Sad powszechny, II C 831/16

(1), kierując samochodem marki A. , umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie zachował należytej ostrożności przekraczając dozwoloną prędkość o około 25 km/h i nienależycie obserwował przedpole jazdy, wskutek czego potrącił kierującego rowerem T. S. . W wyniku powyższego zdarzenia rowerzysta doznał rozległych obrażeń (m.in. rozerwanie szyjnego odcinka kręgosłupa, liczne złamania, stłuczenie płuc), które skutkowały jego gwałtowną śmiercią. Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 6 czerwca 2017 roku wydanym w sprawie VI K 636/16 W. S.

(1)za popełnienie przestępstwa z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. został skazany na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat. ( wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 6 czerwca 2017 roku, sygn. akt VI K 636/16 ) W czasie zdarzenia T. S. , jadąc rowerem, nie poruszał się prawidłowo. Wykonał manewr zmiany kierunku jazdy lub włączania się do ruchu w chwili nadjeżdżania samochodu marki A. , nie zachowując tym samym szczególnej ostrożności. ( opinia biegłego sądowego z dziedziny ekspertyzy wypadku drogowego, k. 430-448 ) W chwili wypadku pojazd marki A. , kierowany przez W. S.

(1), objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej w pozwanym (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. . ( bezsporne ) Powód miał sześcioro rodzeństwa (dwie siostry i czterech braci), przy czym T. S. był najmłodszym z nich. W chwili wypadku miał 66 lat, a powód – 80 lat. T. S. był kawalerem, podczas gdy powód miał rodzinę – żonę, która zmarła kilka lat przed wypadkiem i dwóch synów: W. (w chwili zdarzenia 52-letniego) i T. (w chwili zdarzenia 51-letniego) i dwóch wnuków. ( odpis skrócony aktu zgonu T. S. , k. 88, odpisy skrócone aktów urodzenia J. S. , W. S.

(2)i T. S. , k. 89-91, przesłuchanie J. S. , k. 299-300, 00:37:42-00:54:54 ) T. S. miał drewnianą chatę na wsi w okolicach P. . Od października/listopada do Wielkanocy zamieszkiwał jednak w domu powoda w Ł. . W roku, w którym zginął, też planował spędzić okres grzewczy u brata. T. S. utrzymywał się z prac dorywczych, był malarzem pokojowym, pracował w zakładzie ślusarskim, pomagał sąsiadom. W czasie, gdy przebywał u brata, był na jego utrzymaniu. T. S. pomagał powodowi w bieżących pracach: sprzątał, palił w piecu. Nie nadużywał alkoholu, spożywał go okazjonalnie. Był osobą zdrową, miał opinię człowieka uczynnego i pogodnego. Zmarły wspierał powoda po śmierci jego żony. Razem spędzali święta Bożego Narodzenia. Rozmawiali często przez telefon. T. S. miał także dobry kontakt z synami powoda. ( zeznania M. P. , k. 298, 00:06:18-00:23:30, przesłuchanie J. S. , k. 299-300, 00:37:42-00:57:47 ) Obecnie powód mieszka ze swoim synem, przy czym powód zajmuje parter domu, a syn – piętro. Powód może liczyć na wsparcie swoich dzieci, ale czuje się samotny, brakuje mu brata. Choruje na nadciśnienie. Po śmierci T. S. nie korzystał z pomocy psychiatry ani psychologa, nie brał leków uspokajających. Grób brata odwiedza latem i na Wszystkich Świętych. W czasie świąt wspomina brata. ( przesłuchanie J. S. , k. 299-300, 00:37:42-01:52:36 ) Powód poniósł część kosztów związanych z pogrzebem i pochówkiem brata w łącznej wysokości 3.602 zł. Koszty