Sad powszechny, VII P 455/17

Sygn. akt VII P 455/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2017 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marcin Winczewski Protokolant: sekr. sądowy Artur Kluskiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. w Bydgoszczy sprawy z powództwa K. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. o nagrodę jubileuszową

1. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 35.600,00 (trzydzieści pięć tysięcy sześćset) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 3 września 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. oraz ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.700,00 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;
3. kosztami sądowymi w sprawie obciąża Skarb Państwa. SSR Marcin Winczewski Sygn. akt VII P 455/17 UZASADNIENIE K. J. pozwem przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. domagał się zasądzenia kwoty 35.600,00 zł tytułem nagrody jubileuszowej wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 3 września 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, iż był pracownikiem pozwanego w okresach: od 1 lipca 1993 r. do 21 czerwca 1998 r., od 25 stycznia 1999 r. do 29 lutego 2008 r. i od 1 sierpnia 2010 r. do 29 grudnia 2016 r. Z tego względu był objęty Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy dla pracowników ZUS, a na podstawie jego § 16 pracownikom przysługuje nagroda jubileuszowa. W dniu 31 stycznia 2000 r. złożył pracodawcy oświadczenie o wyborze sposobu wyliczenia okresu zatrudnienia uprawniającego do nagrody i było to jedyne jego oświadczenie w tym zakresie. Pomimo dwukrotnego rozwiązania stosunku pracy pozwany nigdy nie żądał złożenia nowego oświadczenia, jak i nie poinformował go, aby został objęty zasadą obliczania zatrudnienia jedynie w oparciu o lata przepracowane w ZUS. Dnia 2 września 2014 r. powód nabył prawo do nagrody jubileuszowej za 45 lat pracy, która pomimo wielu prób polubownego zakończenia sprawy, nie została mu wypłacona. W odpowiedzi, pozwany wniósł o oddalenie powództwa oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu wskazał, iż prawo do nagrody jubileuszowej określa u pracodawcy obowiązujący od 2007 r. Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy. Stosownie do jego § 16, prawo do nagrody jubileuszowej z ogólnego stażu pracy stosuje się do pracowników zatrudnionych w Zakładzie w dniu 1 stycznia 2000 r., przy czym oświadczenie w sprawie wyboru zasad ustalania i wypłacania nagrody jubileuszowej założone przez pracowników na podstawie Regulaminu wynagradzania pracowników ZUS z dnia 28 stycznia 2000 r. (już nie obowiązującego) wiąże strony jedynie przez okres nieprzerwanego zatrudnienia w Zakładzie. Oświadczenie z dnia 21 stycznia 2000 r. zostało złożone przez powoda na podstawie § 10 ust. 10 Regulaminu, który dawał prawo wyboru stażu liczonego do nagrody. Takie prawo nie przysługuje już na podstawie ZUZP, gdyż zgodnie z jego treścią, do ustalania prawa do nagrody bierze się pod uwagę staż pracy w Zakładzie. Układ gwarantuje pracownikom, którzy dokonali wcześniej wyboru, zachowanie tego prawa, ale tylko przez okres trwania nieprzerwanego zatrudnienia. Powód został ponownie zatrudniony u pozwanego od dnia 1 sierpnia 2010 r., po ponad dwuletniej przerwie, w związku z czym nie obowiązywało już jego oświadczenie złożone w ramach poprzedniej umowy o pracę i wcześniej obowiązującego Regulaminu wynagradzania. Podczas rozprawy w dniu 19 października 2017 r. (k. 61) pełnomocnik powoda wskazała, iż pozew jest oparty o żądanie zapłaty nagrody jubileuszowej, a podnoszone kwestie nierównego traktowania wskazują tylko na prawidłowość wykładni