Sygnatura akt: II C 676/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2017 roku Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie II Wydział Cywilny, w składzie: Przewodniczący: SSO Ewa Kukiełka-Próchnicka Protokolant: Kinga Kosicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku w Warszawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółki komandytowej z siedzibą w W. przeciwko Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Prezydenta (...) W. o ustalenie I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) Spółki komandytowej z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygnatura akt: II C 676/17 UZASADNIENIE Pismem z dnia 31 lipca 2015 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła do Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Prezydent (...) W. o zmianę stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego dla gruntów położonych w W. w Dzielnicy P. przy ul. (...) , stanowiących własność Skarbu Państwa, oznaczonych numerami ewidencyjnymi (...) z obrębu (...) , z 3% na 1%, w związku z nastąpieniem trwałej zmiany sposobu korzystania z w/w nieruchomości, tj. oddania ich na cele mieszkaniowe (pismo k. 33-35). Pismem z dnia 20 stycznia 2016 roku Prezydent (...) W. , znak sprawy (...) odmówił dokonania zmiany stawki. W ocenie tego organu otrzymanie pozwolenia na budowę oraz rozpoczęcie prac budowlanych nie oznacza, iż nastąpiła trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości (pismo k. 153-153v). W dniu 4 lutego 2016 roku powód skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosek o rozpatrzenie zasadności odmowy dokonania zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego (wniosek k. 129-134). W piśmie z dnia 16 listopada 2016 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa z siedzibą w W. , wniesionym w toku postępowania przed SKO w W. sprecyzowała, że wnosi o zmianę stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego od 2016 roku. W dniu 24 listopada 2016 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. , sygnatura sprawy (...) oddalił wniosek użytkownika wieczystego. Na uzasadnienie swojego stanowiska SKO w W. wskazało, że samo uzyskanie pozwolenia na budowę nie wystarcza do stwierdzenia, że doszło do trwałej zmiany korzystania z nieruchomości, bowiem fakt ten może być stwierdzony w sposób niepodważalny dopiero po zakończeniu budowy i wydaniu decyzji zezwalającej na użytkowanie budynku (orzeczenie k. 4-4v). W dniu 19 grudnia 2016 roku powód wniósł sprzeciw od powyższego orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. powołując się na to, że jego wniesienie równoważne jest z żądaniem przekazania sprawy do rozpoznania przez sąd powszechny, właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości (sprzeciw k. 2-2v). W odpowiedzi na pozew właściciel nieruchomości – Skarb Państwa, reprezentowany przez Prezydenta (...) W. wniósł o oddalenie powództwa (odpowiedź na pozew k. 149-151v). Sąd ustalił następujący stan faktyczny. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa z siedzibą w W. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonych pierwotnie jako działka nr (...) z obrębu (...) , dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie prowadzi księgę wieczystą KW (...) , działka nr (...) z obrębu (...) , dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie prowadzi księgę wieczystą KW (...) oraz działka nr (...) z obrębu (...) , dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy Mokotowa w Warszawie prowadzi księgę wieczystą KW (...) . W wyniku decyzji (...) Prezydenta (...) W. , sygnatura sprawy (...) z dnia 28 grudnia 2015 roku zatwierdzony został podział wskazanych powyżej nieruchomości położonych w W. w rejonie ulic (...) w ten sposób, że działki oznaczone w ewidencji pod numerami (...) , (...) i (...) zostały oznaczone jako (...) , (...) , (...) , (...) , (...) i (...) Obecnie nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW (...) obejmuje działki numer (...) ( ul. (...) ) i (...) ( ul. (...) ), nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW (...) obejmuje działkę (...) , natomiast nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW (...) obejmuje działki (...) . Wskazane nieruchomości są własnością Skarbu Państwa. Dowód: decyzja nr (...) k. 152-152v; odpisy zwykłe ksiąg wieczystych k. 159-240, 241-273v, 274-