te obejmowały opłatę za usługę pogrzebową w wysokości 972 zł, koszt trumny w wysokości 1.080 zł, opłatę za usługę kapłańską w wysokości 500 zł, koszt kwiatów – 300 zł, koszt ubrania dla zmarłego – 450 zł oraz wydatki na odzież żałobną dla członków rodziny – 300 zł. Powód koszty te pokrył z zasiłku pogrzebowego. Budową pomnika zajęła się siostra zmarłego, która otrzymała na ten cel pieniądze od ubezpieczyciela. ( zeznania M. P. , k. 298, 00:06:18-00:23:30, 00:32:35-00:33:39, przesłuchanie J. S. , k. 299-300, 00:37:42-00:54:54, decyzja o przyznaniu zasiłku pogrzebowego, k. 92, faktura, k. 93 ) Pismem, doręczonym pozwanemu w dniu 16 maja 2016 roku, powód zgłosił szkodę ubezpieczycielowi, wnosząc o przyznanie mu zadośćuczynienia w wysokości 80.000 zł oraz zwrotu kosztów związanych z pogrzebem brata w wysokości 3.602 zł. ( pismo ze zgłoszeniem roszczeń, k. 148-167 wraz z potwierdzeniem wpływu, k. 267 ) Pozwany nie odniósł się do roszczeń powoda w toku postępowania likwidacyjnego. ( bezsporne ) Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów (w tym w szczególności skazujący wyrok karny), dowody z zeznań świadka i przesłuchanie powoda oraz opinię biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadku drogowego. W ocenie Sądu dowody z osobowych źródeł należało uznać za w pełni wiarygodne i to na ich podstawie Sąd zrekonstruował charakter więzi łączącej powoda ze zmarłym. Zeznająca w sprawie siostra powoda pozostaje z nim w konflikcie, a mimo to potwierdziła bliski charakter stosunków pomiędzy braćmi. Sąd nie znalazł także podstaw do kwestionowania wniosków płynących z opinii biegłego, którą ocenił jako rzetelną, jasną i logiczną. Ubogi materiał dowodowy dotyczący zdarzenia utrudniał ustalenie przebiegu wypadku i ścisłe ustalenie niektórych okoliczności. Tym niemniej jednak wnioski sformułowane przez biegłego co do przyczyn wypadku i nieprawidłowości w zachowaniu na drodze obu uczestników znajdują potwierdzenie w wynikach postępowania karnego, zakończonego wyrokiem skazującym W. S.

(1). Sąd oddalił wnioski strony powodowej o dopuszczenie dowodów z opinii biegłych psychologa i psychiatry. Z przesłuchania powoda wynika bowiem, iż po śmierci brata nie korzystał on z pomocy wskazanych wyżej specjalistów, nie brał też żadnych leków. Powyższe wskazuje, iż brak jest jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej leczenia powoda, która mogłaby zostać poddana analizie przez biegłych. W ocenie Sądu, wobec braku twierdzeń powoda o powikłanym przebiegu żałoby po bracie, jednorazowe badanie przez biegłych nie byłoby miarodajne dla oceny stanu psychicznego J. S. . Ponadto należy zauważyć, iż stan ten możliwy był do odtworzenia na podstawie relacji samego powoda, a zatem powołanie na tę okoliczność biegłych należało uznać za niecelowe i generujące zbędne koszty postępowania. Sąd zważył, co następuje: Roszczenia powoda zasługiwały na częściowe uwzględnienie. W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia od pozwanego (...) S. A z siedzibą w W. tytułem zadośćuczynienia kwoty 80.000 zł w związku ze śmiercią T. S. oraz zwrotu kosztów pogrzebu w kwocie 3.602 zł. Bezspornym jest, że w wyniku wypadku drogowego z dnia 5 października 2013 roku śmierć poniósł brat powoda. W stosunku do sprawcy zdarzenia W. S.