Regulaminu wynagradzania, a następnie ZUZP obowiązujących u pozwanego. Sąd ustalił, co następuje: K. J. był zatrudniony w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w W. w okresach od 1 lipca 1993 r. do 21 czerwca 1998 r., od 25 stycznia 1999 r. do 29 lutego 2008 r. i od 1 sierpnia 2010 r. do 29 grudnia 2016 r. Stosunek pracy stron został rozwiązany w drodze porozumienia stron, w związku z przejściem powoda na emeryturę. Wynagrodzenie powoda na stanowisku Zastępcy Dyrektora Oddziału pozwanego w B. wynosiło we wrześniu 2014 r. 8.900,00 zł miesięcznie, a jego czterokrotność dawała kwotę 36.500,00 zł. (okoliczności bezsporne, a ponadto dowód: świadectwo pracy z dnia 29 grudnia 2016 r. – k. 9 części C akt osobowych powoda; zaświadczenia z dnia 1 września 2016 r. i z dnia 7 grudnia 2016 r. – k. 14, 22; przesłuchanie powoda – k. 62-64) W dniu 28 stycznia 2000 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. , reprezentowany przez Prezesa, wydał w uzgodnieniu z działającymi u niego związkami zawodowymi Regulamin wynagradzania pracowników ZUS. Stosownie do § 10 ust. 1 Regulaminu, pracownikom Zakładu przysługuje nagroda jubileuszowa uzależniona od stażu pracy: - w Zakładzie – w wysokości po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia (pkt 1 lit. h), - ogółem – w wysokości po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia (pkt 2 lit. f). Jednocześnie w Regulaminie wskazano, iż pracownik nabywa prawo do nagrody jubileuszowej w dniu upływu okresu uprawniającego do tej nagrody (§ 10 ust. 2). Podstawę obliczenia nagrody stanowi wynagrodzenie przysługujące pracownikowi w dniu nabycia prawa do nagrody (§ 10 ust. 3). Prawo do nagrody, o której mowa w ust. 1 pkt 2 i okresy uprawniające do niej ustala się na zasadach określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1998 r w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów administracji rządowej i innych jednostek (§ 10 ust. 7). Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się do pracowników zatrudnionych w dniu wejścia w życie Regulaminu (§ 10 ust. 9). W terminie 30 dni od dnia wejścia w życie Regulaminu pracownicy są zobowiązani dokonać na piśmie wyboru zasad ustalania i wypłacania nagrody jubileuszowej; w przypadku braku oświadczenia przyjmuje się, że pracownikowi przysługuje nagroda w myśl zasad określonych w ust. 1 pkt 1 (§ 10 ust. 10). Aneksem nr (...) do Regulaminu z dnia 25 lutego 2000 r. termin ten wydłużono do 45 dni. Regulamin wszedł w życie po upływie dwóch tygodni od dnia podania go do wiadomości pracowników (§ 20). Oświadczeniem z dnia 2 marca 2000 r. powód wskazał pracodawcy, iż na podstawie § 10 ust. 10 Regulaminu, wybiera ustalenie i wypłatę nagrody jubileuszowej według zasady uzależnionej od ogólnego stażu pracy. Oświadczenie to znajduje się cały czas w jego aktach osobowych i nie został nigdy przezeń cofnięte. W dniu 1 września 2004 r. pozwany wypłacił powodowi nagrodę jubileuszową w wysokości 200% wynagrodzenia, z okazji jubileuszu 35-lecia pracy zawodowej, przyjmując do wyliczeń ogólny staż pracy powoda. W dniu 31 maja 2007 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. zawarł z działającymi u niego związkami zawodowymi Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy dla pracowników ZUS. Stosownie do § 16 ust. 1 ZUZP, pracownikom Zakładu przysługuje nagroda jubileuszowa uzależniona od stażu pracy: - w Zakładzie – w wysokości po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia (pkt 1 lit. h), - ogółem – w wysokości po 45 latach pracy – 400% wynagrodzenia (pkt 2 lit. f). W myśl z kolei § 16 ust. 7 ZUZP, prawo do nagrody, o której mowa w ust. 1 pkt 2 i okresy uprawniające do niej