jego dyspozycją i ewidencjonowana na rachunku bankowym prowadzonym przez powoda o numerze (...) (§ 2 pkt 2 i 3 umowy).
pkt 1 odsetki za okres od dnia wypłaty pożyczki do dnia poprzedzającego dzień całkowitej spłaty pożyczki miały wynieść 851.636.59 zł, to jest 9,15% kwoty pożyczki za jeden rok, jeśli pozwany będzie dokonywał spłaty
harmonogramem, a wysokość rocznej stopy oprocentowania nie zmieni się. Pożyczka została oprocentowana według zmiennej rocznej stopy oprocentowania, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 13,8% (§ 5 pkt 2 umowy). W § 5 pkt 3 strony przewidziały okoliczności, które miały uzasadniać zmianę rocznej stopy oprocentowania. W § 6 pkt 1 umowy pozwany zobowiązał się spłacić całkowicie pożyczkę z odsetkami do dnia 2 września 2024 r. w miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych, w wysokościach i terminach wskazanych w harmonogramie spłat, dołączonym jako załącznik do umowy. W § 8 pkt 1 umowy strony przewidziały, że w razie opóźnienia się pozwanego w spłacie pożyczki powód będzie obciążał rachunek pozwanego wskazany w umowie kosztami upomnień i windykacji, a nadto będzie naliczał odsetki od niespłaconej kwoty według rocznej stopy oprocentowania zadłużenia przeterminowanego, która odpowiadała czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym (§ 8 pkt 2 umowy). Na podstawie § 10 pkt. 1 powód miał prawo wypowiedzieć umowę pożyczki w całości lub części między innymi w przypadku niedotrzymania przez pozwanego warunków udzielenia pożyczki, braku terminowej spłaty co najmniej dwóch pełnych rat pożyczki lub pogorszenia albo utraty przez pozwanego zdolności kredytowej. Termin wypowiedzenia został ustalony w umowie na okres 30 dni, a samo wypowiedzenie miało wymagać formy pisemnej pod rygorem nieważności. Należność z tytułu zwrotu kwoty pożyczki z odsetkami i innymi należnościami ubocznymi miała być wymagalna następnego dnia po upływie terminu wypowiedzenia (10 pkt 4). bezsporne, nadto dowód: umowa pożyczki nr (...) (k. 4-7) wraz z harmonogramem spłaty kredytu (k. 8-12). Powód wypłacił pozwanemu całą kwotę pożyczki
umową w dniu 7 września 2009 r. W związku z faktem, że wypłata pożyczki nastąpiła po zawarciu umowy, strony przyjęły nowy harmonogram spłaty pożyczki. bezsporne, nadto dowód: harmonogram spłaty kredytu (k. 13-14). Pozwany nie spłacił w terminie raty pożyczki w wysokości 7 635,55 zł z terminem płatności ustalonym na dzień 2 kwietnia 2015 r. W dniu 16 kwietnia 2015 r. pozwany wpłacił jedynie 343,78 zł. Pozwana spółka nie spłaciła również raty płatnej w dniu 2 maja 2015 r. na kwotę 7 635,54 zł oraz raty płatnej na dzień 2 czerwca 2015 r. w wysokości 7 635,55 zł. W dniu 17 czerwca 2015 r. pozwany uiścił na poczet spłaty pożyczki kwotę 2.500 zł. W dniu 2 lipca 2015 r. upłynął termin płatności kolejnej raty pożyczki w wysokości 7 635,55 zł, której pozwany również nie uiścił. bezsporne, nadto dowód: rozliczenie spłaty pożyczki (k. 44). Pismem z dnia 3 lipca 2015 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 27.907,38 zł z tytułu zaległości w spłacie pożyczki w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy nr (...) . Pozwany odebrał wezwanie w dniu 7 lipca 2015 r. bezsporne, nadto dowód: wezwanie do zapłaty (k. 45) z potwierdzeniem odbioru (k. 46). Pozwany nie uregulował należności objętej wezwaniem, nie uiścił również rat pożyczki za miesiące sierpień i wrzesień 2015 r. Pismem z dnia 17 września 2015 r., doręczonym pozwanemu w dniu 25 września 2015 r., powód złożył oświadczenie o wypowiedzeniu umowy pożyczki w całości z zachowaniem trzydziestodniowego terminu wypowiedzenia licząc od dnia doręczenia wypowiedzenia, z uwagi na brak spłaty należności z tytułu pożyczki. Powód oświadczył jednak, że jeżeli pozwany w terminie trzydziestu dni od otrzymania oświadczenia o wypowiedzeniu umowy wpłaci kwotę 20.527,73 zł, oświadczenie to utraci moc. bezsporne, nadto dowód: wypowiedzenie (k. 47) z potwierdzeniem odbioru (k. 48). Pozwany nie uiścił na rzecz powoda żadnej kwoty. Pismem z dnia 11 grudnia 2015 r., doręczonym pozwanemu w dniu 16 grudnia 2015 r., powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 561.978,95 zł wraz z dalszymi odsetkami zmiennymi wynoszącymi 10% w stosunku rocznym od kapitału pożyczki w kwocie 517.590 ,95 zł od dnia 11 grudnia 2015 r. do dnia zapłaty, w terminie 7 dni, z tytułu należności powoda wynikających z wypowiedzenia umowy pożyczki. Pismem z dnia 23 grudnia 2015 r. pozwany poinformował powoda o trudnej sytuacji finansowej i zwrócił się z prośbą o wstrzymanie działań egzekucyjnych, podnosząc, że od przełomu lutego i marca 2016 r. mógłby co miesiąc spłacać pożyczkę w części. W odpowiedzi pismem z dnia 28 grudnia 2015 r., doręczonym pozwanemu w dniu 4 stycznia 2016 r., powód oświadczył, że wstrzyma do dnia 31 stycznia 2017 r. czynności postępowania egzekucyjnego, pod warunkiem, że pozwany będzie dokonywał miesięcznych spłat w kwocie minimum 10.000 zł do ostatniego dnia każdego miesiąca, począwszy od 31 stycznia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2015 r., a do dnia 31 stycznia 2017 r. spłaci całość swojego zobowiązania. Powód wskazał, że wpłaty mają być dokonywane na rachunek nr (...) , wskazany w umowie pożyczki jako rachunek pożyczkowy. bezsporne, nadto dowód: wezwanie do zapłaty (k. 49) z potwierdzeniem odbioru (k. 50), pismo pozwanego (k. 51), pismo powoda (k. 52) z potwierdzeniem odbioru (k. 53). Na dzień 1 marca 2016 r. zobowiązanie pozwanego z tytułu wypowiedzianej umowy pożyczki obejmowało kwotę 555.597,70 zł, na którą składały się: kwota niezwróconej pożyczki – 517.590,95 zł, odsetki umowne liczone do dnia 26 października 2015 r. oraz opłaty w wysokości 4.159,10 zł i koszty listownego wezwania do zapłaty – 10 zł. Nałożone przez powoda opłaty i wysokość kosztów były zgodne z Taryfą prowizji i opłat za czynności bankowe oraz inne czynności w walucie polskiej dla (...) obowiązującej w powodowym banku. bezsporne, nadto dowód: wyciąg z ksiąg banku (k. 54), Taryfa prowizji i opłat za czynności bankowe oraz inne czynności w walucie polskiej dla (...) obowiązująca od 5 marca 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. (k. 76-89), Taryfa obowiązując od dnia 1 maja 2015 r. (k. 90-103). W dniu 8 lutego 2016 r. pozwany wpłacił na swój rachunek w powodowym banku o numerze (...) kwotę 2.000 zł. Następnie pozwany przelał jeszcze na ten sam rachunek kwotę 1.000 zł w dniu 16 lutego 2016 r. oraz kwotę 10.000 zł w dniu 4 kwietnia 2016 r. bezsporne, nadto dowód: wyciągi z rachunku bankowego (k. 129, 130). Powyższy stan faktyczny pozostawał zasadniczo bezsporny między stronami, ponadto znalazł potwierdzenie w dokumentach dołączonych do akt sprawy, a wymienionych wyżej. Żadna ze stron nie kwestionowała ich wartości dowodowej, treści ani formy w jakiej zostały zaprezentowane Sądowi. Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. Dokumenty prywatne stosownie do treści 245 k.p.c. stanowiły dowód tego, że osoby, które je podpisały złożyły oświadczenia zawarte w tych dokumentach. Pozwany co prawda na terminie rozprawy w dniu 9 listopada 2016 r. podniósł, że miesięczne wpłaty w wysokości 10.000 zł