(1)zapadł wyrok karny skazujący. W myśl z art. 11 k.p.c. , sąd cywilny związany jest ustaleniami dotyczącymi popełnienia przestępstwa - a więc okolicznościami składającymi się na jego stan faktyczny, czyli osobą sprawcy, przedmiotem przestępstwa oraz czynem przypisanym oskarżonemu - które znajdują się w sentencji wyroku. Oznacza to, że sąd - rozpoznając sprawę cywilną - musi przyjąć, że skazany popełnił przestępstwo przypisane mu wyrokiem karnym (wyrok SN z dnia 14 kwietnia 1977 r., IV PR 63/77, LEX nr 7928). Związanie dotyczy ustalonych w sentencji wyroku znamion przestępstwa, a także okoliczności jego popełnienia, dotyczących czasu, miejsca, poczytalności sprawcy (J. Bodio w Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. A. Jakubeckiego, WKP, 2012). W chwili zdarzenia pojazd sprawcy objęty był ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdu. Podstawą prawną odpowiedzialności pozwanego jest przepis art. 822 § 1 k.c. , zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Stwierdzenie w wyroku przez sąd karny popełnienia przestępstwa, nie stoi na przeszkodzie ustaleniu, że poszkodowany przyczynił się do powstania szkody spowodowanej przez skazanego. O przyczynieniu się poszkodowanego do powstania lub zwiększenia szkody mówimy wówczas, gdy szkoda jest skutkiem nie tylko zdarzenia, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy innego podmiotu, ale także zachowania się samego poszkodowanego. Zachowanie się poszkodowanego jest więc w konstrukcji przyczynienia traktowane jako adekwatna współprzyczyna powstania lub zwiększenia szkody (wyrok SN z dnia 20 czerwca 1972 r., II PR 164/72, LEX nr 7098). Zgodnie z brzmieniem art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności. Jednakże interpretacji art. 362 k.c. nie można dokonywać w oderwaniu od podstawy prawnej, z jakiej wywodzi się roszczenie odszkodowawcze. Przy odpowiedzialności na zasadzie ryzyka do zastosowania art. 362 k.c. wystarczy obiektywna nieprawidłowość zachowania poszkodowanego (wyrok SA w Łodzi z dnia 30 lipca 2014 r., I ACa 164/14, LEX nr 1506236). W ugruntowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych wskazuje się jednocześnie, że ustalenie przyczynienia się poszkodowanego nie nakłada na sąd obowiązku zmniejszenia odszkodowania, ani nie przesądza o stopniu tego zmniejszenia. Przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody jest warunkiem zastosowania art. 362 k.c. , ale nie przesądza automatycznie ani o obniżeniu odszkodowania w ogóle, ani o stopniu jego obniżenia. Zmniejszenie odszkodowania następuje stosownie do okoliczności. (wyrok SN z dnia 19 listopada 2009 roku, sygn. IV CSK 241/09, Legalis nr 304048, wyrok SA w Lublinie z dnia 9 kwietnia 2013 roku, sygn. I ACa 18/13, Legalis nr 1025071). Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, że T. S. , wykonując manewr zmiany kierunku jazdy lub włączania się do ruchu w chwili nadjeżdżania samochodu marki A. , nie zachował tym samym szczególnej ostrożności i w ten sposób przyczynił się o wypadku. W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega jednak wątpliwości, że główną przyczyną zdarzenia z dnia 5 października 2013 roku było zachowanie się kierującego samochodem marki A. W. S.

(1), przekraczającego dozwoloną prędkość i nieuważnie obserwującego drogę. Chociaż niewątpliwie na T. S. spoczywał obowiązek zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie kierunku jazdy, to zbyt gwałtowne wykonanie tego manewru, w realiach niniejszej sprawy nie było, w ocenie Sądu, pierwszoplanową przyczyną wypadku. W przypadku należytej obserwacji drogi W. S.

(1)miałby bowiem możliwość wcześniejszego podjęcia manewrów obronnych. Jednocześnie przekroczenie przez niego prędkości wydłużyło drogę hamowania, uniemożliwiając uniknięcia zderzenia z rowerzystą. Biegły powołany w niniejszej sprawie, formułując swoją opinię przyjął założenie o przekroczeniu przez W. S.

