy zaliczono je na rachunek Skarbu Państwa.