Sad powszechny, XII Ga 125/17

Sygn. akt XII Ga 125/17 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2017r. Sąd Okręgowy w Krakowie XII Wydział Gospodarczy – Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący- Sędzia: SO Janusz Beim Sędzia: SO Bożena Cincio-Podbiera Sędzia: SO Beata Kozłowska Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Bielski po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2017r. w Krakowie na rozprawie sprawy z wniosku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. o wpis zmian na skutek apelacji wniesionej przez wnioskodawcę od postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie z dnia 9 stycznia 2017r. sygn. akt KR XI Ns Rej KRS 35401/16/200 postanawia: I. oddalić apelację; II. stwierdzić, że wnioskodawca ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. SSO Bożena Cincio – Podbiera SSO Janusz Beim SSO Beata Kozłowska XII Ga 125/17 UZASADNIENIE (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w K. (dalej zwana; (...) ) wniosła m.in. o ujawnienie w rejestrze sądowym prowadzonym dla spółki zmian treści umowy oraz ujawnienie w stosownej rubryce nowych komandytariuszy spółki, tj. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. (dalej zwana; (...) ) oraz (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. (dalej zwana; (...) ). Do wniosku dołączone zostały dokumenty związane ze zbyciem ogółu praw i obowiązków dotychczasowego komandytariusza, zniesieniem współwłasności nabytego ogółu praw i obowiązków oraz zmianą treści umowy spółki. Postanowieniem wydanym w dniu 20 września 2016 r. przez referendarza sądowego, żądanie wniosku w tym zakresie zostało oddalone. Na powyższe postanowienie wnioskodawca wniósł skargę. Po ponownym rozpoznaniu wniosku sąd rejestrowy postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. wniosek oddalił (pkt I postanowienia) oraz stwierdził, że wnioskodawca ponosi koszty postępowania (pkt II postanowienia). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie sąd I instancji przedstawił treść wniosku oraz treść dokumentów dołączonych do wniosku , przedstawił treść orzeczenia i uzasadnienia powyższego orzeczenia wydanego w dniu 22 września 2016 r. przez referendarza sądowego oraz treść skargi wnioskodawcy na to orzeczenie. Wskazał sąd I instancji na własne ustalenia, a to w szczególności; - dotychczasowy skład osobowy wnioskodawcy - treść umowy z dnia 27 kwietnia 2016 r. zawartej pomiędzy spółka (...) sp. z o. o. spółka komandytowa (zbywca), a (...) sp. z o. o. spółka komandytowa (nabywca), na mocy której nabywca nabył ogół praw i obowiązków zbywcy, dotychczasowego komandytariusza w spółce (...) . - treść umowy z dnia 20 lipca 2016 r. zawartej między (...) sp. z o. o. spółka komandytowa (zbywca), a (...) i (...) (nabywcy), na podstawie której nabywcy nabyli ogół praw i obowiązków zbywcy na podstawie art. 10 ksh - treść umowy z dnia 20 lipca 2016 r. zawartej pomiędzy (...) a (...) , na podstawie której, strony umowy zniosły współwłasność ogółu praw i obowiązków komandytariusza spółki (...) . Współwłasność została zniesiona w ten sposób, że każdej ze stron umowy przyznano ½ ogółu praw i obowiązków komandytariusza - treść uchwały z dnia 20 lipca 2016 r. podjętej przez komplementariusza spółki (...) oraz (...) i (...) , na podstawie której spółki; (...) i (...) uzyskały status komandytariusza spółki (...) . Na podstawie tej uchwały dokonano również zmiany umowy spółki. W swoich rozważaniach prawnych sąd I instancji przede wszystkim stwierdził, że w jego ocenie ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej, o którym mowa w art. 10 ksh , nie może być przeniesiony skutecznie na więcej niż jedną osobę. Wskazał sąd I instancji na treść w/w normy i sposób realizacji przeniesienia ogółu praw i obowiązków. Podkreślił sąd, że ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej, jako kompleks udziału spółkowego ma charakter nierozszczepialny. Wskazał sąd na wieloraki charakter takiego kompleksu praw i obowiązków. Sąd I instancji przedstawił w swoim uzasadnieniu poglądy doktryny odnoszące się do pojęcia ogółu praw i obowiązków oraz do pojęcia zbioru praw. Wskazując na regulacje zawarte w art. 10, 55, 62 ksh , sąd I instancji stwierdził, że wykluczone jest zbycie części udziału, jak też zbycie na „więcej niż jedną osobę” Podkreślił sąd, że pogląd o zakazie rozszczepialności praw wspólnika spółki osobowej jest ugruntowany w doktrynie prawa handlowego. Sąd I instancji stwierdził nadto, że ogół praw i obowiązków wspólnika, o którym mowa w art. 10 ksh może być przeniesiony na więcej niż jedna osobę, ale są to w ocenie sądu przypadki przewidziane przez ustawodawcę. Jako dopuszczalne sytuacje wskazał sąd nabycie ogółu praw i obowiązków przez małżonków, wspólników spółki cywilnej lub wspólnotę mieszkaniową. Sąd I instancji przedstawił własną wykładnię art. 10 ksh podkreślając, że w treści wskazanej normy ustawodawca użył liczby pojedynczej, stwierdzając, że ogół praw i obowiązków może być przeniesiony na „inną osobę”. W ocenie sądu I instancji z uwagi na to, że ogół praw i obowiązków został przeniesiony na więcej niż jedną osobę, umowa z dnia 20 lipca 2016 r. jest nieważna. W konsekwencji, w ocenie sądu I instancji bezwzględnie nieważne są umowy zniesienia współwłasności oraz zmiany umowy spółki. Zwrócił uwagę sąd I instancji na konieczność uwzględnienia przepisów kodeksu cywilnego mających charakter przepisów imperatywnych (np.; art. 5, 56, 58, 353, 354 kc ). Wnioskodawca w swojej apelacji od postanowienia zarzucił sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego tj.; - art. 10 ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (tj. Dz. U. 2016 r. poz. 1578 z późn. zm.) w zw. z art. 55 ksh oraz art. 62 ksh poprzez ich niewłaściwą wykładnię wyrażającą się w uznaniu, iż z przedmiotowych przepisów wynika zakaz dokonania zbycia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki komandytowej (dalej; OPIO) na rzecz dwóch podmiotów na zasadach współwłasności ułamkowej oraz w uznaniu, iż zbycie OPIO na zasadach współwłasności stanowi o naruszeniu zasady nierozszczepialności ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej, podczas gdy prawidłowa wykładnia wymienionych przepisów winna prowadzić do wniosku, iż prawnie dozwolone jest zbycie OPIO na rzecz dwóch podmiotów na zasadach współwłasności ułamkowej; - art. 10 ksh w zw. z art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (zasada wolności gospodarczej) poprzez ich niewłaściwą wykładnię wyrażającą się w uznaniu, iż prawnie niedopuszczalne jest nabycie OPIO na zasadach współwłasności na podstawie czynności prawnej z jednoczesnym dopuszczeniem możliwości nabycia OPIO na zasadach współwłasności przez małżonków albo spadkobierców, podczas gdy prawidłowa wykładnia nie daje podstaw do różnicowania sytuacji prawnej wskazanych podmiotów w wyżej wymienionych sytuacjach; - art. 58 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. 