(1)prędkości o 10 km/h, zgodnie z oświadczeniem kierowcy samochodu. Tymczasem Sąd związany jest ustaleniami objętymi czynem przypisanym sprawcy wypadku w skazującym wyroku karnym, w którym wskazano, iż przekroczył on prędkość o 25 km/h. Uwzględnienie tej okoliczności niewątpliwie wskazuje na ściślejszy związek przyczynowy pomiędzy zachowaniem kierowcy samochodu a powstaniem szkody. Wobec powyższego, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie możemy mówić o przyczynieniu się poszkodowanego do powstania spowodowanej przez kierującego pojazdem marki A. szkody na poziomie 10% i o tę wartość należało pomniejszyć przyznane powodowi świadczenia. Zgodnie z art. 446 § 4 k.c. Sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Regulacja zawarta w art. 446 § 4 k.c. służy kompensacie krzywdy po stracie osoby najbliższej, a zatem uszczerbku dotykającego subiektywnej sfery osobowości człowieka. Określając wysokość zadośćuczynienia, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności mające wpływ na rozmiar doznanej przez poszkodowanego krzywdy. W razie śmierci osoby bliskiej na rozmiar krzywdy mają przede wszystkim wpływ: dramatyzm doznań osoby bliskiej, poczucie osamotnienia i pustki, cierpienia moralne i wstrząs psychiczny wywołany śmiercią osoby najbliższej, rodzaj i intensywność więzi łączącej pokrzywdzonego ze zmarłym, wystąpienie zaburzeń będących skutkiem tego odejścia (np. nerwicy, depresji), roli w rodzinie pełnionej przez osobę zmarłą, stopień w jakim pokrzywdzony będzie umiał się znaleźć w nowej rzeczywistości i zdolności jej zaakceptowania, leczenie doznanej traumy, wiek pokrzywdzonego (wyroku SA w Lublinie z dnia 18 października 2012 r., I ACa 458/12, LEX nr 1237237). Bezsprzecznie trudno jest ocenić i wyrazić w formie pieniężnej cierpienia doznane w wyniku śmierci osoby bliskiej. Jednakże zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, iż rozmiar cierpień doznanych przez powoda w związku ze stratą brata był znaczny. Silna więź pomiędzy powodem a zmarłym związana była z ich wspólnym zamieszkiwaniem w jednym domu przez znaczną część roku. Powód w czasie wypadku miał 80 lat, był w bliskich relacjach ze zmarłym bratem przez większą część swojego życia. Chociaż powód miał liczne rodzeństwo, to z najmłodszym T. miał najlepszy kontakt. Bracia wspierali się wzajemnie. Młodszy służył starszemu pomocą w pracach fizycznych w domu, podczas gdy starszy zapewniał bratu spokojne spędzenie zimnych miesięcy w swoim domu i utrzymanie w tym okresie. T. okazał się dla powoda wyjątkowym wsparciem po śmierci jego żony. Obecność brata chroniła powoda przed samotnością w okresie jesieni życia. Jednocześnie zmarły T. nie miał bliższych niż powód osób, gdyż sam był kawalerem. W domu powoda był akceptowany przez jego małżonkę, miał dobry kontakt z synami powoda. Bracia razem spędzali święta w domu powoda. Obecnie powód wspomina brata, odwiedza jego grób. Powód nadal przeżywa śmierć T. , wiążę z tym wydarzeniem swoje dolegliwości zdrowotne. Chociaż docenia wsparcie synów, to ich obecność nie jest w stanie zastąpić mu obecności brata, z którym dobrze się dogadywał. Nie ulega wątpliwości, że stratę brata J. S. będzie odczuwać do końca życia. Jednak należy mieć na uwadze, że w chwili jego śmierci miał własną rodzinę – dzieci i wnuki. Obecnie spędza z nimi święta. Chociaż więzi z dziećmi mają inny charakter niż ze zmarłym bratem, to z pewnością kontakty z nimi mogą chronić powoda przed samotnością. Ponadto nie można tracić z pola widzenia, iż powód ma liczne rodzeństwo, w tym jednego brata mieszkającego w Ł. . Może z nimi nawiązać podobne relacje jak ze zmarłym, wspominać go. Jednocześnie nie bez znaczenia dla rozmiarów krzywdy powoda pozostaje wiek braci w chwili zdarzenia. Chociaż T. S. zginął w wypadku, to niewątpliwie możliwość utraty brata z uwagi na jego wiek powinna być dla powoda okolicznością, z którą mógł się on liczyć. Z powołanych wyżej względów w ocenie Sądu za odpowiednią kwotę zadośćuczynienia należnego powodowi należało uznać kwotę 30.000 zł. Uwzględniwszy 10-procentowy stopień przyczynienia się zmarłego do powstania szkody, zasądzeniu podlegała kwota 27.000 zł (punkt 1.A. wyroku). W pozostałym zakresie żądanie, jako nieuzasadnione, podlegało oddaleniu (punkt

1. wyroku). Nadto powód żądał zwrotu poniesionych przez niego kosztów pogrzebu w kwocie 3.602 zł. Na podstawie art. 446 § 1 k.c. , jeżeli wskutek uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia nastąpiła śmierć poszkodowanego, zobowiązany do naprawienia szkody powinien zwrócić koszty leczenia i pogrzebu temu, kto je poniósł. W orzecznictwie wskazuje się, że chociaż z treści art. 446 § 1 k.c. nie wynika w sposób jednoznaczny ograniczenie zakresu zwrotu kosztów pogrzebu, to jednak powszechnie przyjmuje się, że koszty te podlegają zwrotowi w ograniczonym zakresie. Granice obowiązku wyznaczają zwyczaje przyjęte w danym środowisku. Pojęcie "zwyczaje przyjęte w danym środowisku" należy rozumieć jako zwykle ponoszone wśród określonego kręgu podmiotów koszty związane z pochowaniem zmarłego. Ustalając zwyczaje panujące w danym środowisku należy kierować się kryteriami obiektywnymi, oczywiście odniesionymi do pewnego kręgu podmiotów. Nie można utożsamiać określenia "zwyczaje przyjęte w danym środowisku" z kosztami poniesionymi przez konkretną osobę w konkretnym przypadku. Obowiązek zwrotu kosztów pogrzebu obejmuje swym zakresem wydatki poniesione zgodnie z lokalnymi i środowiskowymi zwyczajami, a które obejmują przygotowanie pogrzebu, samą ceremonię oraz postawienie nagrobku. W szczególności za uzasadnione tradycjami uważa się poniesienie kosztów: przygotowania zwłok do pogrzebu i ich dostarczenia na cmentarz, nabycia trumny, kremacji zwłok, zakupu miejsca na cmentarzu, postawienia nagrobku, zakupu kwiatów i odzieży żałobnej, koszty ceremonii pogrzebowej, poczęstunku po pogrzebie dla osób bliskich (wyrok SN z dnia 9 marca 2007 r., V CSK 459/06, Lex nr 277273, wyrok SN z dnia 6 stycznia 1982 r., II CR 556/81, LEX nr 8388; wyrok SN z dnia 22 stycznia 1981 r., II CR 600/80, LEX nr 8301; wyrok SN z dnia 7 marca 1969 r., II PR 641/68, OSN 1970, nr 2, poz. 33, LEX nr 966). W niniejszej sprawie wskazywane przez powoda koszty pogrzebu objęły opłatę za usługę pogrzebową w wysokości 972 zł, koszt trumny w wysokości 1.080 zł, opłatę za usługę kapłańską w wysokości 500 zł, koszt kwiatów – 300 zł, koszt ubrania dla zmarłego – 450 zł oraz wydatki na odzież żałobną dla członków rodziny – 300 zł. Koszty te nie były kwestionowane przez stronę pozwaną, a nadto częściowo zostały wykazane przedstawioną przez powoda fakturą. W ocenie Sądu wymienione przez powoda wydatki należało uznać za uzasadnione, w świetle zasad doświadczenia życiowego. Na poczet poniesionych przez powoda kosztów nie należy zaliczać uzyskanego przez niego zasiłku pogrzebowego (por. uchwała pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2009 r., III CZP 140/08). Mając na uwadze powyższe, Sąd, w oparciu o art. 322 k.p.c. , uznał roszczenie powoda o zwrot kosztów pogrzebu za uzasadnione w całości. Po uwzględnieniu 10-procentowego przyczynienia się zmarłego do powstania szkody, zasądzeniu na rzecz powoda podlegała kwota 3.241,80 zł (punkt
2. B. wyroku). Roszczenie ponad tę kwotę zostało oddalone (punkt
3. wyroku) W zakresie żądania zasądzenia odsetek sąd zważył, iż w myśl art. 359 § 1 k.c. odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub decyzji innego właściwego organu. W niniejszej sprawie źródłem roszczenia o odsetki jest przepis art. 481 § 1 k.c. , zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie do treści art. 455 k.c. roszczenie wierzyciela wobec dłużnika staje się wymagalne wraz z nadejściem terminu do spełnienia świadczenia. Jeżeli termin ten nie jest oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania. Należy w tym miejscu wskazać, że ubezpieczyciel winien zlikwidować szkodę w terminie 30 dni od dnia otrzymania zgłoszenia szkody. Jednak w przypadku, gdyby wyjaśnienie okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności albo wysokości świadczenia w tym terminie było niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w terminie 14 dni od dnia wyjaśnienia tych okoliczności (art. 14 ust.1 i 2 ustawy z dnia 22 maja 2003r., o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych). Pismem, otrzymanym przez pozwanego w dniu 16 maja 2016 roku, powód wezwał go do zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego w związku ze śmiercią T. S. krzywdę kwoty 80.000 zł oraz zwrotu kosztów pogrzebu w wysokości 3.602 zł. Uwzględniając 30-dniowy termin na zlikwidowanie szkody przez ubezpieczyciela, Sąd uznał żądanie odsetkowe powoda za uzasadnione i zasądził od zasądzonych na jego rzecz kwot odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia 16 czerwca 2016 roku do dnia zapłaty (punkty 1.A, 1.B. wyroku). W punkcie
4. wyroku Sąd na podstawie art. 102 k.p.c. , uznając, iż w niniejszej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, nie obciążył powoda kosztami procesu. Podejmując powyższą decyzję, Sąd miał na względzie sytuację majątkową powoda, zwolnionego częściowo od kosztów sądowych, jak i charakter dochodzonych roszczeń. Powód mógł być subiektywnie przekonany o zasadności swojego żądania we wskazanej w pozwie wysokości. Jednocześnie należy wskazać, iż obowiązkiem pozwanego było zlikwidowanie szkody powoda na etapie postępowania likwidacyjnego, a bierność ubezpieczyciela przeniosła spór na etap sprawy sądowej, co wiązało się z powstaniem dodatkowych kosztów. Obciążenie powoda kosztami procesu na rzecz pozwanego skutkowałoby w rzeczywistości pomniejszeniem wysokości należnych mu świadczeń. Stosownie do dyspozycji art. 113 ust. 1 u.k.s.c., Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Łodzi tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych kwotę 513 zł z tytułu obciążającej pozwanego opłaty od pozwu (punkt
5. wyroku). Natomiast w oparciu art. 113 ust. 4 u.k.s.c. uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, Sąd odstąpił od obciążenia powoda kosztami sądowymi od oddalonej części powództwa (punkt
6. wyroku). Na podstawie art. 80 w zw. z art. 84 ust. 2 u.k.s.c. należało orzec o zwrocie na rzecz strony pozwanej kwoty 1.040zł z tytułu nie wykorzystanej zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji. z/ odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron.