Sad powszechny, II Ka 3/18

Sygn. akt II Ka 3/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Koninie II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Robert Rafał Kwieciński –spr. Sędziowie: SO Agata Wilczewska SO Marek Ziółkowski Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Sobieraj przy udziale Jacka Górskiego prokuratora Prokuratury Okręgowej po rozpoznaniu w dniu: 9 lutego 2018 roku sprawy Ł. B. oskarżonego z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65§1 k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 20 listopada 2017 roku sygn. akt II K 1418/16 I. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok. II. Zasądza od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w wysokości 50 złotych oraz opłatę za to postępowanie w kwocie 300 złotych. Agata Wilczewska Robert Rafał Kwieciński Marek Ziółkowski UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy w Koninie, w sprawie o sygn. akt II K 1418/16 oskarżonego Ł. B. uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu w okresie od końca marca do początku czerwca 2010 r., w K. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił ustalonej osobie co najmniej 5 gram marihuany, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat, po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne oraz przyjmując, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. przestępstwa z art. 59 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za czyn ten na podstawie art. 59 ust. 3 cyt. Ustawy w zw. z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę grzywny w ilości 150 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary grzywny Sąd zaliczył oskarżonemu okres tymczasowego aresztowania w dniu 18.10.2016r. uznając karę grzywny za wykonaną w liczbie 2 stawek. Nadto na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa przepadek osiągniętej korzyści majątkowej w kwocie 150 zł. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego Ł. B. , zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. a. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, wybiórczą i jednostronną ocenę materiału dowodowego skutkującą przyjęciem, iż zeznania świadka A. K. są spójne, konsekwentne i logiczne, a także wiarygodne w części obciążającej oskarżonego Ł. B. , w sytuacji, gdy ocena dowodów, których źródłem są tzw. mały świadek koronny, winna generować obowiązek bardzo wnikliwej oceny takiego dowodu, oraz obowiązek maksymalnej weryfikacji wypowiedzi osoby przesłuchiwanej w każdy możliwy i prawnie dopuszczalny sposób, czemu wobec niezweryfikowania z pozostałym materiałem dowodowym Sąd meriti uchybił, b. art. 410 kpk poprzez oparcie rozstrzygnięcia na części materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej i nie wzięcie pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego i czynieniu ustaleń faktycznych wyjaśnień oskarżonego Ł. B. . Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. Sąd Okręgowy zważył co następuje Apelacja obrońcy oskarżonego Ł. B. okazała się bezzasadna. Przed przystąpieniem do analizy zarzutów zawartych w apelacji Sąd Okręgowy pragnie zauważyć, iż orzeczenie wydane w przedmiotowej sprawie jest oparte na całokształcie materiału dowodowego zebranego w sprawie, który został poddany wnikliwej analizie bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów. Analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy znajduje pełne odzwierciedlenie we wnioskach zawartych w uzasadnieniu wyroku, które czyni zadość wymogom art. 424 § 1 i 2 k.p.k. , co pozwala w pełni na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Zauważyć należy, iż podnoszony przez obrońcę oskarżonego zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, noszący nazwę „błędu dowolności”, zgodnie z dotychczasowym orzecznictwem jest tylko wtedy słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada logice prawidłowego rozumowania. Błąd taki może być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów ( art. 7 k.p.k. ), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. Przeprowadzając kontrolę instancyjną przedmiotowej sprawy należało stwierdzić, że Sąd Rejonowy w sposób rzetelny i kompetentny rozważył zebrany materiał dowodowy, a stanowisko swoje wszechstronnie i wyczerpująco uzasadnił. Ustalenia faktyczne dokonane przez sąd I instancji mieszczą się w ramach swobodnej oceny dowodów i pozostają pod ochroną art. 7 k.p.k. Wbrew temu, co podnosi apelujący, zdaniem sądu odwoławczego, sąd I instancji przeprowadził prawidłową analizę zebranego materiał dowodowego oraz jasno i konkretnie wskazał podstawy dowodowe dokonanych ustaleń faktycznych, a także wskazał w sposób przekonywujący, dlaczego i w jakim zakresie dał wiarę poszczególnym dowodom, a dlaczego odmówił wiary innym. Co więcej, jest to ocena wszechstronna i zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Przystępując do analizy zarzutów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonego Ł. B. należy stwierdzić , iż wbrew jej twierdzeniom Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zeznań świadka A. K. . Przede wszystkim wbrew również twierdzeniom obrońcy oskarżonego nie można upatrywać się niespójności i braku logiki w zeznaniach świadka A. K. . Co prawda faktycznie świadek ten nie potrafił wskazać kiedy, gdzie i w jakich okolicznościach dochodziło do transakcji z oskarżonym Ł. B. , jednak mając na uwadze znaczny upływ czasu od przedmiotowych transakcji a także ilość transakcji z innymi podmiotami w jakich brał udział świadek K. znajduje to pełne wytłumaczenie, a wręcz potwierdza wiarygodność tych relacji. Zauważyć należy, jak słusznie podkreślał również Sąd I instancji, że świadek ten w swoich zeznaniach ujawniał szereg innych osób, z którymi współpracował w obrocie środkami odurzającymi i to w znacznie większych ilościach, co rodzi przekonanie, iż nie miał on żadnych powodów, dla których bezpodstawnie miałby obciążać oskarżonego Ł. B. i to o ilości narkotyków, które w aspekcie ogólnej działalności świadka A. K. uznać należy za niewielkie, błahe i nie mające żadnego znaczenia dla sytuacji procesowej tego świadka. Zatem uznać należy, iż zeznawał on w sposób obiektywny, nie próbując dodatkowo obciążać oskarżonego Ł. B. . Zeznania te nie były, zdaniem Sądu odwoławczego, tendencyjne i nastawione na pomówienie oskarżonego. Mając na uwadze, co już wcześniej wskazano, skalę procederu narkotykowego w jakim brał udział świadek A. K. to uznać należy, że gdyby chciał on bezpodstawnie pomówić, obciążyć oskarżonego Ł. B. to mógłby przedstawić okoliczności w znacznie szerszym zakresie. Czyni to jego zeznania jeszcze bardziej wiarygodnymi i szczerymi. Zdaniem Sądu odwoławczego, Sąd meriti zeznania świadka poddał wnikliwej analizie, co nie pozwoliło na danie przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego Ł. B. . Jak słusznie uznał, bowiem Sąd Rejonowy wyjaśnienia te stanowią linię obrony stworzoną na użytek przedmiotowego postępowania, a mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. W ocenie Sądu Okręgowego analiza treści zapadłego rozstrzygnięcia w kontekście jego pisemnych motywów oraz dowodów zgromadzonych w sprawie i ujawnionych na rozprawie wskazuje, iż zaskarżony wyrok, wbrew treści zarzutów zawartych w apelacji, wszystkie powyższe kryteria spełnia, a tym samym pozostaje pod ochroną reguły zawartej w treści art. 7 k.p.k. W przedmiotowej sprawie Sąd orzekający ocenił materiał dowodowy z uwzględnieniem zasady obiektywizmu, domniemania niewinności i swobodnej oceny dowodów, a w oparciu tę ocenę poczynił jednoznaczne, niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne. Mając na względzie powyższe rozważania, a także nie znajdując innych podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonego wyroku na podstawie art. 437§1 k.p.k. Sąd Okręgowy orzekł o utrzymaniu tego orzeczenia w mocy. Orzeczenie o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze zawarte w punkcie 2 wyroku znajdują uzasadnienie w przepisach art. 627 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 636§1 k.p.k. ., a także art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych . Agata Wilczewska Robert Rafał Kwieciński Marek Ziółkowski