1964 r. Nr 16 poz. 93 z późn. zm.) w zw. z art. 353 ’ kc , art. 10 ksh poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w stwierdzeniu nieważności nabycia OPIO na zasadach współwłasności ułamkowej przez dwa podmioty, podczas gdy czynność taka jest ważna i skuteczna w świetle obowiązujących przepisów prawa; - art.58 § 1 kc w zw. z art. 353 ’ kc , art. 2 ksh oraz art. 114 ksh poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie za nieważne zawarcie umowy zniesienia współwłasności z dnia oraz zamiany umowy spółki Wnioskodawcy, podczas gdy wyżej wymienione umowy są ważne, skuteczne i nie zmierzają do obejścia prawa. Podnosząc powyższe zarzuty wnioskodawca wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania. W obszernym uzasadnieniu zarzutów apelacyjnych wnioskodawca w szczególności podkreślił, że nie znajduje uzasadnienia stanowisko sądu I instancji sprowadzające się do stwierdzenia, że zbycie OPIO może nastąpić jedynie na rzecz jednej osoby. Wnioskodawca, wskazując na poglądy prezentowane w doktrynie odniósł się do zagadnienia związanego z pojęciem nierozszczepialności praw udziałowych wspólnika spółki osobowej. Podkreślił, że nabywcy OPIO stali się współuprawnionymi do wszystkich praw i obowiązków, a nie do poszczególnych praw lub obowiązków. W ocenie wnioskodawcy wielość podmiotów nabywających OPIO nie jest równoznaczne z naruszeniem zakazu nierozszczepialności ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej. Wnioskodawca, odwołując się do poglądów prezentowanych w doktrynie, przedstawił również swoje stanowisko w zakresie wykładni art. 10 ksh oraz dopuszczalności nabycia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej przez więcej niż jedną osobę. Nadto wskazał na niekonsekwentne stanowisko sądu I instancji, który z jednej strony dostrzega doktrynalną konstrukcję tzw. wspólnika zbiorowego, a jednocześnie bez przekonującego uzasadnienia nie dopuszcza możliwości nabycia OPIO przez więcej niż jedna osobę. Wnioskodawca przedstawił nadto w swojej apelacji w jakim celu wspólnicy i pozostałe podmioty podjęli działania związane ze przeniesieniem ogółu praw i obowiązków dotychczasowego komandytariusza. Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja jest nieuzasadniona, jakkolwiek niektóre ze zgłoszonych zarzutów są trafne. Sąd Okręgowy nie podziela w pełnym zakresie poglądów prezentowanych przez sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ostatecznie jednak postanowienie odpowiada prawu i nie może być skutecznie podważone. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska sądu I instancji w takim zakresie, w jakim sąd ten przyjmuje, że w oparciu o zasadę wynikającą z treści art. 10 ksh przeniesienie ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej nie może nastąpić na więcej niż jedną osobę. Wbrew argumentacji przedstawionej przez sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu, wniosku takiego nie można wywieźć z samej treści wskazanego przepisu, jak też nie budzi wątpliwości w doktrynie, że w trybie art. 10 ksh może dojść do przeniesienia tego konglomeratu praw na więcej niż jedną osobę (por. A. Kidyba; Kodeks spółek handlowych. Komentarz t. I, również; J. Grykiel; Zbycie udziału w ogóle praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej Cz. I w; Prawo Spółek 9/2009). W ocenie Sądu Okręgowego sam fakt nabycia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej w trybie art. 10 ksh przez więcej niż jedną osobę, nie jest w żadnej mierze tożsame ze złamaniem zasady zakazu rozszczepialności praw i obowiązków wspólnika. Zapewne sąd I instancji, nie bez podstaw, dostrzega praktyczne problemy związane z funkcjonowaniem spółki osobowej, w której jeden lub więcej wspólników ma status tzw. wspólnika zbiorowego, jednakże nie jest to wystarczający argument przemawiający za stanowiskiem sądu I instancji. Należy zgodzić się z apelującym, że użycie przez ustawodawcę w treści art. 10 ksh zwrotu „na inną osobę” nie oznacza, że wykluczone jest przeniesienie na więcej niż jedną osobę. To że ustawodawca nie posłużył się przy redagowaniu w/w normy liczbą mnogą dla oznaczenia nabywcy nie może prowadzić do takiego wniosku, jaki prezentuje w uzasadnieniu sąd I instancji. Argumentacja przedstawiona w apelacji przez wnioskodawcę, a odnosząca się stanowiska sądu jest trafna i nie ma potrzeby jej powtarzania w niniejszym uzasadnieniu. Natomiast Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska wnioskodawcy, który w zarzutach apelacyjnych arbitralnie, bez jakiejkolwiek argumentacji przyjmuje, że w oparciu o umowę przeniesienia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej z dnia 20 lipca 2016 r., nabywcy nabyli ten konglomerat praw i obowiązków w częściach ułamkowych. Na użytek niniejszego uzasadnienia nie ma potrzeby dokonywania szerszej analizy skutków zawarcia umowy w myśl art. 10 ksh w świetle art. 195 i 196 kc. Dość powiedzieć, że niezależnie od sposobu powstania i charakteru prawnego wspólności (wspólność łączna – do niepodzielnej ręki, czy też wspólność w częściach ułamkowych) charakteryzuje ją ;jedność przedmiotu (ogół praw i obowiązków członkowskich), wielość podmiotów i niepodzielność wspólnego prawa (por. A. Kidyba, Komentarz j. w.; nadto por. G. Kozieł; Zakres przedmiotowy i podmiotowy przeniesienia praw i obowiązków wspólnika handlowej spółki osobowej, PPH 2003 r. nr 12). Sąd Okręgowy stoi zatem na stanowisku, że umowa z dnia 20 lipca 2016 r., przedmiotem której było nabycie ogółu praw i obowiązków od zbywcy – komandytariusza (...) sp. z o. o. sp. komandytowa (dalej zwana; (...) ) przez nabywców (...) i (...) jest ważna. Natomiast chybiony jest zarzut zgłoszony w apelacji, tj. zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 58 § 1 kc w zw. z art. 353 1 kc , art. 2 ksh i art. 114 ksh poprzez przyjęcie przez sąd I instancji nieważności umowy zniesienia współwłasności ogółu praw i obowiązków nabytych w dniu 20 lipca 2016 r. w ślad za tym nieważności umowy zmieniającej umowę spółki. Podkreślenia wymaga, że jedną z cech charakterystycznych, właściwych dla spółek osobowych jest niezmienność składu osobowego. Nadto cechy osobiste wspólników mają niebagatelne znaczenie dla funkcjonowania tych spółek (por. S. Włodyka; Prawo Spółek, Wyd. Instytutu Prawa Spółek i Inwestycji Zagranicznych, Kraków 1991 r. s. 14, A. Jędrzejewska; Przeniesienie członkostwa w spółkach osobowych, PPH 1994 r., s.17). Przepisy obowiązującego do końca 2000 roku kodeksu handlowego nie znały konstrukcji zbycia ogółu praw i obowiązków wspólnika takiej spółki. Dopiero kodeks spółek handlowych wprowadził zapis, który umożliwił zmianę podmiotową w gronie wspólników spółki osobowej bez konieczności zmiany samej umowy spółki. (por. S. Sołtysiński; Kodeks spółek handlowych tom I, Komentarz do art. 1 – 150 Wyd. C. H. Beck wyd. 2 s. 176 i nast.). Regulacja zawarta w art. 10 ksh stwarza podstawę do zmiany kręgu podmiotowego spółki osobowej bez konieczności zmiany treści samej umowy. Jak przyjmuje się to w doktrynie, wskazana norma jest przejawem uelastycznienia konstrukcji spółki osobowej przez co wzrasta atrakcyjność tej formy prawnej prowadzenia działalności gospodarczej (por. S. Sołtysiński jw.). Nie oznacza to