Sad powszechny, II K 660/17

Sygn. akt II K 660/ 17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 stycznia 2018 roku Sąd Rejonowy w Puławach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Stachoń Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Szczepanik Bez udziału Prokuratora po rozpoznaniu na rozprawie dnia 12.10.2017 r. i 16.01.2018 r. sprawy W. L. syna J. i S. z domu I. , urodzonego dnia (...) w K. oskarżonego o to, że I. w dniu 29 maja 2017 roku w K. woj. (...) dokonał zniszczenia trzech okien w budynku jednorodzinnym należącym do M. W. w ten sposób, żę za pomocą kamienia wybił szyby w oknach a za pomocą siekiery zniszczył ramy dwóch okien, czyniąc w ten sposób straty w kwocie 1765 zł na szkodę M. W. tj. o czyn z art. 288§1 kk II. w dniu 29 maja 2017 roku w K. , woj. (...) groził M. W. popełnieniem przestępstwa na jej szkodę w ten sposób, że wypowiadał pod jej adresem groźby zniszczenia jej domu w którym zamieszkuje, które to groźby wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że będą spełnione tj, o czyn z art. 190§1 kk III. w dniu 29 maja 2017 roku w K. woj. (...) groził D. U. popełnieniem przestępstwa na jej szkodę w ten sposób, że wypowiadał pod jej adresem groźby zniszczenia jej domu w którym zamieszkuje, które to groźby wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że będą spełnione tj. o czyn z art. 190§1 kk 1.na mocy art. 66§1 i 2 kk i art. 67§1, 2 i3 kk postępowanie karne wobec oskarżonego W. L. warunkowo umarza na okres 3 (trzech) lat próby, oddając go w okresie próby pod dozór kuratora sądowego oraz nakładając obowiązek naprawienia szkody poprze zapłatę na rzecz M. W. kwoty 1693 (jeden tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt trzy) złote; 2.zasądza na rzecz Kancelarii adw. B. K. kwotę 984 (dziewięćset osiemdziesiąt cztery) złote tytułem nieopłaconej obrony z urzędu; 3. na mocy art. 624§1 kpk zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. II K 660/17 UZASADNIENIE Prokuratura Rejonowa w Puławach oskarżyła W. L. o to, że: I. w dniu 29 maja 2017 roku w K. województwa (...) dokonał zniszczenia trzech okien w budynku jednorodzinnym należącym do M. W. w ten sposób, że za pomocą kamienia wybił szyby w oknach, a za pomocą siekiery zniszczył ramy dwóch okien czyniąc w ten sposób straty w kwocie 1765 zł na szkodę M. W. , tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. ; II. w dniu 29 maja 2017 roku w K. województwa (...) groził M. W. popełnieniem przestępstwa na jej szkodę w ten sposób, że wypowiadał pod jej adresem groźby zniszczenia jej domu, w którym zamieszkuje, które to groźby wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. ; III. w dniu 29 maja 2017 roku w K. województwa (...) groził D. U. popełnieniem przestępstwa na jej szkodę w ten sposób, że wypowiadał pod jej adresem groźby zniszczenia jej domu, w którym zamieszkuje, które to groźby wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że będą spełnione, tj. o czyn z art. 190 § 1 k.k. Po przeprowadzeniu rozprawy sąd ustalił i zważył, co następuje: W. L. i M. W. mieszkają na sąsiednich posesjach w K. , a do M. W. prawie codziennie przyjeżdża jej córka D. U. . Pomiędzy sąsiadami od dłuższego czasu jest konflikt, gdyż W. L. zgłaszał pretensje co do usytuowania płotu rozgraniczającego obie nieruchomości twierdząc, że wchodzi on na jego nieruchomość. Z tego powodu dochodziło do awantur pomiędzy sąsiadami oraz gróźb zniszczenia mienia ze strony W. L. , między innymi w dniach 19 maja 2017 roku, gdy na miejsce sporu miała przybyć inspekcja z Urzędu Gminy w K. , w dniu 26 maja 2017 roku, kiedy D. U. była u M. W. z okazji Dnia Matki oraz w dniu 29 maja 2017 roku, kiedy to W. L. za pomocą kamienia wybił trzy szyby w oknach, a za pomocą siekiery zniszczył ramy dwóch okien czyniąc w ten sposób straty w kwocie 1765 