Sad powszechny, VI K 829/17

(1)przebywał w swoim mieszkaniu na ul. (...) w L. . W pewnym momencie G. P.

(1)usłyszał dźwięk zbijanej szyby i gdy po chwili wyjrzał przez okno zauważył, że przed blokiem stoi samochód marki F. (...) nr rej. (...) , który ma zbitą szybę, a przy samochodzie znajduje się mężczyzna. Mężczyzna ten wyjmował z samochodu przedmiot przypominający monitor komputerowy. Mężczyzna miał na głowie charakterystyczne świecące uszy M. M.

(2). Po chwili mężczyzna włożył ów przedmiot do reklamówki i oddalił się od samochodu. G. P.

(1)zawiadomił o zdarzeniu P. . Około godz. 22:30 dyżurny KP L. otrzymał zgłoszenie o tym zdarzeniu. Około godz. 22:40 na monitoringu KP L. zauważono mężczyznę, który odpowiadał rysopisowi podawanemu przez G. P.

(1)(świecące uszy M. M.

(2)na głowie). Sierżant M. K. i st. post. G. R. dokonali zatrzymania owego mężczyzny, którym okazał się D. B. . Początkowo D. B. podawał nieprawdziwe dane co do swojej osoby, informując, że nazywa się M. A. . Od D. B. funkcjonariusze P. czuli woń alkoholu, ale kontakt z nim był logiczny. W pewnym momencie D. B. stał się bardzo agresywny: miała wahania nastrojów, krzyczał, ubliżał, kopał w biurko, uderzał głową w podłogę i twierdził, że oskarży policjantów o pobicie. Podczas zatrzymania ujawniono, że D. B. posiada przy sobie reklamówkę oraz monitor od komputera 14 cali marki B. i kurtkę roboczą koloru pomarańczowego z odblaskami marki K. . Samochód F. (...) nr rej. (...) i znajdujące się w nim rzeczy stanowiły własność L. T. . Wartość skradzionych rzeczy to 320 zł. Rzeczy zostały przez L. T. odzyskane. D. B. jest synem E. i M. z domu A. , ur. (...) w P. . D. B. ma wykształcenie zawodowe, z zawodu jest stolarzem. D. B. jest bezrobotny, przed osadzeniem utrzymywał się z prac dorywczych. D. B. jest rozwiedziony, ma na utrzymaniu dwoje dzieci. D. B. figuruje w K. . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: - częściowo wyjaśnień oskarżonego (k. 103-104, k. 25-28) - zeznań świadków: L. T. (k. 104-105, k. 7-8), G. P.

(1)(k. 121 v.-122), M. K. (k. 122-122v.) G. R. (k. 122 v.-123), K. C. (k. 123) - dokumentów: notatki urzędowej (k. 1-2, k. 3, k. 18) protokołu zatrzymania (k. 4-6, k. 15 – 15v.), protokołu oględzin (k.11-12), oświadczenia (k.17), protokołu zatrzymania (k.19-21), karty karnej (k. 32-35), odpisu wyroku w sprawie VIII K 1872/09 (k. 38-44), odpisu wyroku w sprawie VI K 2028/02 (k.46-50), informacji z NOE-SAD (k. 63, k. 66-67, k. 71-73) W toku postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Przed sądem oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i podał, że ujawnione przy nim rzeczy L. T. znalazł w L. przy śmietniku. Oskarżony nie potrafił określić, gzie dokładnie te rzeczy znalazł, ani na jak długo przed zatrzymaniem przez P. . Oskarżony podał, że w dniu zatrzymania był na festynie w L. , gdzie nieznane mu kobiety poczęstowały go środkiem odurzającym, po którym na kilka dni stracił pamięć. Oceniając wyjaśnienia oskarżonego w kwestii tego, czy to on poprzez wybicie szyby w samochodzie F. (...) nr rej. (...) dokonał kradzieży monitora od komputera 14 cali marki B. i kurtki roboczej koloru pomarańczowego z odblaskami marki K. , to Sąd nie dał im wiary. Zauważyć należy, że w toku postępowania przygotowawczego oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, a nawet deklarował chęć dobrowolnego poddania się karze. Za niewiarygodne Sąd uznaje zatem wyjaśnienia oskarżonego, aby podczas przesłuchania znajdował się w stanie odurzenia. Z zeznań K. C. jasno wynika, że nie zauważyła ona, aby oskarżony miał jakiekolwiek kłopoty z kontaktem i żeby był pod wpływem alkoholu czy innych środków odurzających. Za niewiarygodne Sąd uznaje także te wyjaśnienia oskarżonego, w których podał, że ujawnione przy nim rzeczy znalazł. Otóż, z zeznań G. P.