jednak, że spółka osobowa utraciła, z uwagi na wprowadzenie do porządku regulującego ustrój prawny tej formy spółek w/w normę, swoją cechę charakterystyczną, tj. stabilność składu wspólników. Ta cecha spółek osobowych znajduje potwierdzenie chociażby w treści art. 55, 58, 60 ksh . Zatem wykładnia art. 10 ksh nie może abstrahować od istoty konstrukcji prawnej spółki osobowej. Podkreślenia wymaga, że art. 10 ksh posługuje się pojęciem „ogół praw i obowiązków wspólnika” a nie pojęciem „udziału w spółce”. Na tę dystynkcję zwracają również uwagę przedstawiciele doktryny (por. S. Sołtysiński j. w. oraz A. Kidyba j. w.). Nadto ustawodawca wprost posługuje się terminem „udział kapitałowy” – art. 50 ksh , jak też pojęciem „praw z tytułu uczestnictwa w spółce” – art. 55 ksh . O ile kwestia zbycia określonych praw wspólnika spółki osobowej, jakie posiada wobec spółki, może być postrzegana w ramach dopuszczalnych czynności prawnych (por. art. 55 ksh ), o tyle konglomerat praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej utożsamia istotę uczestnictwa w spółce, przypisanie tego konglomeratu praw i obowiązków jest równoznaczne ze stwierdzeniem statusu wspólnika spółki osobowej (por. G. Kozioł jw.). Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd prezentowany w doktrynie, zgodnie z którym wyodrębnienie udziałów we wspólności ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej nie pozostaje w zgodzie z zakazem rozdzielania praw i obowiązków ( art. 10 ksh ), a zatem jest niemożliwe (por. A. Kidyba j. w.). Sąd Okręgowy w pełni podziela pogląd prezentowany w uzasadnieniu postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczy - VIII Wydział Gospodarczy z dnia 13 maja 2009 r., sygn. VIII Ga 23/09, zgodnie z którym, zbycie procentowe „udziałów” w spółce osobowej (części tego udziału) godzi w integralność udziału jako konglomeratu uprawnień o charakterze majątkowo – korporacyjnym i jest niedopuszczalne. Jak słusznie przyjmuje doktryna, umowa spółki osobowej nie może przewidywać, że wspólnik ma prawo rozporządzać częścią ułamkową lub procentową swojego udziału (por. S. Sołtysiński, j. w.). Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko sprowadzające się do stwierdzenia, że ogół praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej nie jest ani podzielny, ani rozszczepialny (por. M. Spyra; Kodeks Spółek Handlowych, Wyd. C.H. Beck 2014 r., s. 58). Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska prezentowanego w glosie J. Kuropatwińskiego do postanowienia Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 13 maja 2009 r. (sygn. VIII Ga 23/09), a przywołanej w uzasadnieniu apelacji, jako argument przemawiający w ocenie wnioskodawcy, za możliwością podziału nabytego ogółu praw i obowiązków. Niniejsze uzasadnienie nie może być miejscem dla przeprowadzenia wyczerpującej polemiki ze stanowiskiem glosatora, niemniej jednak w ocenie Sądu Okręgowego stanowisko prezentowane w glosie nie zawiera przekonującego argumentu przemawiającego za dopuszczalnością zniesienia współwłasności nabytych praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej w trybie art. 10 ksh . Podkreślenia wymaga, że zgoda wspólników na przeniesienie ogółu praw i obowiązków w myśl zasady wynikającej z treści art. 10 ksh jest przejawem ich uprawnienia do kontroli kręgu podmiotowego uczestników spółki. O ile należy dopuścić możliwość nabycia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej przez więcej niż jedną osobę (za zgodą pozostałych wspólników), to w żadnym przypadku