ustala się na zasadach określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1998 r w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów administracji rządowej i innych jednostek w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. Przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się do pracowników zatrudnionych w Zakładzie w dniu 1 stycznia 2000 r. (§ 16 ust. 11). Pisemne oświadczenia w sprawie wyboru zasad ustalania i wypłacania nagrody jubileuszowej złożone przez pracowników na podstawie Regulaminu wynagradzania pracowników ZUS z dnia 28 stycznia 2000 r., zachowują moc wiążącą przez cały okres nieprzerwanego zatrudnienia w Zakładzie (§ 16 ust. 12). (okoliczności bezsporne, a ponadto dowód: Regulamin wynagradzania pracowników ZUS z dnia 28 stycznia 2000 r. – k. 47-60; oświadczenie powoda z dnia 2 marca 2000 r. – k. 21 oraz k. 10 części B akt osobowych powoda; Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy dla pracowników ZUS – k. 6-14; pismo pracodawcy z dnia 20 sierpnia 2004 r. o przyznaniu nagrody jubileuszowej z okazji jubileuszu 35-lecia pracy zawodowej – k. 36 części B akt osobowych powoda) Na dzień 1 września 2014 r. łączny staż pracy powoda wynosił 45 lat. Na powyższy okres złożyło się zatrudnienie: w (...) Oddziale (...) w B. od 2 września 1969 r. do 10 sierpnia 1986 r. (16 lat, 11 miesięcy i 9 dni) i od 10 sierpnia 1986 r. do 30 czerwca 1993 r. (6 lat, 10 miesięcy i 16 dni), w ZUS O/ B. od 1 lipca 1993 r. do 21 czerwca 1998 r. (4 lata, 11 miesięcy i 21 dni), w (...) Urzędzie Wojewódzkim od 22 czerwca 1998 r. do 24 stycznia 1999 r. (7 miesięcy i 3 dni), w ZUS O/ B. od 25 stycznia 1999 r. do 29 lutego 2008 r. (9 lat, miesiąc i 7 dni), w Drukarni (...) sp. z o.o. w P. od 1 marca 2008 r. do 7 marca 2009 r. (rok i 7 dni), w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. od 16 do 22 marca 2009 r. (7 dni), w Firmie (...) i (...) sp. z o.o. w B. od 23 marca 2009 r. do 1 maja 2010 r. (rok, miesiąc i 10 dni), w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. od 13 maja 2010 r. do 31 lipca 2010 r. (2 miesiące i 19 dni), w ZUS Centrala w W. od 1 sierpnia 2010 r. do 31 października 2012 r. (2 lata i 3 miesiące), w ZUS O/ T. od 1 listopada 2012 r. do 16 marca 2014 r. (rok, 4 miesiące i 16 dni), w ZUS O/ B. od 17 marca 2014 r. do 31 sierpnia 2014 r. (5 miesięcy i 15 dni), w którym to świadczył pracę aż do dnia 29 grudnia 2016 r. (okoliczności bezsporne; ponadto wyliczenie ZUS Oddział w B. z dnia 23 sierpnia 2016 r. – k. 23; świadectwa pracy powoda – k. 6-13 części A akt osobowych powoda; przesłuchanie powoda – k. 62-64) Powód zwracał się wielokrotnie do pracodawcy o wypłatę m.in. spornej nagrody jubileuszowej za 45 lat pracy, w tym pismami z dnia 6 grudnia 2014 r. i z dnia 5 września 2016 r. W odpowiedzi pozwany odmawiał wypłaty nagrody, powołując się na fakt, iż przysługuje mu prawo do nagrody jubileuszowej wyłącznie na podstawie zakładowego stażu pracy, a nie na podstawie ogólnego stażu pracy, gdyż jego stosunek pracy z ZUS został rozwiązany w dniu 29 lutego 2008 r., co spowodowało przerwanie ciągłości zatrudnienia. Dwukrotnie, w dniach 29 czerwca i 25 lipca 2016 r., powód był w tej kwestii na rozmowach z Członkiem Zarządu pozwanego M. W. , który obiecał mu pozytywne załatwienie sprawy. Pismami z dnia 29 grudnia 2016 r. i z dnia 10 stycznia 2017 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty nagrody jubileuszowej za 45 lat pracy. Powód, jeszcze w trakcie zatrudnienia, zwracił się również do Wydziału Obsługi Prawnej Oddziału ZUS w B. , w opinii którego należało wypłacić mu nagrody jubileuszowe z ogólnego stażu za pracy za 40 i 45 lat pracy. (okoliczności bezsporne, a ponadto dowód: pisma powoda z dnia 6 grudnia 2014 r. i z dnia 5 września 2016 r. – k. 15-19; pismo pozwanego z dnia 13 stycznia 2015 r. – k. 20; wniosek powoda o wydanie opinii z dnia 18 sierpnia 2016 r. – k. 31; opinia prawna Wydziału Obsługi Prawnej Oddziału ZUS w B. z dnia 29 sierpnia 2016 r. – k. 29-30; wezwania do zapłaty – k. 33-34; przesłuchanie powoda – k. 62-64) Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zebrane w toku postępowania, które uznać należało za w pełni wiarygodne, tym bardziej, że nie były one kwestionowane przez żadną ze stron, a także na podstawie przesłuchania powoda, albowiem były one spójne, rzeczowe, konsekwentne, logiczne i korelowały z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd oddalił wnioski obu stron o przesłuchanie w sprawie świadków, albowiem okoliczności, na które mieli oni zeznawać nie miały istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia. Powołani zostali oni (k. 1v-2, 43) na okoliczności: ubiegania się przez powoda o wypłatę nagrody, treści przepisów wewnętrznych, zasad i praktyki wypłacania nagród u pozwanego, czy oceny pracy powoda, co zdaniem Sądu nie miało i tak wpływu na zasadność powództwa. Na marginesie można zaznaczyć, iż w odpowiedzi na pozew wniesiono o oddalenie osobowych wniosków dowodowych zgłoszonych w pozwie, z uwagi na ich bezprzedmiotowość, a jednocześnie na te same okoliczności wniesiono o przesłuchanie świadka M. K. . W tym kontekście trudno zrozumieć, w jaki sposób te same okoliczności przedstawione przez świadków powoda są bez znaczenia, natomiast przez świadka pozwanego są znaczące. W ocenie Sądu okoliczności te najzwyczajniej znaczenia dla rozstrzygnięcia nie mają, a kluczowym była interpretacja stanu prawnego w odniesieniu do w zasadzie bezspornego stanu faktycznego sprawy w zakresie istotnym do wydania orzeczenia. Przechodząc do rozważań natury prawnej, w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w niniejszej sprawie istotą sporu było rozstrzygnięcie, czy powodowi przysługiwało u pozwanego pracodawcy prawo do nagrody jubileuszowej z ogólnego, czy też wyłącznie zakładowego stażu pracy. Poza sporem pozostawał natomiast fakt obowiązywania i treści zarówno Regulaminu wynagradzania z dnia 28 stycznia 2000 r., jak Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy z dniu 31 maja 2007 r. Niesporne pozostawały okresy zatrudnienia powoda zarówno w pozwanym Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych (w różnych jego jednostkach), jak i u pozostałych pracodawców, co znalazło potwierdzenie zarówno w świadectwach pracy, znajdujących się w aktach osobowych powoda, jak i w wyliczeniu ZUS z dnia 23 sierpnia 2016 r. (k. 23). Pozwany nie kwestionował również wysokości zgłoszonego roszczenia, co w świetle wyliczeń pracodawcy (k. 14, 22) oraz art. 230 k.p.c. , skutkowało uznaniem tej okoliczności za przyznaną, tym bardziej, że kwota żądania wynikała z prostego przeliczenia czterokrotności wynagrodzenia powoda (400% x 8.900,00 zł = 35.600,00 zł). Powództwo w sprawie oparte jest o żądanie zasądzenia nagrody jubileuszowej za 45-letni ogólny staż pracy i wyłącznie w tym zakresie istotne pozostają wszelkie argumenty stron. Nie budziło wątpliwości, iż powód był zatrudniony u pozwanego w okresach od 1 lipca 1993 r. do 21 czerwca 1998 r., od 25 stycznia 1999 r. do 29 lutego 2008 r. i od 1 sierpnia 2010 r. do 29 grudnia 2016 r. Był więc pracownikiem pozwanego w lutym 2000 r., kiedy to wszedł w życie wydany w dniu 28 stycznia 2000 r. Regulamin wynagradzania, przewidujący dwie możliwości naliczenia stażu pracy uprawniającego do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej – z ogólnego lub zakładowego