- Wymienione powyżej nieruchomości zostały oddane powodowi do użytkowania wieczystego na cele budowlane (okoliczności niesporne) . W dniu 17 września 2014 roku dla działek o numerach ewidencyjnych (...) (przed opisanymi powyżej zmianami w numeracji) została wydana decyzja administracyjna o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i garażami podziemnymi oraz elementami infrastruktury. Decyzja stała się ostateczna z dniem 13 października 2014 roku. Dowód: decyzja nr (...) k. 65-66v. W dniu 22 maja 2015 roku powódka zawarła z Przedsiębiorstwem Budowlanym (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. umowę o generalne wykonawstwo robót budowlanych zespołu budynków przy ul. (...) w W. . Na mocy umowy generalny wykonawca zobowiązany został do wybudowania zespołu budynków mieszkalnych wraz z miejscami parkingowymi i zabudową usługową, zaś powód do zapłaty wynagrodzenia. W ramach budowy prowadzony był dziennik budowy. Według stanu na dzień 22 lipca 2015 roku zostały wykonane fundamenty, ułożenie instalacji podposadzkowej, zbrojenie płyty fundamentowej, wykonano podłoże z betonu, zabetonowano płytę fundamentową, wykonano instalacje podposadzkowe w płycie fundamentowej. Według stanu na październik 2016 roku ukończono 84% robót. Dowód: umowa k. 67-103; dziennik budowy k. 104-118v, 20-25v; protokół przekazania placu budowy k. 10-13; protokół stanu zaawansowania robót k. 15-
- W dniu 9 marca 2017 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją nr (...) udzielił pozwolenia na użytkowanie części inwestycji , obejmującej budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami i garażami podziemnymi wraz z elementami infrastruktury usytuowane na terenie działek nr (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W. . Zgodnie z wskazanymi w decyzji parametrami powierzchnia zabudowy budynku przy ul. (...) wyniosła 507,75 m 2 , przy ul. (...) wyniosła 511,6 m 2 , natomiast przy ul. (...) wyniosła 1690,51 m 2 . Dowód: decyzja k. 155-155v. Po ponownym wniosku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa z siedzibą w W. o zmianę stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, w dniu 7 lipca 2017 roku Skarb Państwa-Prezydent (...) W. ustalił z dniem 1 stycznia 2018 roku stawkę procentową opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ułamkowej 1179320/1857913 części nieruchomości gruntowej nr (...) i (...) z obrębu (...) w wysokości 1% wobec zmiany sposobu korzystania ze wskazanej wyżej części nieruchomości na cele mieszkaniowe. Dowód: decyzja k. 156-156v. W tym samym dniu Skarb Państwa-Prezydent (...) W. odmówił dokonania od 1 stycznia 2018 roku zmiany z 3% na 1% wysokości stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. (...) od udziału 678593/1857913 związanego z lokalami użytkowymi i miejscami postojowymi w hali garażowej. Dowód: decyzja k. 158-158v. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wymienionych powyżej dowodów. Prawdziwość i autentyczność załączonych przez strony dokumentów, ich odpisów i kopii nie była w toku postępowania podważana. Sąd uznał je za w pełni wiarygodne. Sąd oddalił wniosek strony powodowej o zwrot odpowiedzi na pozew. Niedoręczenie pisma przez profesjonalnego pełnomocnika pełnomocnikowi drugiej strony, tylko złożenie odpisu dla drugiej strony w Sądzie niewątpliwie stanowi uchybienie przepisowi art. 132 § 1 k.p.c. , jednakże niemające wpływu na rozstrzygnięcie. Nie należy również rozpatrywać tego uchybienia w kategoriach nieważności postępowania w postaci pozbawienia strony możności obrony jej praw, gdyż odpis odpowiedzi na pozew został doręczony pełnomocnikowi powoda przez Sąd. Ponadto strona pozwana podtrzymała swoje stanowisko i wnioski dowodowe na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku. Przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w odpowiedzi na pozew nie spowodowało zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Sąd pominął twierdzenia i wnioski zawarte w piśmie powoda z dnia 30 listopada 2017 roku (k. 284-289). Powód nie był wzywany przez Sąd do złożenia pisma przygotowawczego, ani nie wniósł o wyrażenie zgody na złożenie pisma. Zgodnie z dyspozycją art. 207 § 3 k.p.c. w toku sprawy złożenie pism przygotowawczych następuje tylko wtedy, gdy sąd tak postanowi, chyba że pismo obejmuje wyłącznie wniosek o przeprowadzenie dowodu. Powyższe pismo zostało wniesione z uchybieniem tego przepisu. Sąd zważył, co następuje. Powództwo okazało się niezasadne. Zgodnie z dyspozycją art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (dalej jako u.g.n.) jeżeli po oddaniu nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste nastąpi trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została oddana, stawkę procentową opłaty rocznej zmienia się stosownie do tego celu. Przy dokonywaniu zmiany stawki procentowej stosuje się tryb postępowania określony w art. 78-81 u.g.n. Wysokość stawek procentowych opłat za użytkowanie wieczyste uregulowana została w art. 72 ust. 3 pkt 1-5 u.g.n. W myśl tego przepisu wysokość stawek procentowych opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego jest uzależniona od określonego w umowie celu, na jaki nieruchomość gruntowa została oddana, i wynosi: 1) za nieruchomości gruntowe oddane na cele obronności i bezpieczeństwa państwa, w tym ochrony przeciwpożarowej - 0,3% ceny; 2) za nieruchomości gruntowe pod budowę obiektów sakralnych wraz z budynkami towarzyszącymi, plebanii w parafiach diecezjalnych i zakonnych, archiwów i muzeów diecezjalnych, seminariów duchownych, domów zakonnych oraz siedzib naczelnych władz kościołów i związków wyznaniowych - 0,3% ceny; 3) za nieruchomości gruntowe na działalność charytatywną oraz na niezarobkową działalność: opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, wychowawczą, naukową lub badawczo-rozwojową - 0,3% ceny; 3a) za nieruchomości gruntowe oddane na cele rolne - 1% ceny; 4) za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową - 1% ceny; 4a) za nieruchomości gruntowe na działalność turystyczną - 2% ceny; 5) za pozostałe nieruchomości gruntowe - 3% ceny. Stosownie do art. 81 ust. 1 u.g.n. użytkownik wieczysty może żądać od właściwego organu dokonania aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, jeżeli wartość nieruchomości uległa zmianie, a właściwy organ nie podjął aktualizacji. Doręczenie żądania powinno nastąpić na piśmie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego aktualizację opłaty rocznej. Jeżeli właściwy organ odmówił aktualizacji opłaty użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia otrzymania odmowy, skierować sprawę do samorządowego kolegium odwoławczego. W tej sytuacji odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy art. 77-
- Ciężar dowodu, że istnieją przesłanki do aktualizacji opłaty, spoczywa na użytkowniku wieczystym (art. 81 ust. 2 u.g.n.). Przepis art. 80 ust. 1 u.g.n. stanowi, iż od orzeczenia samorządowego kolegium odwoławczego właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. W takim przypadku wniosek o zmianę wysokości opłaty rocznej zastępuje pozew. Podkreślić należy, że w razie wniesienia sprzeciwu w terminie, zaskarżone orzeczenie traci moc, nawet gdy sprzeciw odnosi się tylko do części orzeczenia (art. 80 ust. 2 i 3 u.g.n.). W pierwszej kolejności należy sprecyzować, że powód dochodził w niniejszym postępowaniu zmiany stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego od 2016 roku. Stosując art. 79 ust. 5 u.g.n. odpowiednio do zmiany stawki procentowej opłaty należy uznać, że ustalona na skutek prawomocnego orzeczenia kolegium lub w wyniku zawarcia ugody nowa wysokość opłaty rocznej obowiązuje, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty. Należało zatem uznać, że powód dochodził zmiany stawki procentowej od dnia 1 stycznia 2016 roku, co zostało przez stronę powodową sprecyzowane w toku postępowania. Według obecnego stanu nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW (...) obejmuje działki numer (...) ( ul. (...) ) i (...) ( ul. (...) ), nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW (...) obejmuje działkę (...) , natomiast nieruchomość, dla której prowadzona jest księga wieczysta KW (...) obejmuje działki (...) . W ocenie Sądu przedstawione przez powoda okoliczności nie mogły stanowić zmiany stawki procentowej od dnia 1 stycznia 2016 roku. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie koncentrował się na rozbieżności poglądów odnośnie stwierdzenia, od którego momentu można mówić o trwałej zmianie sposobu korzystania. W ocenie strony powodowej należało uznać, że trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości objętych pozwem nastąpiła już w chwili wydania decyzji o zezwoleniu na budowę, gdyż budowa rzeczywiście została rozpoczęta, a na chwilę złożenia wniosku o zmianę stawki procentowej była już w zaawansowanym stadium. Według opinii strony pozwanej miarodajną chwilą oceny jest natomiast dopiero wydanie decyzji o zezwoleniu na użytkowanie budynku. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2012 roku, sygnatura akt IV CSK 333/
- We wspomnianym orzeczeniu Sąd Najwyższy rozwiał wątpliwości odnośnie istnienia rozbieżności w orzecznictwie rozbieżności w zakresie momentu, który przesądza o uznaniu, że doszło do trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości. Sąd ten wskazał, że „Przystąpienie przez użytkownika wieczystego do budowy domu mieszkalnego może oznaczać trwałą zmianę sposobu korzystania z nieruchomości (…), jeżeli z całokształtu okoliczności z dużym prawdopodobieństwem wynika, że wykorzystanie gruntu na cele mieszkaniowe nie ulegnie zmianie”. Należy jednak podkreślić, że stan faktyczny, na bazie którego wydane zostało powyższe orzeczenie dotyczył budowy domu mieszkalnego. W uzasadnieniu wskazanego orzeczenia zostało wyraźnie wskazane, że „ Nie można (…) stwierdzić, że uzyskanie pozwolenia na wybudowanie na danej nieruchomości budynku, w którym mają znajdować się lokale mieszkalne, będzie równoznaczne z trwałą zmianą sposobu korzystania z tego gruntu. Jeżeli bowiem w takim budynku mają być lokale mieszkalne i użytkowe, to brak wtedy po uzyskaniu zezwolenia na budowę podstaw do uznania, że mamy do czynienia z trwałą zmianą sposobu korzystania z gruntu. Fakt ten może zostać stwierdzony w sposób niepodważalny dopiero po zakończeniu budowy i wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Trafny jest wobec tego wniosek, że w takim stanie faktycznym podstawy do uznania, że zaszła trwała zmiana sposobu korzystania z gruntu powstaną dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie budynku, bo dopiero wtedy można ocenić, czy rzeczywiście określone lokale mają charakter lokali mieszkalnych i czy ich powierzchnia jest większa od powierzchni lokali użytkowych, a tym samym możemy uznać, że grunt przeznaczony został na cele mieszkalne. Z inną sytuacją mamy do czynienia, gdy na określonym gruncie użytkownik wieczysty uzyskuje pozwolenie na budowę domu, w którym mają być tylko lokale mieszkalne”. Powyższe stanowisko nie jest w orzecznictwie odosobnione. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 maja 2010 roku, sygnatura akt I CSK 591/09, w którym trafnie zauważono, że „trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości - w rozumieniu art. 73 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) - powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste, następuje w wyniku decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego wzniesionego na tej nieruchomości ”. W zakresie uznania, czy budynek uważany jest za mieszkalny należy odwołać się do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz.U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.), gdzie w punkcie 2 objaśnień wstępnych wskazano, że budynek uważany jest za mieszkalny gdy przynajmniej połowa jego całkowitej powierzchni jest wykorzystywana na cele mieszkaniowe. W ocenie Sądu podkreślane w orzecznictwie rozróżnienie między oceną w zakresie nieruchomości, odnośnie której wydano zgodę na budowę na cele mieszkaniowe, a taką w stosunku do której wydano zgodę na budowę zarówno na cele mieszkaniowe, jak i inne jest zasadne. W przypadku bowiem, gdy budynek ma mieć przeznaczenie zarówno mieszkaniowe, jak i użytkowe, dopiero wydanie decyzji o zezwoleniu na użytkowanie budynku pozwala ustalić ostatecznie proporcje między powierzchnią lokali mieszkaniowych oraz przeznaczonych na inne cele. Zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu wynikającym z art. 6 k.c. to na stronie powodowej spoczywał ciężar wykazania, że doszło do trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości. Strona powodowa nie wykazała, że do trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości doszło przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na użytkowanie budynku z dnia 9 marca 2017 roku. Z decyzji o zezwoleniu na budowę z dnia 17 września 2014 roku wynika, że strona powodowa miała wznieść budynek z przeznaczeniem na cele mieszkalne, użytkowe, podziemne garaże oraz infrastrukturę. Z treści decyzji nie wynika, jaką powierzchnię miały obejmować lokale mieszkalne i jaki stanowiły stosunek do całości powierzchni nieruchomości. Nie sposób zatem na tej podstawie ustalić, czy powierzchnia mieszkalna miała wynosić więcej niż 50%, a zatem czy budynek ten mógł zostać zakwalifikowany jako mieszkalny. Sytuację komplikuje dodatkowo fakt, że już po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę zmienione zostały działki objęte nieruchomościami, dla których prowadzone są księgi wieczyste KW (...) , KW (...) , KW (...) . Należy zatem uznać, że możliwość ostatecznego ustalenia stosunku powierzchni mieszkalnej do pozostałej na powyższych nieruchomościach możliwa była dopiero po wydaniu decyzji o zgodzie na użytkowanie z dnia 9 marca 2017 roku. Nie należy tracić z pola widzenia, że powyższa decyzja dotyczyła jedynie działek (...) z obrębu (...) przy ul. (...) w W. , objętych księgą wieczystą o nr (...) . W zakresie dwóch pozostałych nieruchomości nie została jeszcze wydana decyzja o zezwoleniu na