porozumieniem stron miały być wpłacane na rachunek własny pozwanego, a nie na rachunek pożyczkowy, jednak strona pozwana nie wskazała okoliczności, w których doszło do takiego ustalenia, nie przedstawiła żadnych dowodów na wykazanie tych okoliczności, a nadto z treści pisma powoda z dnia 28 grudnia 2015 r. jasno wynika, że wpłaty powinny być dokonywane na rachunek pożyczkowy. Z tych względów Sąd nie mógł uznać twierdzeń pozwanego za zgodne ze stanem faktycznym. Sąd zważył, co następuje: Powód dochodził swoich roszczeń na podstawie umowy pożyczki zawartej z pozwanym w dniu 2 września 2009 r.
art. 720 §1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku i tej samej jakości. Należy zauważyć, że powód jest bankiem spółdzielczym, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (tekst jedn. – Dz.U. z 2015 r., poz. 128 ze zm.). We wskazanej ustawie brak jest jednak regulacji dotyczących umowy pożyczki, które stanowiłyby przepisy szczególne wobec regulacji Kodeksu cywilnego . Bezspornym między stronami był fakt zawarcia umowy pożyczki o treści wyżej wskazanej oraz wypowiedzenie tej umowy. Nie budziło wątpliwości Sądu, że faktycznie zaistniały okoliczności uprawniające powoda do złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu umowy – powód przedłożył zestawienie spłat pozwanego poszczególnych rat pożyczki, z którego jasno wynika, że przed złożeniem przez powoda oświadczenia o wypowiedzeniu umowy datowanego na dzień 17 września 2015 r. pozwany nie uiścił rat pożyczki przypadających na lipiec, sierpień i wrzesień 2015 r. nawet w części.
pkt 2 umowy pożyczki powód uzyskiwał uprawnienie do wypowiedzenia umowy w przypadku braku terminowej spłaty co najmniej dwóch pełnych rat pożyczki, nie może zatem budzić wątpliwości, że zaistniały przesłanki do wypowiedzenia umowy.
pkt 4 umowy pożyczki w przypadku jej wypowiedzenia należność z tytułu zwrotu pozostałej, niespłaconej kwoty pożyczki i inne należności wynikające z umowy miały stać się wymagalne od dnia następnego po upływie okresu wypowiedzenia. Oświadczenie o wypowiedzeniu zostało doręczone pozwanemu w dniu 25 września 2015 r., zatem trzydziestodniowy termin upłynął w dniu 25 października 2015 r., a roszczenie powoda z tytułu wypowiedzianej umowy pożyczki stało się wymagalne od dnia 26 października 2015 r. Wbrew stanowisku pozwanego na wskazany termin wymagalności, a co za tym idzie możliwość dochodzenia roszczenia przed sądem nie miało wpływu uzgodnienie między stronami wstrzymania czynności egzekucyjnych do dnia 31 stycznia 2017 r. Z treści pisma powoda z dnia 28 grudnia 2015 r. jasno wynika, że wstrzymanie dochodzenia należności nastąpiło pod warunkiem, że pozwany będzie co miesiąc wpłacał kwotę co najmniej 10.000 zł z tytułu spłaty swojego zadłużenia, a całość zobowiązania zostanie spłacona do dnia 31 stycznia 2017 r. W przypadku niespełnienia tych warunków powód miał wszcząć czynności egzekucyjne. Niewątpliwie pozwany zaproponowanych przez powoda warunków nie spełnił – jak wskazano wyżej, pozwany nie dokonał żadnej wpłaty na rachunek pożyczkowy wskazany w piśmie z dnia 28 grudnia 2015 r. Nawet gdyby przyjąć, że wpłaty na rachunek własny pozwanego, które pozwany podniósł jako argument w zarzutach od nakazu zapłaty, stanowiły spłatę zobowiązania, to pierwsza wpłata miała miejsce w dniu 8 lutego 2016 r. i obejmowała kwotę 1.000 zł, natomiast
warunkami powoda pozwany miał zapłacić kwotę 10.000 zł do dnia 31 stycznia 2016 r. Z tych względów nie można było uznać, że wstrzymanie podejmowania czynności egzekucyjnych przez powoda nadal obowiązuje, a w konsekwencji pozwany nie mógł się skutecznie bronić argumentem przedwczesności żądania. Nie można również było uznać za skuteczny argumentu pozwanego, że do braku spłat rat pożyczki doszło z powodu trudności finansowych pozwanego. Trudności takie nie stanowią z mocy prawa przesłanki zawartych wcześniej umów. Oczywistym jest, że pozwany prowadząc działalność gospodarczą podejmuje ryzyko gospodarcze i w wyniku różnych zdarzeń w przestrzeni gospodarczej może popaść w trudności finansowe. Nie wpływa to jednak na jego wcześniejsze zobowiązania. Jedynie na marginesie należy wskazać, że żądanie pozwanego zwrotu pozwu i umorzenia postępowania było bezpodstawne. Oczywistym jest, że gdyby Sąd uznał, że pozew wniesiony przez powoda zawierał braki formalne, to wezwałby go do uzupełnienia tych braków. Wydanie w sprawie nakazu zapłaty świadczy o tym, że Sąd uznał pozew za skutecznie wniesiony. Odnosząc się zaś do samego zarzutu pozwanego, że powód nie zawarł w pozwie informacji, czy strony podjęły próbę mediacji lub innego pozasądowego sposobu rozwiązania sporu, a w przypadku gdy takich prób nie podjęto, wyjaśnienie przyczyn ich niepodjęcia ( art. 187 § 1 pkt 3 k.p.c. ), to wskazać należy, że powód podał w pozwie, że wzywał pozwanego do zapłaty i że doszło do tymczasowego wstrzymania czynności egzekucyjnych na wniosek strony pozwanej, pozew od początku zawierał zatem wymagane przepisami informacje. Sąd uznał roszczenie powoda za należne zarówno co do zasady, jak i co do wysokości. Pozwany nie podnosił zarzutów co do wysokości roszczenia powoda, dochodzone kwoty natomiast znalazły potwierdzenie również w umowie pożyczki i pozostałych dokumentach dołączonych do akt sprawy. Sąd nie dopatrzył się błędów w wyliczeniach powoda dotyczących odsetek, zostały one również wyliczone za odpowiedni okres, to jest do dnia, w którym upłynął okres wypowiedzenia umowy. Wreszcie uznać należało, że należna jest również część roszczenia z tytułu poniesionych przez powoda kosztów i nałożonych opłat, z których wszystkie znalazły podstawę w Taryfie prowizji i opłat za czynności bankowe oraz inne czynności w walucie polskiej dla (...) . W związku z powyższym należało uznać, że roszczenie powoda o zapłatę kwoty 555.597,70 zł wraz z odsetkami umownymi od kwoty 517.590,95 zł od dnia 27 października 2014 r. do dnia zapłaty w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego w stosunku rocznym było w całości zasadne na podstawie art. 720 § 1 k.c. Ponieważ rozstrzygnięcie to odpowiadało treści wydanego w dniu 5 kwietnia 2016 r. nakazu zapłaty, Sąd w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 496 k.p.c. utrzymał w całości w mocy wskazany nakaz zapłaty. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania wywołanych zarzutami od nakazu zapłaty na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. ,
zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. W związku z tym, że pozwany przegrał spór w całości winien zwrócić powodowi poniesione przez niego koszty procesu, na które składają się: wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600 zł oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego Sąd ustalił w oparciu o treść § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity - Dz.U. z 2013 roku, poz. 490). SSO Katarzyna Krzymkowska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.