stażu. Regulamin, wybór w tym zakresie pozostawiał zatrudnionym wówczas w ZUS pracownikom i powód, zgodnie z dyspozycją jego § 10 ust. 10, złożył stosowne oświadczenie o wyborze korzystniejszego dlań ogólnego stażu pracy. W dniu 31 maja 2007 r., wprowadzono natomiast w życie rzeczony ZUZP, przy czym powód był pracownikiem pozwanego aż do końca lutego 2008 r., a więc i w momencie wejścia w życie Układu, który zasadniczo powtarzał regulacje wcześniejszego Regulaminu w zakresie prawa do nagrody jubileuszowej. Układ wprost wskazał, iż przepis ust. 1 pkt 2 (a więc prawo do nagrody jubileuszowej z ogólnego stażu pracy) stosuje się do pracowników zatrudnionych w Zakładzie w dniu 1 stycznia 2000 r. (§ 16 ust. 11). Wbrew przy tym stanowisku pracodawcy, jakakolwiek regulacja Układu nie wskazywała, aby następcze rozwiązanie stosunku pracy i powrót do jej świadczenia w ZUS, mógłby pozbawiać pracownika już raz dokonanego w tym zakresie wyboru, w tym rozumieniu, iż w takiej sytuacji będzie mu przysługiwało wyłącznie prawo do zaliczenia zakładowego stażu pracy. Paragraf 16 ust. 12 ZUZP stanowił jedynie, iż pisemne oświadczenia w sprawie wyboru zasad ustalania i wypłacania nagrody jubileuszowej złożone przez pracowników na podstawie Regulaminu wynagradzania pracowników ZUS z dnia 28 stycznia 2000 r., zachowują moc wiążącą przez cały okres nieprzerwanego zatrudnienia w Zakładzie. Norma ta jest jasna i nie wymaga jakiejkolwiek interpretacji, wskazując że wyłącznie oświadczenie złożone uprzednio, pod rządami Regulaminu wynagradzania, wiąże strony przez cały okres nieprzerwanego zatrudnienia, a tym samym, jak to miało miejsce w przypadku powoda, nie musiał on składać jakiegokolwiek nowego oświadczenia w tym zakresie w momencie wejścia w życie ZUZP, skoro przez cały ten okres był nieprzerwanie pracownikiem ZUS. Poza sporem pozostawało też, iż z powodem rozwiązano stosunek pracy z dniem 29 lutego 2008 r., a następnie został on ponownie zatrudniony w ZUS z dniem 1 sierpnia 2010 r. W istniejącym stanie faktycznym i prawnym brak jest podstaw do twierdzenia, że w takiej sytuacji, przy ponownym zatrudnieniu, powód mógłby zostać potraktowany gorzej, niż poprzednio – nie budziło bowiem wątpliwości, iż jeszcze w 2004 r. wypłacono mu nagrodę jubileuszową za 35 lat pracy, przy uwzględnieniu ogólnego stażu pracy. Stosownie do art. 77 1 k.p. , warunki wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą ustalają układy zbiorowe pracy, zgodnie z przepisami działu jedenastego, z zastrzeżeniem przepisów art. 77 2 -77 5 . Zgodnie z art. 77 2 k.p. , pracodawca zatrudniający co najmniej 50 pracowników, nieobjętych zakładowym układem zbiorowym pracy ani ponadzakładowym układem zbiorowym pracy odpowiadającym wymaganiom określonym w § 3 , ustala warunki wynagradzania za pracę w regulaminie wynagradzania (§ 1). W regulaminie wynagradzania, o którym mowa w § 1, pracodawca może ustalić także inne świadczenia związane z pracą i zasady ich przyznawania ( § 2 ). Regulamin wynagradzania obowiązuje do czasu objęcia pracowników zakładowym układem zbiorowym pracy lub ponadzakładowym układem zbiorowym pracy ustalającym warunki wynagradzania za pracę oraz przyznawania innych świadczeń związanych z pracą w zakresie i w sposób umożliwiający określanie, na jego podstawie, indywidualnych warunków umów o pracę ( § 3 ). Regulamin wynagradzania ustala pracodawca. Jeżeli u danego pracodawcy działa zakładowa organizacja związkowa, pracodawca uzgadnia z nią regulamin wynagradzania (§ 4). Do regulaminu wynagradzania stosuje się odpowiednio przepisy art. 239 § 3, art. 241 12 § 2, art. 241 13 oraz art. 241 26 § 2 (§ 5). Nagroda jubileuszowa nie jest powszechnym (należnym wszystkim pracownikom) świadczeniem ze stosunku pracy. Nie jest przewidziana w Kodeksie pracy . W judykaturze przydaje się jej cechy wynagrodzenia, ale nie zmienia to jej charakteru jako świadczenia ze stosunku pracy należnego tylko w takim kształcie, jaki przewidują przepisy prawa pracy odnoszące się do danej grupy pracowników. Podobnie w tym aspekcie przedstawia się charakter premii i nagród, które też zalicza się do wynagrodzenia niezależnie od tego, że nie są to świadczenia powszechne. Nagrody jubileuszowe przewidziane są zazwyczaj w ustawach pragmatycznych, układach zbiorowych pracy, regulaminach wynagradzania. W tych źródłach prawa pracy autonomicznie są regulowane zasady nabycia prawa do nagrody, jej wysokość, ewentualne zaliczanie okresów zatrudnienia u innych pracodawców do stażu pracy uprawniającego do nabycia prawa do nagrody. Nie ma jednorodnych zasad w tym zakresie. Jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 stycznia 2011 r. (II PK 150/10, Lex nr 784981) „Nagroda jubileuszowa jest świadczeniem należącym do szeroko pojmowanego wynagrodzenia za pracę, którego warunki przyznania – w myśl art. 77 1 k.p. ustalają układy zbiorowe pracy, zgodnie z przepisami działu jedenastego Kodeksu pracy lub regulaminy wynagradzania, albo pragmatyki służbowe. Strony układu zbiorowego mają całkowitą swobodę w odniesieniu do decyzji, czy wprowadzić do niego postanowienia przyznające prawo do nagrody jubileuszowej ( art. 240 § 1 k.p. ), natomiast w razie podjęcia decyzji o przyznaniu prawa do tych nagród, swoboda stron doznaje ograniczenia wynikającego z wymogu zgodności układu zbiorowego z przepisami prawa pracy, w tym również z zakazem naruszania zasady równego traktowania w zatrudnieniu ( art. 9 § 2 i 4 k.p. ).” Podzielając w pełni te poglądy należy wskazać, iż w ocenie Sądu nie mogło budzić wątpliwości, iż w momencie powrotu powoda do pracy u pozwanego od dnia 1 sierpnia 2010 r., podstawą warunków jego zatrudnienia w zakresie prawa do szeroko rozumianego wynagrodzenia za pracę stał się obowiązujący już podczas wcześniejszego okresu jego zatrudnienia ZUZP z dnia 31 maja 2007 r. Także on, jak uprzednio obowiązujący Regulamin wynagradzania, określał dwa sposoby wyliczania stażu pracy pracownika w kontekście prawa do nagrody jubileuszowej (§ 16 ust. 1). Jedynym natomiast warunkiem zastosowania do powoda § 16 ust. 1 pkt 2 Układu, jest zapis jego § 16 ust. 11, wskazujący że ten – ogólny staż pracy – stosuje się do pracowników zatrudnionych w Zakładzie w dniu 1 stycznia 2000 r. Istotne, iż regulamin wynagradzania ( art. 77 2 k.p. ) i układ zbiorowy pracy ( art. 240 k.p. ) są aktami normatywnymi ( art. 9 k.p. ) i do ich interpretacji należy wykorzystywać metody wykładni aktów normatywnych. Nie ma mowy w Układzie, wbrew argumentacji ZUS, iż sam okres zatrudnienia musi być nieprzerwany. Warunek pozostawania w zatrudnieniu w dniu 1 stycznia 2000 r., co pozostawało bezsporne w sprawie, powód spełniał. W świetle wyliczeń pracodawcy (k. 23), do dnia 2 września 2014 r. miał on łącznie 45 lat ogólnego stażu pracy i już z tych przyczyn należało mu wypłacić żądane świadczenie. Cała koncepcja odpowiedzi na pozew została zbudowana na treści § 16 ust. 12 Układu. Pozwany stara się przy tym nie zauważać, na co zwrócono już uwagę, iż przepis tego aktu wewnętrznego stanowi wyłącznie o zachowaniu mocy wiążącej oświadczenia pracownika o wyborze, jednakże w żaden sposób nie pozbawia pracownika możliwości dokonania samego wyboru, czy tym bardziej, prawa do nagrody jubileuszowej wyliczonej z ogólnego stażu pracy, jeśli konkretna osoba była zatrudniona w ZUS w dniu 1 stycznia 2000 r. Takie, rozszerzające i niepoparte jakimikolwiek zasadami