nie można zaakceptować swoistego zjawiska multiplikacji liczby wspólników spółki osobowej w drodze zniesienia współwłasności nabytego konglomeratu praw i obowiązków przez czynność prawną zdziałaną między nabywcami. Takie zniesienie współwłasności narusza zarówno art. 10 ksh , jak art. 9 ksh . Tak, jak nie można być wspólnikiem spółki osobowej „w połowie praw i obowiązków”, tak nie jest możliwe zniesienie wspólności praw i obowiązków nabytych w myśl zasady wynikającej z art. 10 ksh . Akceptacja stanowiska prezentowanego przez wnioskodawcę w konsekwencji prowadziłaby do zmiany kręgu podmiotowego spółki osobowej, zmiany jej struktury podmiotowej, bez zgody i możliwości jakiejkolwiek reakcji ze strony pozostałych wspólników. Można teoretycznie przewidzieć sytuację, że taka operacja, jaką przyjmuje wnioskodawca za dopuszczalną, może stanowić prostą drogę do zmarginalizowania roli i znaczenia dotychczasowych wspólników. Taka czynność jest zatem pośrednio sprzeczna z naturą stosunku prawnego tj. stosunku spółki. Umowa zniesienia współwłasności ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki osobowej zawarta w dniu 20 lipca 2016 r. przez nabywców – (...) i (...) , jako odnosząca się do przedmiotu, który nie podlega podziałowi (por. art. 212 § 2 kc ), jest sprzeczna z ustawą. Jest zarazem czynnością zmierzającą do obejścia ustawy, tj. do obejścia art. 9 ksh . Zatem w świetle art. 58 kc jest czynnością prawną nieważną, co słusznie przyjął sąd I instancji. Nie doszło do skutecznego wygaszenia praw i obowiązków byłego komandytariusza. Ten konglomerat praw i obowiązków niepodzielnie przynależy do tzw. wspólnika zbiorowego, składającego się z dwóch podmiotów; (...) i (...) . W konsekwencji zatem nieważna jest czynność prawna – umowa z dnia 20 lipca 2016 r. o zmianie umowy spółki (...) , bowiem nie uczestniczył w tej czynności tzw. wspólnik zbiorowy - tj. nabywcy ogółu praw i obowiązków byłego komandytariusza - Transfer W. (por. art. 9 ksh i postanowienia zawarte w § 9 ust. 2 umowy (...) ). Wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, w dniu 20 lipca 2016 r. nie doszło do powiększenia grona (...) spółki (...) w drodze zmiany umowy ( zgodnie z art. 9 ksh i art. 114 ksh ). Treść uchwał podejmowanych w tym dniu przez podmioty uczestniczące nie pozostawia żadnych wątpliwości, że podstawą do podjęcia uchwały nr 2 tj. „ujawnienia” nowych komandytariuszy w spółce (...) , było wcześniejsze stwierdzenie skuteczności zniesienia współwłasności nabytego przez „nowych komandytariuszy” ogółu praw i obowiązków od poprzedniego komandytariusza. W następstwie tego błędnego założenia dokonano jedynie stwierdzenia, że (...) i (...) „uzyskują status komandytariuszy”. W uchwale nr 2 podjętej w dniu 20 lipca 2016r. nie ma oświadczenia nowych komandytariuszy o przystąpieniu do spółki, a przede wszystkim w tej czynności nie uczestniczył wspólnik zbiorowy, o czym była mowa wyżej, co narusza art. 9 ksh i postanowienia umowy spółki. Z treści uchwał podjętych w dniu 20 lipca 2016 r., które zmierzały do zmiany umowy spółki, w żadnej nie wynika, że (...) i (...) działali jako współuprawnieni z niepodzielnego konglomeratu praw i obowiązków nabytego wcześniej od poprzedniego komandytariusza. Dlatego też apelacja jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt I sentencji ( art. 385 kpc ). O kosztach orzeczono stosownie do zasady wynikającej z treści art. 520 § 1 kpc (pkt II postanowienia). SSO Bożena Cincio-Podbiera SSO Janusz Beim SSO Beata Kozłowska Ref. I inst. SSR M. Szmudzińska