Sad powszechny, VIII C 1681/17

Sygn. akt VIII C 1681/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 grudnia 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VIII Wydział Cywilny w następującym składzie : Przewodniczący : Sędzia SR Tomasz Kalsztein Protokolant : sekr. sąd. Kamila Zientalak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w W. przeciwko W. O. o zapłatę

1. zasądza od pozwanego W. O. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w W. kwotę 2.442 zł (dwa tysiące czterysta dwadzieścia dwa złote) wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stropy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym z tym zastrzeżeniem, że nie więcej niż dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie w skali roku liczonymi od kwoty 2.000 zł (dwa tysiące złotych) od dnia 16 kwietnia 2014 do dnia zapłaty;
2. zasądza od pozwanego W. O. na rzecz powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w W. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu w całości. Sygn. akt VIII C 1681/17 UZASADNIENIE W dniu 13 czerwca 2017 roku powód - (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka (...) w W. wytoczył przeciwko pozwanemu W. O. powództwo o zapłatę kwoty 2.442 zł wraz z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym nie większymi niż dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 2.000,00 zł od dnia 16 czerwca 2014 roku do dnia zapłaty oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu powód podniósł, że pozwanego łączyła z pierwotnym wierzycielem (...) Sp. z o.o. umowa pożyczki nr (...) , na mocy której pozwany otrzymał w dniu 16 maja 2014 roku kwotę 2.000,00 zł zobowiązując się do jej zwrotu wraz z prowizją za udzielenie pożyczki w kwocie 442 zł w terminie 30 dni. Pożyczkobiorca nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania, zaś na mocy umowy cesji powód przejął prawa do wierzytelności wobec pozwanego z tytułu umowy pożyczki. (pozew k. 4-6) W dniu 11 lipca 2017 roku Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał w przedmiotowej sprawie nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym zasądził od pozwanego na rzecz powoda dochodzoną wierzytelność wraz z kosztami procesu. (nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym k. 24) Od powyższego nakazu zapłaty sprzeciw złożył pozwany zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa. (sprzeciw k. 27-30) Pismem procesowym z dnia 28 sierpnia 2017 roku strona powodowa podtrzymała żądanie pozwu. (pismo procesowe k. 35) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej udziela drogą elektroniczną krótkoterminowych pożyczek gotówkowych przez Internet. Osoba ubiegająca się o taką pożyczkę musi zarejestrować się na stronie internetowej spółki podając m.in. swoje imię, nazwisko, PESEL, numer dowodu osobistego, miejsce zamieszkania. Warunkiem rejestracji jest potwierdzenie zapoznania się przez pożyczkobiorcę z warunkami umowy pożyczki. W trakcie rejestracji osoba ubiegająca się o pożyczkę zobowiązana jest dokonać opłaty rejestracyjnej na rachunek bankowy spółki, co ma na celu sprawdzenie przez pożyczkodawcę, czy podane w formularzu rejestracyjnym dane należą do osoby ubiegającej się o pożyczkę. Pozwany dokonał rejestracji na stronie internetowej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością , wniósł opłatę rejestracyjną oraz złożył wniosek o udzielenie pożyczki. Zgodnie z wnioskiem pozwanego, spółka udzieliła mu pożyczki nr (...) na okres 30 dni w wysokości 2.000 zł, kwota pożyczki została przelana pozwanemu na jego rachunek w dniu 16 maja 2014 roku. Zgodnie z treścią umowy pozwany zobowiązany był do zwrotu pożyczki w zakreślonym umową terminie, tj. do dnia 15 czerwca 2014 roku, wraz z prowizją za udzielnie pożyczki w wysokości 442,00 zł. Zgodnie z treścią umowy w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki, pożyczkodawca miał prawo naliczyć odsetki umowne w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP. Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania i nie spłacił pożyczki. (umowa pożyczek okresowych (...) nr (...) wraz z załącznikiem k. 8-13, potwierdzenie wpłaty opłaty rejestracyjnej oraz wypłaty kwoty pożyczki k. 14-15, okoliczności bezsporne) Pożyczkodawca przelał wierzytelność przysługującą mu względem pozwanego z umowy pożyczki, o której wyżej mowa, na rzecz powoda. (oświadczenie o przeniesieniu wierzytelności k. 17, okoliczności bezsporne) Opisany stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie znajdujących się w aktach sprawy dowodów z dokumentów, których prawdziwość i rzetelność sporządzenia nie budziła wątpliwości, nie była również kwestionowana przez strony procesu. Sąd Rejonowy zważył, co następuje: Powództwo było zasadne i jako takie zasługiwało na uwzględnienie w całości. W rozpoznawanej sprawie pozwany nie podniósł żadnych zarzutów poza sformułowaniem, iż wnosi o oddalenie powództwa w całości. Z załączonych dokumentów jednoznacznie wynika, iż pozwany zawarł z poprzednikiem prawnym powoda umowę pożyczki na kwotę 2.000 zł, od której winien uiścić dodatkowo prowizję za jej udzielenie w wysokości 442 zł, w terminie do dnia 15 czerwca 2014 roku. Pozwany nie zaprzeczył tym okolicznością. W konsekwencji Sąd przyjął, że okoliczności te nie są sporne i zostały przez pozwanego przyznane ( art. 229 i 230 k.p.c. ). Powód wykazał przy tym swoją legitymację czynną do występowania w niniejszym procesie. Zgodnie z treścią art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego pożyczkę określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący pożyczkę zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Skoro zatem pozwany, jako pożyczkobiorca, zawarł umowę pożyczki na kwotę 2.000 zł, od której miał zapłacić prowizję za jej udzielenie w wysokości 442 zł, to winien ją zwrócić w zakreślonym umową terminie, to jest do dnia 15 czerwca 2014 roku. Wobec tego, że pozwany nie spłacił pożyczki - powód, który nabył przedmiotową wierzytelność od pożyczkodawcy, miał prawo dochodzić przedmiotowej wierzytelności niniejszym powództwem. Mając na uwadze powyższe Sąd uwzględnił powództwo w całości zasadzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.442 zł z umownymi odsetkami w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym od kwoty 2.000 zł nie większymi niż dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie. O odsetkach Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 481 § 1, 2 i 2 1 k.c. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociaż by nie poniósł żadnej szkody i chociaż by opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). Skoro zatem strony w umowie zastrzegły, że w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki, pożyczkodawca ma prawo naliczyć odsetki w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP tym samym zasadnym było żądanie zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda od kwoty pożyczki, tj. od kwoty 2.000 zł odsetek umownych w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP w stosunku rocznym od kwoty 2.000 zł, przy czym od dnia 1 stycznia 2016 roku (z uwagi na brzmienie przepisu art. 481 § 2 1 k.c. ) nie większymi niż dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. , brak było bowiem materiału dowodowego, na co wcześniej wskazano, przemawiającego za zastosowaniem przepisu art. 102 k.p.c. Na koszty poniesione przez stronę powodową złożyła się opłata od pozwu w wysokości 100 zł. Z powyższych względów orzeczono, jak w sentencji.