zł na szkodę M. W. , po czym oświadczył, że teraz już tak będzie i nie będzie okien ani płotu i zniszczy też mieszkanie D. U. . W. L. nie był dotychczas karany, jest z zawodu ślusarzem, jest żonaty, ma troje dorosłych dzieci i utrzymuje się z zasiłku z pomocy społecznej. Ustalając powyższy stan faktyczny sąd obdarzył wiarą zeznania świadków: M. W. – k. 64-65, 2-3, D. U. – k. 65, 13-14 i K. U. – k. 65v, 27-28, ponieważ zeznania tych świadków są logiczne, konsekwentne i wzajemnie się potwierdzają tworząc jeden spójny stan faktyczny. Wprawdzie świadkowie M. W. i D. U. twierdzą, że groźby padły 26 maja 2017 roku w Dniu Matki, ale wynika to z upływu czasu, gdyż zeznając w postępowaniu przygotowawczym w dniu 29 maja 2017 roku M. W. mówiła o groźbach wypowiadanych w dniu dzisiejszym, a z kolei D. U. zeznając w dniu 30 maja 2017 roku mówiła o groźbach wypowiadanych w dniu wczorajszym. Biorąc pod uwagę częstotliwość awantur urządzanych przez W. L. takie pomylenie dat po upływie kilku miesięcy jest naturalne i świadczy o tym, że świadkowie ci nie tworzą ani nie uzgadniają wersji zdarzenia, tylko szczerze zeznają tak jak w danej chwili jeszcze pamiętają. Ponadto mając materialne ślady przestępstwa zniszczenia mienia przez W. L. , nie miały już żadnego interesu, by go fałszywie obciążać dodatkowymi zarzutami narażając się równocześnie na odpowiedzialność karną za składanie fałszywych zeznań. Sąd obdarzył wiarą również zgromadzone w aktach sprawy dowody w postaci: protokołu oględzin miejsca zdarzenia – k. 7-9, protokołu zatrzymania osoby – k. 11, danych osobo poznawczych – k. 30, danych z KRK – k. 35, 78, dokumentacji fotograficznej – k. 40, opinii biegłego – k. 68-70, ponieważ dowody te zostały sporządzone przez osoby posiadające stosowne kompetencje, we właściwej formie, a żadna z zainteresowanych stron nie zakwestionowała prawdziwości zawartych w nich informacji. Oskarżony W. L. – k. 63v-64, 19-20, 21-22 przyznał się do winy w zakresie zniszczenia mienia, natomiast nie przyznał się do wypowiadania gróźb karalnych. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim zaprzecza wypowiadanym przez siebie groźbom, ponieważ stoją w sprzeczności z obdarzonymi wiarą z zeznaniami świadków. Wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, ponieważ jest osobą świadomą swych czynów i nie zachodzą żadne okoliczności wyłączające jego odpowiedzialność karną. Zarzucany oskarżonemu w pkt I czyn stanowi przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. , ponieważ oskarżony niszcząc pokrzywdzonej okna działał umyślnie, a spowodowana przez niego szkoda przekracza jedną czwartą najniższego ustawowego wynagrodzenia. Zarzucane oskarżonemu w pkt II i III czyny stanowią przestępstwa określone w art. 190 § 1 k.k. , ponieważ oskarżony groził pokrzywdzonym przestępstwami zniszczenia mienia, które to groźby biorąc pod uwagę jego równoczesne zniszczenie mienia wzbudziły u pokrzywdzonych uzasadnioną obawę spełnienia. Sąd skorzystał z możliwości warunkowego umorzenia postępowania, ponieważ oskarżony nie był dotychczas karany, a jest już osobą w podeszłym wieku, wartość zniszczonego mienia nie była wysoka, więc w ocenie sądu już sam fakt, że toczyło się przeciwko niemu postepowanie karne, został uznany winnym popełnienia przestępstwa i będzie musiał naprawić szkodę, spowoduje, że cele postępowania zostaną spełnione i oskarżony nie popełni więcej przestępstwa tym bardziej, że podczas maksymalnego trzyletniego okresu próby będzie on przebywał pod dozorem kuratora sądowego. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 624 § 1 k.p.k. , ponieważ oskarżony jest osobą utrzymującą się z pomocy społecznej, a będzie musiał jeszcze naprawić szkodę, więc nie należy go dodatkowo obciążać zmniejszając jego możliwości płatnicze i działając tym na szkodę pokrzywdzonej.