Sad powszechny, IX Ka 236/17

Sygn. akt IX Ka 236/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2017 roku Sąd Okręgowy w Toruniu IX Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Lech Gutkowski Sędziowie SSO Marzena Polak (spr.) SSO Barbara Plewińska Protokolant st.sekr.sądowy Katarzyna Kotarska przy udziale przedstawiciela (...) Urzędu Skarbowego w T. M. W. po rozpoznaniu w dniu 14 września 2017 roku sprawy J. K. , oskarżonego z art. 57 § 1 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 9 lutego 2017 roku sygn. akt II W 201/16 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zwalnia oskarżonego od uiszczenia kosztów sądowych za II instancję a wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt IX Ka 236/17 UZASADNIENIE (...) Urząd Skarbowy w T. oskarżył J. K. o to, że: wbrew przepisowi art. 103 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) uporczywie nie wpłacał w terminie, tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy na rachunek (...) Urzędu Skarbowego w T. , podatku od towarów i usług za miesiące: od lipca do września 2014 roku, od listopada 2014 roku do lutego 2015 roku, od czerwca do września 2015 roku, a także od listopada do grudnia 2015 roku oraz od marca do maja 2016 roku i lipiec 2016 roku, przez co uszczuplił podatek od towarów i usług w łącznej kwocie 40.579,50 zł, tj. o popełnienie wykroczenia skarbowego określonego w art. 57 § 1 kks . Wyrokiem z dnia 9 lutego 2017 roku, Sąd Rejonowy w Toruniu , sygnatura akt II W 201/16: I. oskarżonego J. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia skarbowego z art. 57 § 1 kks i za to, na podstawie art. 57 § 1 kks , wymierzył mu karę 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych grzywny, II. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokata P. D. kwotę 600 (sześćset) złotych powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu udzielonej oskarżonemu, III. zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, zaś poniesionymi w toku postępowania wydatkami obciążył Skarb Państwa. Wyrok ten zaskarżył w całości na korzyść oskarżonego jego obrońca , zarzucając mu: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, że oskarżony J. K. uporczywie nie wpłacał w terminie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do września 2014 roku, od listopada 2014 roku do lutego 2015 roku oraz od marca do maja 2016 roku i lipca 2016 roku, co miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W konkluzji apelujący wniósł o zmianę wyroku Sądu Rejonowego i uniewinnienie oskarżonego od czynu wskazanego w akcie oskarżenia. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest bezzasadna. Na samym wstępie stwierdzić należy, iż zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji przeprowadził przewód sądowy w sposób wszechstronny i wnikliwy, dokonując wszelkich niezbędnych czynności dowodowych, koniecznych dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ocena zgromadzonego materiału dowodowego mieściła się przy tym w granicach sędziowskiej swobody, należycie uwzględniając zasady logiki i prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Pozostawała ona wobec powyższego pod pełną ochroną dyspozycji art. 7 kpk , spotykając się w związku z tym z całkowitą akceptacją Sądu Okręgowego. Odnotowania wymaga również fakt, iż pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku sporządzone zostało zgodnie ze wszystkimi wymogami, jakie stawia mu art. 424 kpk , pozwalając tym samym Sądowi II instancji na pełną i właściwą ocenę motywów, jakimi kierował się Sąd Rejonowy przy wydaniu orzeczenia. W szczególności w uzasadnieniu tym w sposób niebudzący wątpliwości przedstawione zostały poczynione ustalenia faktyczne, jak i ocena zebranych dowodów. Rozpoznając niniejszą sprawę, w żadnym przypadku Sąd Okręgowy nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania karnego. Sąd I instancji w toku procesu zgromadził wszelki materiał niezbędny do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, uwzględniając okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Brak też przesłanek do formułowania twierdzeń, iż niedające się usunąć wątpliwości, rozstrzygnięte miałyby być wbrew regule wyrażonej w art. 5 § 2 kpk , a sprowadzające się do zasady in dubio pro reo . W związku z tym, iż Sąd Odwoławczy w całej rozciągłości aprobuje stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie ustalonego stanu faktycznego, oceny materiału dowodowego, jak i w przedmiocie winy oskarżonego, nie ma więc potrzeby, aby w tym miejscu szerzej przytaczać argumentację zawartą w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, a za wystarczające uznać należy odwołanie się do niej. Prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz właściwa, zgodna z wymogami art. 7 kpk , ocena wszystkich dowodów, doprowadziły Sąd Rejonowy do w pełni trafnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Sąd II instancji w całej rozciągłości aprobuje te ustalenia, które to znalazły odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, traktując je jako własne. Sprawstwo przedmiotowego czynu przez oskarżonego wykazane zostało ponad wszelką wątpliwość. Sąd Okręgowy nie przychyla się do argumentacji zawartej w apelacji jakoby fakt nieuiszczenia podatku był wynikiem niezawinionego braku pieniędzy po stronie oskarżonego. Oskarżony nie zwracał się do Urzędu z wnioskami czy prośbami odroczenia terminu płatności podatku czy też rozłożenia zaległości na raty. Brak jakichkolwiek wiarygodnych informacji na temat czynności, które uwiarygodniłyby twierdzenia obrońcy zawarte w apelacji. Wymierzonej oskarżonemu kary nie można uznać za szczególnie surową. Uwzględnia wszelkie okoliczności łagodzące i obciążające i jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości przypisanych oskarżonemu czynów. Sąd Rejonowy, w tym zakresie, podjął trafną decyzję, we właściwy sposób ją uzasadniając. Argumentacja zawarta w apelacji nie jest w stanie zdyskredytować zasadności rodzaju i wymiaru orzeczonej kary. W tej konkretnej sprawie, tą adekwatną karą jest ta wymierzona przez Sąd Rejonowy. Ponadto, Sąd Okręgowy nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które stanowiłyby przesłankę bezwzględnej przyczyny odwoławczej, i które stanowiłyby podstawę do uchylenia wyroku. Z uwagi na sytuację majątkową i finansową oskarżonego, Sąd Okręgowy zwolnił go od uiszczenia kosztów sądowych za drugą instancję.