(1)jasno wynika, że wyjrzał przez okno chwilę po tym, jak usłyszał dźwięk zbijanej szyby i wtedy zauważył przy samochodzie mężczyznę w uszach M. M.

(2), który wyciągał z samochodu przez tą zbitą szybę przedmiot przypominający monitor komputera. Jeśli zatem wziąć pod uwagę, że w ciągu kilkunastu minut od zawiadomienia przez G. P.

(2), D. B. został zatrzymany, miał na głowie owe święcące uszy M. M.

(2)i rzeczy z samochodu L. T. , to logicznym jest, że to D. B. dokonał włamania do samochodu L. T. poprzez wybicie szyby i to on zabrał z niego monitor od komputera i 14 cali marki B. i kurtkę roboczą koloru pomarańczowego z odblaskami marki K. . Za w pełni wiarygodne Sąd uznał natomiast zeznania wszystkich świadków. L. T. nie był świadkiem włamania, a zatem o jego okolicznościach nic nie wiedział. To co świadek zeznał sad uznał za wiarygodne, albowiem brak było jakichkolwiek podstaw, by w zeznania te wątpić. L. T. zeznał, że z samochodu zginęły rzeczy w postaci monitora od komputera i 14 cali marki B. i kurtki roboczej koloru pomarańczowego z odblaskami marki K. i takie właśnie rzeczy ujawniono przy oskarżonym podczas jego zatrzymania. G. P.

(1)logicznie i spójnie opowiadał o tym, co widział przez okno swojego mieszkania i zdaniem Sądu brak jest podstaw, by wiarygodność jego zeznań kwestionować. G. P.

(1)opisywał, że przy samochodzie widział mężczyznę w uszach M. M.

(2)wyciągającego monitor komputerowy przez rozbitą szybę i kilkanaście minut później dochodzi do zatrzymania D. B. z rzeczami z samochodu L. T. , ubranego w uszy M. M.