użytkowanie. W materiale dowodowym nie ma również żadnej informacji o tym, jaka część powierzchni tych nieruchomości dotyczy lokali mieszkalnych. W zakresie budynków wzniesionych na nieruchomościach objętych księgami wieczystymi KW (...) oraz KW (...) materiał dowodowy nie pozwala w ogóle na ustalenie powierzchni mieszkalnej, niezależnie od daty tej oceny. W przypadku działek numer (...) , jak zostało już powyżej wspomniane, miarodajna dla ustalenia, że doszło do trwałej zmiany sposobu korzystania jest data 9 marca 2017 roku, w tym bowiem dniu została wydana decyzja o zgodzie na użytkowanie budynku. Mając na względzie art. 79 ust. 5 u.g.n., stosowany odpowiednio do zmiany stawki procentowej opłaty należy uznać, że zmiana w zakresie opłaty za nieruchomość objętą księgą wieczystą o nr (...) mogła zostać uwzględniona od dnia 1 stycznia 2018 roku. Interes powoda w tym zakresie został już jednak zaspokojony, gdyż po złożeniu ponownego wniosku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (...) spółka komandytowa z siedzibą w W. o zmianę stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, w dniu 7 lipca 2017 roku Skarb Państwa-Prezydent (...) W. ustalił z dniem 1 stycznia 2018 roku stawkę procentową opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ułamkowej 1179320/1857913 części nieruchomości gruntowej nr (...) i (...) z obrębu (...) w wysokości 1% wobec zmiany sposobu korzystania ze wskazanej wyżej części nieruchomości na cele mieszkaniowe. Z uwagi na powyższą decyzję należało uznać, że roszczenie powoda za okres od 1 stycznia 2018 roku w przypadku nieruchomości (...) zostało zaspokojone. Zauważyć należy również, że nie sposób uznać, że strona powodowa wykazała przeznaczenie mieszkalne budynków przy ul. (...) przed datą decyzji o zezwoleniu na użytkowanie. Z uzasadnienia decyzji Skarbu Państwa-Prezydenta (...) W. z dnia 7 lipca 2017 roku wynika, że przedmiotowa nieruchomość zabudowana została budynkami, w których powierzchnia lokali mieszkalnych wynosi 11793,2 m 2 , lokali użytkowych wynosi 265,86 m 2 , natomiast garażów 6520,07 m 2 . W pierwszej kolejności należy jednak podnieść, że powierzchnie te zostały ustalone dopiero w roku
- Ponadto z treści tego uzasadnienia wynika, że powierzchnia została ustalona w oparciu o przedłożone przez wnioskodawcę zestawienie, które nie zostało dołączone do akt niniejszej sprawy. Powyższe argumenty wskazują na zasadność oddalenia powództwa w całości. W zakresie nieruchomości objętej księgą wieczystą (...) powód nie sprostał ciężarowi wykazania, że po wydaniu decyzji o zgodzie na budowę i rozpoczęciu prac budowlanych możliwe było ustalenie proporcji między powierzchnią lokali mieszkalnych a pozostałą częścią nieruchomości. Powód nie wskazał powierzchni lokali mieszkalnych w planowanej budowie ani nie przywołał żadnego dokumentu, z którego można by wnioskować o przewadze powierzchni lokali mieszkalnych nad pozostałymi. W ocenie Sądu miarodajna dla oceny trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości w zakresie budynków o przeznaczeniu mieszanym, mieszkalno-usługowym zachodzi dopiero od momentu wydania decyzji o zgodzie na użytkowanie budynku, w której te proporcje zostają ostatecznie utrwalone. Wskazuje to na zasadność zmiany stawki oprocentowania od dnia 1 stycznia 2018 roku, jednakże w tym zakresie roszczenie powoda zostało już zaspokojone. W zakresie dwóch pozostałych nieruchomości, objętych księgami wieczystymi KW (...) oraz KW (...) materiał dowodowy nie pozwala w ogóle na ustalenie powierzchni mieszkalnej, niezależnie od daty tej oceny. W tym zakresie bowiem nie została wydana decyzja o zezwoleniu na korzystanie z nieruchomości, powód nie przedstawił również żadnych dowodów, z których miałaby wynikać powierzchnia lokali mieszkalnych. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Na zasądzone od powoda koszty procesu składają się koszty zastępstwa procesowego. Strona pozwana reprezentowana była przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 99 k.p.c. stronom reprezentowanym przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej zwraca się koszty w wysokości należnej według przepisów o wynagrodzeniu adwokata. Sprzeciw od orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. został przez stronę powodową wniesiony w dniu 19 grudnia 2016 roku, zatem zastosowanie znalazło rozporządzenie ministra sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu po dniu 27 października 2016 roku. Wysokość stawki została ustalona w oparciu o § 2 pkt 6 rozporządzenia i wynosi 5400 złotych. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji.