Sad powszechny, X Kz 1341/17

Sygn. akt X Kz 1341/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, X Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Urszula Myśliwska po rozpoznaniu w sprawie o czyn z art. 235 k.k. zażalenia prokuratora na postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 26 września 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o zwolnienie z tajemnicy zawodowej adwokata R. P. na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie przepisem art. 180 § 2 k.p.k. , dopuszczalne jest zwolnienie z tajemnicy zawodowej tylko wówczas, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości a okoliczność nie może zostać ustalona na podstawie innego dowodu. Powyższa instytucja powinna być zatem, zdaniem Sądu Okręgowego, stosowana wyjątkowo, tylko wówczas, gdy po wyczerpaniu inicjatywy dowodowej i po przeprowadzeniu wszystkich dowodów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia, okoliczności sprawy w dalszym ciągu nie zostały wyjaśnione. Ponadto, zakres przedmiotowy tajemnicy, która ma zostać uchylona, powinien być precyzyjnie określony. Zarówno w doktrynie, jak również w judykaturze, dominuje pogląd, iż doniosłość społeczna zawodów objętych przepisem art. 180 § 2 k.p.k. , w tym zawodu adwokata, sprawia, że decyzja o zwolnieniu z tajemnicy zawodowej nie może być traktowana jako formalność. Obowiązkiem sądu jest zawsze staranne rozważenie okoliczności konkretnej sprawy, by podejmować decyzję o zwolnieniu z obowiązku zachowania tajemnicy tylko wtedy, gdy ujawnienie okoliczności objętych tą tajemnicą - i to właśnie przez adwokata - jest rzeczywiście nieodzowne dla zapewnienia prawidłowego orzekania, czy przebiegu postępowania, gdyż brak jest w tym przedmiocie innych wystarczających dowodów (por. post. SA w Katowicach z dnia 19 czerwca 2013 r. sygn. akt II AKz 303/13, LEX nr 1378300). Analiza akt postępowania przygotowawczego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że oskarżyciel publiczny nie wyczerpał inicjatywy dowodowej. Słusznie wskazał sąd rejonowy, że prokurator nie dopuścił dowodu z opinii biegłego z zakresu badań pisma celem weryfikacji autentyczności podpisów A. B. widniejących na dokumentach złożonych w Prokuraturze Rejonowej Warszawa – Śródmieście w Warszawie w dniu 21 listopada 2014 r. Należy również zauważyć, iż ze sporządzonych w toku postępowania przygotowawczego w sprawie (...) opinii nie wynika jednoznacznie , iż dokumenty przekazane przez adw. R. P. zawierały podrobione podpisy A. B. . Wymaga zatem ustalenia przede wszystkim autentyczność podpisów A. B. . Trudno natomiast uznać, że kwestię tego rodzaju rozstrzygnie przesłuchanie adwokata. Słusznie także wskazał sąd rejonowy na konieczność przesłuchania w charakterze świadków pracowników, wspólników na okoliczność tego, czy mają wiedze kto nakreślił owe podpisy oraz w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu adw. R. P. . Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze , adwokat jest obowiązany zachować w tajemnicy wszystko, o czym dowiedział się w związku z udzieleniem pomocy prawnej. Tajemnica adwokacka została ustanowiona przede wszystkim w celu ochrony interesów klienta. W związku z powyższym, kierowanie wniosku o zwolnienie z tajemnicy adwokata jest przedwczesne, albowiem nie został jeszcze zgromadzony materiał dowodowy, który mógłby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a który może zostać zebrany bez stosowania instytucji określonej w art. 180 § 2 k.p.k. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.