(2). M. K. i G. R. opisywali okoliczności zatrzymania oskarżonego. A ich opis znajduje odzwierciedlenie w notatkach urzędowych. Zdaniem Sądu zeznania tych świadków są wiarygodne, albowiem jako osoby obce dla oskarżonego, mające z nim kontakt wyłącznie służbowy, nie byli oni zainteresowani wynikami tej sprawy. Zresztą zaznaczyć należy, że oskarżony nie kwestionuje tego, że podczas zatrzymania miał przy sobie rzeczy L. T. , twierdzi, tylko, że je znalazł, a nie ukradł. K. C. zeznawała na okoliczność przesłuchania oskarżonego. Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek przesłanek, poza słowami, by sądzić, że podczas przesłuchania w toku postępowania przygotowawczego oskarżony znajdował się pod wpływem środków odurzających i nie był świadomy tego, co mówił. Za wiarygodne i w pełni przydatne dla sprawy Sąd uznał zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów. Strony nie kwestionowały ich wiarygodności, a i Sąd nie znalazł powodów, by czynić to z urzędu. Sąd zważył, co następuje: D. B. został oskarżony o to, że w dniu 11 czerwca 2017 roku w L. działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary, co najmniej pół roku pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu za umyślne przestępstwo podobne, dokonał poprzez wybicie szyby włamania do pojazdu marki F. (...) o on rej. (...) następnie zaboru w celu przywłaszczenia kurtki roboczej koloru pomarańczowego z odblaskami marki K. oraz monitora od komputera 14 cali marki B. tj. mienia o łącznej wartości 320 złotych na szkodę L. T. tj. o przestępstwo z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Zachowanie się sprawcy przestępstwa określonego w art. 279 § 1 k.k. polega na zaborze cudzej rzeczy ruchomej w celu przywłaszczenia, przy czym zabór musi zostać dokonany z włamaniem. Przestępstwo to może być popełnione tylko w formie zamiaru bezpośredniego Mając na względzie przeprowadzone postępowanie dowodowe oraz poczynione wyżej rozważania teoretyczne Sąd doszedł do przekonania, że oskarżony dopuścił się przestępstwa kradzieży z włamaniem, bowiem przełamał zabezpieczenie –wybił szybę w samochodzie F. (...) o on rej. (...) następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kurtki roboczej koloru pomarańczowego z odblaskami marki K. oraz monitora od komputera 14 cali marki B. tj. mienia o łącznej wartości 320 złotych. Bez wątpienia oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym zaboru cudzej rzeczy. Oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu w warunkach recydywy specjalnej podstawowej, albowiem działał w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od dnia 29 listopada 2010r. do dnia 17 sierpnia 2012r. kary dwóch lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 25 września 2003r. (sygn. akt VI K 2028/02) za umyślne przestępstwo podobne tj. za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. Z uwagi na niską wartość skradzionego mienia Sąd uznał, że czyn popełniony przez oskarżony stanowił wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 283 k.k. Biorąc zatem pod uwagę powyższe Sąd uznał oskarżonego za winnego tego, że w dniu 11 czerwca 2017 roku w L. działając w ciągu 5 lat po odbyciu w okresie od 29 listopada 2010r. do dnia 17 sierpnia 2012r. kary dwóch lat pozbawienia wolności wymierzonej wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 25 września 2003r. (sygn. akt VI K 2028/02) za umyślne przestępstwo podobne tj. za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. , dokonał włamania do pojazdu marki F. (...) o on rej. (...) poprzez wybicie szyby a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia kurtki roboczej koloru pomarańczowego z odblaskami marki K. oraz monitora od komputera 14 cali marki B. czyli mienia o łącznej wartości 320 złotych na szkodę L. T. , przy czym wskazuje, że czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi tj. przestępstwa z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 283 k.k. w zw. z art. 279 §1 k.k. w zw. z art. 37 b k.k. wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Wymierzając oskarżonemu karę, Sąd kierował się ustawowymi dyrektywami wymiaru kary z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 283 k.k. i art. 64 § 1 k.k. a także wskazówkami z art. 53 k.k. oraz art. 115 § 2 k.k. i art. 37 b k.k. dbając jednocześnie by kara spełniła zarówno cele prewencji indywidualnej (wychowawcze i zapobiegawcze), jak i prewencji generalnej rozumianej jako kształtowanie prawnej świadomości społeczeństwa. Sąd wziął pod uwagę okoliczności obciążające takie jak dotychczasowa wielokrotna karalność, w tym za przestępstwa przeciwko mieniu i popełnienie przestępstwa w warunkach art. 64 § 1 k.k. Sąd nie dopatrzył się przy tym szczególnych okoliczności łagodzących. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę 1 roku ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie, uznając że ta właśnie kara najlepiej spełni tak cele prewencji indywidualnej, jak i generalnej, rozumianej jako kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Tak ukształtowana kara jest odpowiednia do stopnia zawinienia i stopnia społecznej szkodliwość czynu, jednocześnie nie przekraczając ich ponad miarę. Oskarżony odczuje zarówno dolegliwość w postaci izolacji w zakładzie karnym, jak i odbędzie resocjalizację poprzez wykonywanie pracy na cele społeczne. O kosztach, w tym kosztach należnych obrońcy z urzędu, Sąd orzekł w pkt. 2 i 3 wyroku, uznając iż brak jest podstaw do zwolnienia oskarżonego od obowiązku poniesienia kosztów postępowania, które swoich zachowaniem spowodował. /-/ SSR Monika Małasiak