Sad powszechny, I Ca 493/17

Sygn. akt I Ca 493/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2017 roku. Sąd Okręgowy w Sieradzu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący SSO Elżbieta Zalewska – Statuch po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 roku w Sieradzu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. przeciwko G. K. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu rejonowego w Łasku z dnia 21 września 2017 roku, sygn. akt I C 460/16 upr zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w całości w ten sposób, że „1. zasądza od pozwanego G. K. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. : a/ 517,89 (pięćset siedemnaście 89/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 9 lutego 2016 roku do dnia zapłaty, oddalając dalej idące powództwo; b/ 161,75 (sto sześćdziesiąt jeden 75/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu”; oddala apelację w pozostałej części; zasądza od pozwanego G. K. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. 137,50 (sto trzydzieści siedem 50/100 ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym 25 (dwadzieścia pięć) złotych opłaty od apelacji; przyznaje adwokat M. B. od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Łasku 369 (trzysta sześćdziesiąt dziewięć) złotych brutto tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną pozwanemu z urzędu w postępowaniu apelacyjnym. Sygn. akt I Ca 493/17 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 21 września 2017 roku Sąd Rejonowy w Łasku oddalił powództwo Raport Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w K. skierowane przeciwko G. K. o zapłatę i nakazał wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa - Kasa Sądu Rejonowego w Łasku na rzecz adwokat M. B. kwotę 1476 zł brutto tytułem kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu pozwanemu. Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia i wnioski: W dniu 15 maja 2013 roku pomiędzy (...) Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością i (...) została zawarta umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr TS (...) . Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy z pakietem taryfowym S. (...) . W dniu 11 czerwca 2014 roku pomiędzy (...) SA z siedzibą w W. i G. K. została zawarta umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych nr TEL (...) . (...) . Umowa została zawarta na okres 24 miesięcy z pakietem taryfowym S. (...) na raty. Powód przedstawił następujące faktury wystawione przez (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. w stosunku do pozwanego: - faktura VAT nr (...) z dnia 19 lutego 2015 r. z tytułu opłat naliczonych za okres od dnia 19 stycznia 2015 roku do dnia 18 lutego 2015 r. z datą wymagalności 5 marca 2015 roku - zawierającą następujące pozycje: usługi telekomunikacyjne - wartość brutto 169,12 zł, usługi internetowe - wartość brutto 18,99 zł, opłaty doliczone do faktury 37,03 zł; razem do zapłaty 225,14 zł; - faktura VAT nr (...) z dnia 19 marca 2015 r. z tytułu opłat naliczonych za okres od dnia 19 lutego 2015 roku do dnia 18 marca 2015 r. z datą wymagalności 2 kwietnia 2015 roku - zawierającą następujące pozycje: usługi telekomunikacyjne - wartość brutto 164,89 zł, opłaty doliczone do faktury 30,83 zł, razem do zapłaty 199,91 zł; - faktura VAT nr (...) z dnia 19 kwietnia 2015 r. z tytułu opłat naliczonych za okres od dnia 19 marca 2015 roku do dnia 18 kwietnia 2015 r. z datą wymagalności 4 maja 2015 roku - zawierającą następujące pozycje: usługi telekomunikacyjne - wartość brutto 164,89 zł, opłaty doliczone do faktury 38,24 zł, razem do zapłaty: 203,13 zł; - nota obciążeniowa nr (...) z dnia 24 czerwca 2015 r. na kwotę 867,94 zł z terminem zapłaty do dnia 8 lipca 2015 r. roku „w związku z niedotrzymaniem warunków zawartej na czas określony umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych". W dniu 23 listopada 2015 r. zostało zawarte porozumienie nr 7 do umowy ramowej przelewu wierzytelności z dnia 17 października 2014 roku z późniejszym aneksem nr (...) z dnia 19 grudnia 2014 r. pomiędzy (...) SA z siedzibą w W. i Funduszem (...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym w K. na mocy którego dokonano przelewu wierzytelności (...) Spółce Akcyjnej - usługi mobilne - pakiet klientów. Powód załączył wyciąg z listy dłużników stanowiący załącznik do umowy cesji z dnia 23 listopada 2015 r., dotyczący G. K. , w którym wskazano wartość należności głównej na 1946,15 zł (188,11 zł, 164,89 zł, 164,89 zł, 560,32 zł i 867,94 zł) Pismem z dnia 20 stycznia 2016 r. powód wystąpił do pozwanego G. K. z przedsądowym wezwaniem do zapłaty kwoty należności głównej 1946,15 zł odsetek w kwocie 98,90 zł. Pozwany ma 52 lata. Jest ojcem siedmiorga dzieci. Zarabia miesięcznie 2040 zł. Innych dochodów nie ma. Jest zadłużony na kwotę około 16000 zł - na dzień 13 marca 2016 r.. Toczą się wobec niego postępowania egzekucyjne, w toku, których zajęte zostało jego konto bankowe. Sąd, powołując się na treść przepisów art. 354 k.c. , 509 § 1 k.c. art. 512 k.c. 513 § 1 k.c. oraz art. 6 k.c. , w zw. z art. 232 k.p.c. stwierdził, że w przypadku przeniesienia wierzytelności powód powinien udowodnić, iż umowa przeniesienia dotyczy tej konkretnej wierzytelności. Ponadto powinien wykazać istnienie i treść zobowiązania łączącego zbywcę wierzytelności z dłużnikiem, a także fakt niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania oraz wysokość roszczenia. Zdaniem Sądu, powód nie przedstawił rozliczenia umów, które pozwany zawarł z wierzycielem pierwotnym, tj. umowy (...) z 15.05.2013r. oraz umowy (...) . (...) z dnia 11.06.2014r., co spowodowało, iż nie uzyskał Sąd wiedzy jakie kwoty pozwany miał obwiązek uiścić w ramach tych umów, jaką część kwoty i kiedy uiścił a jaka pozostała do zapłaty. Podniesiono przy tym, że powód nie załączył faktury TEL (...) . (...) z dnia 11.06.2014r. z tytułu rat za sprzęt, nie wskazał na jakiej podstawie została obliczona kwota 560,32 zł i nie załączył harmonogramu spłat rat oraz rozliczenia, z którego wynikałoby, które raty i kiedy zostały spłacone przez pozwanego, a które pozostały do spłaty. Odnosząc się do kwoty 867,94 zł wynikającej z noty obciążeniowej nr (...) z dnia 24.06.2015r. z tytułu kary umownej wynikającej z niedotrzymania warunków umownych, Sąd wskazał, że powód nie załączył specyfikacji do tej noty, nie wskazał zapisu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych ani regulaminów stanowiących załącznik do umowy, z którego wynikałaby podstawa naliczenia kary umownej. W ocenie Sądu nie przedstawiono dostatecznych dowodów, aby można było przyjąć, iż pozwany był zobowiązany wobec pierwotnego wierzyciela w zakresie w wskazanym w pozwie i dlatego wobec nieudowodnienia wysokości żądanych kwot, nie załączenia faktury VAT nr (...) . (...)- (...) oraz specyfikacji do pozostałych faktur i noty obciążeniowej, z których strona powodowa wywodzi swoje roszczenia - powództwo oddalono. O kosztach niepłaconej pomocy prawnej orzeczono w oparciu o § 2, § 4 i § 8 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (…). Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się powód, która zaskarżył przedmiotowe rozstrzygnięcie zarzucając: a/ rażące naruszenie przepisów regulujących postępowanie cywilne, tj. - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez naruszenie przez Sąd obowiązku rozpoznania całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieuwzględnienie zarówno podstaw umownych jak i prawnych uprawnienia operatora telefonicznego sieci O. do naliczenia pozwanemu kary umownej z tytułu nienależytego wykonania zawartych z operatorem telefonicznym umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych; nieuwzględnienie faktu, iż pozwany nie wywiązał się z ciążących na nim zobowiązań wynikających z zawartych z operatorem umów, tj. terminowego regulowania płatności na rzecz operatora telefonicznego przez cały okres obowiązywania zawartych umów co; błędne przyjęcie, na skutek wyłącznie pobieżnego rozpoznania niniejszej sprawy, iż powód nie wykazał podstawy i zasadności naliczenia pozwanemu kary umownej, podczas gdy zastrzeżono ją, podobnie jak treść art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800), w razie nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego abonenta w postaci zobowiązania do utrzymania aktywnej karty SIM przyznanej abonentowi przy zawarciu umowy przez wskazany w niej czas; poprzez pominięcie przez Sąd treści zawartych przez pozwanego umów, z których jednoznacznie wynika uprawnienia operatora do naliczenia kary umownej w razie nienależytego wykonywania przez pozwanego zobowiązania; poprzez nieuwzględnienie faktu niewykazania przez pozwanego, aby w sposób należyty wywiązał się z ciążących na nim zobowiązań wynikających z zawartych z operatorem umów; poprzez nieuwzględnienie, iż dowodowi podlegają jedynie fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie i wynikającą z niej zasadę facta probantur iura novit curia, z której wynika, iż sąd zna prawo, co w efekcie doprowadziło Sąd do błędnego wniosku, iż powód nie wyjaśnił zasady naliczenia kary umownej na rzecz pozwanego, podczas gdy zasady te wynikają z umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz z art. 57 ust. 6 ustawy Prawo telekomunikacyjne , które Sąd winien był znać; - art. 232 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. oraz w zw. z art. 6 k.c. wskutek nieuwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez powoda, tj. niezobowiązanie operatora do udostępnienia dokumentów stanowiących podstawę naliczenia opłat abonamentowych oraz kary umownej oraz harmonogramu spłaty rat nr (...) . (...) , jak również rozliczenia konta abonenckiego przypisanego pozwanemu o nr (...) oraz przedłożenia rozliczeń wszystkich połączeń głosowych i tekstowych zrealizowanych przez pozwanego, jak również transmisji danych podczas gdy okoliczności, na które powód powołał wskazane dowody miały istotne znaczenie z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania; - 328 k.p.c. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do wniosku powoda o zwrócenie się do operatora o udostępnienie dokumentów stanowiących podstawę naliczenia opłat abonamentowych oraz kary umownej oraz harmonogramu spłaty rat nr (...) . (...) , jak również rozliczenia konta abonenckiego przypisanego pozwanemu o nr (...) oraz przedłożenia rozliczeń wszystkich połączeń głosowych i tekstowych zrealizowanych przez pozwanego; b/ rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800) poprzez niezastosowanie wskazanego przepisu i nieuwzględnienie uprawnienia operatora telefonicznego do naliczenia kary umownej w wysokości przyznanej pozwanemu ulgi w sytuacji doprowadzenia przez pozwanego do dezaktywacji posiadanych kart SIM, otrzymanych przez pozwanego w ramach zawartych umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych, przed umówionym terminem ich obowiązywania, co skutkowało rozwiązaniem z pozwanym umów przez operatora przed upływem umówionego czasu trwania, podczas gdy przesłanki naliczenia kary umownej oraz ich wysokość zostały uzgodnione przez strony w treści umów i zaakceptowane przez pozwanego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie powództwa powoda oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, za postępowanie w obu instancjach. W odpowiedzi na apelacje pozwany wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. B. kosztów zastępstwa procesowego udzielonego pozwanemu z urzędu, z uwzględnieniem stawki podatku VAT. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja zasługuje na częściowe uwzględnienie. Mając na uwadze, iż sprawa dotyczyła roszczenia podlegającego rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, uzasadnienie sądu odwoławczego ma formę wynikającą z treści art. 50513 § 2 k.p.c . Wskazać również należy, że w postępowaniu uproszczonym ( art. 5051 - 50514 k.p.c . ) apelacja została ukształtowana w sposób istotnie odbiegający od ujęcia zawartego w przepisach ogólnych o apelacji. W postępowaniu uproszczonym znacznie zacieśnione zostały kompetencje sądu drugiej instancji w zakresie prowadzenia postępowania dowodowego. W zasadzie - z wyjątkiem przypadków oparcia apelacji na późniejszym wykryciu okoliczności faktycznych lub środkach dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać przed sądem pierwszej instancji - ograniczają się one do prowadzenia dowodów z dokumentu ( art. 50511 k.p.c . ) (patrz: postanowienie Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 2015r., III Cz 15/15, Lex nr 1682212). W postępowaniu uproszczonym z uwagi na ograniczenia kognicji sądu drugiej instancji oraz katalog zarzutów apelacyjnych, niedopuszczalne są zarzuty, które dotyczą ustalenia faktów lub oceny dowodów (tak: wyrok Sądu Najwyższego z 20 stycznia 2010r., II PK 178/09 LEX nr 577829, Komentarz do art. 505