wykładni rozumienie § 16 ust. 12 jest niedopuszczalne. Nawet więc, gdyby dopuścić możliwość uregulowania wewnętrznym aktem prawa pracy okresu związania złożonym oświadczeniem (co w ocenie Sądu jest niedopuszczalne), to z normy tej wynikałoby wyłącznie, że przy ponownym zatrudnieniu powoda w 2010 r. nie wiązało już jego oświadczenie z 2000 r. W takiej sytuacji pracodawca byłby zobowiązany do ponownego odebrania od powoda oświadczenia w tym zakresie, a z jego zachowań niewątpliwie wynikało, co oczywiste, że domaga się on zaliczenia mu – jako korzystniejszego – ogólnego stażu pracy. Ustęp 12 paragrafu 16 Układu nie stanowi jednakże w jakimkolwiek zakresie o zawężeniu reguły określonej w ustępie 11, który w tym akcie wskazuje jedyny warunek zastosowania do pracownika przy określeniu prawa do nagrody jubileuszowej, ogólnego stażu pracy. Trzeba przy tym podkreślić, że zgodnie z art. 9 ust. 2 k.p. , postanowienia układów zbiorowych pracy i porozumień zbiorowych oraz regulaminów i statutów nie mogą być mniej korzystne dla pracowników niż przepisy Kodeksu pracy oraz innych ustaw i aktów wykonawczych. W myśl natomiast art. 61 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. , oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią; odwołanie takiego oświadczenia jest skuteczne, jeżeli doszło jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. Oświadczenie woli jest składane innej osobie wtedy, gdy jego celem jest wywołanie skutku w jej sferze (sytuacji) prawnej. Tak niewątpliwie było w niniejszej sprawie, a złożone oświadczenie o wyborze sposobu liczenia stażu pracy mógł w tej sytuacji odwołać wyłącznie sam powód, czego nigdy nie uczynił. Jego oświadczenie z 2000 r. cały czas znajduje się przy tym w prowadzonych przez pracodawcę aktach osobowych. Zdaniem Sądu więc, ZUZP nie mógł – w sprzeczności z art. 61 § 1 k.c. – wprowadzić do stosunku pracy stron procesu uregulowania, zgodnie z którym w bliżej nieokreślonym terminie, przestało obowiązywać złożone przez pracownika oświadczenie. Nie ma to jednakże, decydującego znaczenia, na co wskazano już powyżej, albowiem nawet w przypadku dopuszczalności takiego zapisu i tak regulowałby on wyłącznie kwestię nieobowiązywania wcześniejszego oświadczenia, nie zaś samego prawa do uwzględnienia ogólnego stażu pracy, wynikającego z § 16 ust. 11 Układu. Odmienna interpretacja tych przepisów prowadziłaby zresztą do niezrozumiałej i nieakceptowalnej, w świetle zasad prawa pracy sytuacji, w której powód otrzymał w 2004 r. nagrodę jubileuszową z ogólnego, 35-letniego stażu pracy, a przy ponownym zatrudnieniu w ZUS w 2010 r. jego staż pracy w kontekście prawa do nagrody zostałby określony przez pracodawcę zaledwie na nieznacznie ponad 14 lat. Biorąc pod uwagę treść § 16 ust. 8 Układu, pozbawiałoby to powoda faktycznie w ogóle prawa do jakichkolwiek dalszych nagród jubileuszowych, albowiem dla otrzymania nagrody za 40 lat pracy, musiałby on przepracować jeszcze w ZUS blisko 26 lat, mając już wówczas przecież 56 lat. Taka koncepcja, również z tej przyczyny, jest nieprzekonująca. Powyższe doprowadziło Sąd do przekonania, iż żądana przez powoda nagroda jubileuszowa za 45 lat pracy była zasadna. Potwierdza to jedynie dodatkowo okoliczność, iż strony ZUZP wskazały w nim ( § 16 ust. 7 ) na nieobowiązujące już wówczas rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 1998 r w sprawie zasad wynagradzania pracowników urzędów administracji rządowej i innych jednostek , zgodnie z którym, do okresu pracy uprawniającego do nagrody jubileuszowej wlicza się wszystkie poprzednie zakończone okresy zatrudnienia oraz inne okresy, jeżeli z mocy odrębnych przepisów podlegają one wliczeniu do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze ( § 9 ust. 1 ). Na marginesie można zauważyć, iż jak podkreślił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2010 r. (III PK 61/09, Lex nr 602054), strony układu zbiorowego pracy mają całkowitą swobodę w odniesieniu do decyzji, czy wprowadzić do niego postanowienia przyznające prawo do nagród jubileuszowych. Natomiast w razie podjęcia decyzji o przyznaniu prawa do gratyfikacji, swoboda stron doznanej ograniczenia wynikającego z wymogu zgodności postanowień układu zbiorowego pracy z przepisami prawa pracy, w szczególności z art. 9 § 4 k.p. , statuującym zasadę równego traktowania w zatrudnieniu. Koncepcja forsowana przez pozwanego prowadziłaby niewątpliwie do naruszenia zasady równego traktowania pracowników ( art. 18 3a § 1 k.p. ), skoro niewielka przerwa w zatrudnieniu (nawet, jak w sytuacji powoda, niewynikająca z jakichkolwiek obiektywnych przesłanek dotyczących świadczenia przezeń pracy, a wyłącznie z przyczyn pozamerytorycznych, np. przekonań politycznych) pozbawiałaby faktycznie pracownika prawa do nagrody jubileuszowej. W odniesieniu do terminu wypłaty nagrody należy zwrócić uwagę na uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 1999 r. (I PKN 189/99, OSNAPiUS 2000/22/819). Roszczenie o wypłatę nagrody jubileuszowej staje się wymagalne z chwilą spełnienia przesłanek do nagrody, a więc z chwilą uzyskania odpowiedniego stażu pracy. Jeżeli pracownik wykaże (udowodni) odpowiedni okres zatrudnienia później, to skutek ten ma moc wsteczną w tym znaczeniu, że oznacza wykazanie spełnienia wcześniej przesłanek do nagrody, a więc że była ona już wcześniej wymagalna. Oczywiście pracodawcy nie można przypisać zaniedbania (winy) w późniejszym wypłaceniu nagrody. Jednak z punktu widzenia zasad zapłaty odsetek jest to bez znaczenia. Decydujące znaczenie ma w tym zakresie art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 300 k.p. , według którego przesłanką zapłaty odsetek jest samo opóźnienie się w spełnieniu świadczenia, a obiektywne jego spełnienie po dacie wymagalności. Obowiązek zapłaty odsetek jest więc niezależny od winy dłużnika w terminowym spełnieniu świadczenia. W myśl art. 481 § 1 i 2 k.c. zgodnie, z którym jeżeli dłużnik (którym w niniejszej sprawie jest pracodawca) opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel (którym w niniejszej sprawie jest powód jako pracownik) może żądać odsetek za opóźnienie, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Cytowany przepis ma zastosowanie do stosunku pracy w myśl odesłania zawartego w art. 300 k.p. , który w sprawach nie unormowanych przepisami prawa pracy odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu cywilnego . O kosztach procesu orzeczono w punkcie 2 wyroku z uwzględnieniem wyniku sprawy, którą pozwany przegrał w całości. Zgodnie z treścią art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty procesu, które poniósł powód składa się wynagrodzenie ustanowionego w sprawie profesjonalnego pełnomocnika i z tego tytułu zasądzono na jego rzecz od pozwanego kwotę 2.700,00 zł (75% x 3.600,00 zł). Wysokość przyznanych kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). O nieuiszczonych kosztach sądowych orzeczono w punkcie 3 wyroku na podstawie art. 97 i 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 623 ze zm.). Obie strony procesu były z mocy prawa zwolnione od ponoszenia kosztów sądowych (art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy), a powództwo zostało w całości uwzględnione, a zatem w tej sytuacji brak jest podstaw do obciążania którejkolwiek ze stron tymi kosztami, które musiał w związku z tym ponieść Skarb Państwa. SSR Marcin Winczewski