Sad powszechny, XI W 2414/17

(2)i jest własnością miasta. Obwiniona wskazała, że wspólnota mieszkaniowa utrudnia prowadzenie działalności gastronomicznej, zaś największy konflikt kreuje się z jej przewodniczącym, który jest jednocześnie właścicielem mieszkania znajdującym się nad lokalami W. oraz B. , i który zdaniem obwinionej, dał jej do zrozumienia, że lepiej byłoby, aby w tym miejscu znajdował się inny lokal usługowy. Wyjaśniła, że nigdy nie poznała R. S. , który złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez nią wykroczenia, nigdy u niej nie był i nie skarżył się na zakłócanie. Jak twierdzi, dąży do polubownego załatwienia sprawy i znalezienia kompromisu, jednak ów człowiek się u niej nie pojawił. Jako przykład takiego działania opowiedziała o sytuacji, w której to, na skargę iż na podwórku od jej strony słychać hałas unoszący się z lokalu, zrobiła specjalnie wyciszenie okien. W dalszej części swoich wyjaśnień przedstawiła jaka działalność w lokalu jest przez spółkę prowadzona , to jest, że wraz z córką organizuje tam eventy artystyczne , koncerty, a w weekendy także imprezy okolicznościowe wieczorne, np. kameralne wesela. Spółka nie posiada koncesji na alkohol. Nie działają cały czas a otwierają lokal na konkretną imprezę w umówionych z klientem godzinach, informując o ciszy nocnej od godz. 22:00. Nie była w stanie precyzyjnie określić jaki sprzęt muzyczny znajduje się w lokalu, ale przedstawiła, że są w nim głośniki. Wyjaśniła także, że przy każdej imprezie dbają o to, by w lokalu był ktoś, kto będzie czuwał nad jej przebiegiem, a także nad zachowaniem gości, włącznie z opuszczeniem przez nich lokalu. Obwiniona wskazała także na prężną działalność prowadzoną po sąsiedzku przez znacznie większe lokale, w tym B. , który posiada koncesję na alkohol, jak też Bistro W. , w których również odtwarzana jest muzyka. Goście tych lokali wychodzą także przed budynek na ulicę. Wobec tego zdaniem obwinionej przypisywanie emitowania hałasu tylko jej lokalowi, jest w jej ocenie nieporozumieniem. Obwiniona potwierdziła również odczytane jej wyjaśnienia, które złożyła w toku czynności wyjaśniających. Co do odtworzonych na rozprawie w dniu 18 grudnia 2017 roku nagrań, wyjaśniła że nie wie z jakich dni one pochodzą i jaki lokal emituje słyszalną na nich muzykę. Sąd zważył, co następuje: Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionej, uznając je za spójne oraz logiczne, szczególnie co do tego, że w okresie od lutego 2016 roku do 27 lutego 2017 roku w W. przy ul. (...) , będąc upoważnioną do reprezentacji spółki (...) sp. z o.o. i będąc odpowiedzialną za w/w lokal prowadziła w nim działalność polegająca na organizacji eventów artystycznych, kulturowych oraz niewielkich imprez okolicznościowych. Sąd uznał wyjaśnienia obwinionej za wiarygodne w tym zakresie, w jakim obwiniona potwierdza, iż w lokalu odtwarzano muzykę, a także co do poziomu jej głośności oraz czuwania nad przebiegiem tego wydarzenia, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadka K. S. , który sam od czasu do czasu pilnował, aby działalność lokalu nie zakłóciła spokoju innym mieszkańcom budynku. Sąd przyznał walor wiarygodności zeznaniom świadka R. S. częściowo, to jest wobec tego, że w okresie objętym zarzutem z wniosku o ukaranie mieszkał w budynku, w którym znajduje się lokal W. , a także co do tego, że w tym okresie do jego lokalu docierała muzyka. Sąd nie uznał za wiarygodne tych zeznań w zakresie powoływanego przez świadka zakłócania jego spokoju i spoczynku nocnego przez muzykę z lokalu obwinionej bowiem nawet wskazane przez niego dowody w postaci nagrań nie wskazują z jakiego lokalu pochodzi zarejestrowana w nagraniu muzyka. Sąd uznał za wiarygodne również zeznania świadka K. S. ,. Jego zeznania korespondują z wyjaśnieniami obwinionej i znajdują potwierdzenie choćby w treści pisma Zakładu (...) (k. 3). Sąd dał wiarę także pozostałym dowodom ujawnionym na rozprawie w postaci: zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia wykroczenia (k. 1-2), protokołu przyjęcia zawiadomienia o wykroczeniu (k. 14-15), pisma ZGN (k. 3), wydruku fotografii (k. 4), pisma pełnomocnika wspólnoty mieszkaniowej (k. 8-9), pisma pod nazwą sprawozdanie (k. 10-13), sprzeciwu od wyroku nakazowego (k. 40), danych z KRK (k. 50). Ich treść nie została zakwestionowana w toku postępowania przez strony. Sąd z urzędu nie dostrzegł powodów, dla których należałoby odmówić im wiarygodności. Sąd uznał za wiarygodny dowód także zapis na płycie (k. 18), na którym zarejestrowane zostało wejście do budynku, w którym znajdują się lokale W. , B. . Dowód ten potwierdza zatem powoływaną przez obwinioną okoliczność, że przed budynkiem znajduje się często dużo ludzi, ale też potwierdza powołaną przez pokrzywdzonego okoliczność, że muzyka wydobywająca się z któregoś z lokali jest słyszalna na zewnątrz. Zgodnie z art. 51 § 1 kw kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny. Do przypisania odpowiedzialności za czyn określony w art. 51 § 1 kw niezbędne jest określenie pojęcia wybryku, który zakłóca spokój innym osobom. Nie ulega wątpliwości, że jest to krzyk, hałas, głośne słuchanie muzyki, czy ogólnie głośne zachowanie. Czyn określony w art. 51 § 1 kw, którym sprawca zakłóca spokój czy porządek publiczny bądź spoczynek nocny, rażąco odbiega od przyjętych w danych okolicznościach obowiązujących norm zachowania. Zachowanie sprawcy musi pozostawać w oczywistej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Można tutaj przywołać stanowisko Sądu Najwyższego, przedstawione w wyroku z dnia 2 grudnia 1992 r. (III KRN, 189/92), określające wybryk jako zachowanie, którego „wśród konkretnych okoliczności czasu, miejsca i otoczenia, ze względu na przyjęte zwyczajowo normy ludzkiego współżycia nie należało się spodziewać, które zatem wywołuje powszechnie negatywne oceny społeczne i uczucia odrazy, gniewu, oburzenia. Wybryk charakteryzuje sprzeczność z powszechnie akceptowanymi normami zachowania się” W niniejszej sprawie kluczową kwestią było zatem ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w tej sprawie pozwala zarzucić obwinionej czyn, obiektywnie i powszechnie odbierany jako naganny, budzący oczywisty sprzeciw. Sąd, dokonując analizy całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie doszedł do przekonania, iż nie ma podstaw do stwierdzenia popełnienia przez obwinioną czynu zabronionego, stanowiącego wykroczenie z art. 51 § 1 kw. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że od lutego 2016 roku do 27 lutego 2017 roku B. H. M. N. , będąc odpowiedzialną za lokal przy ul. (...) , organizowała w tym lokalu różnego rodzaju wydarzenia artystyczne, kulturowe oraz przyjęcia okolicznościowe. Poza sporem pozostaje, iż podczas tej działalności wykorzystywane było nagłośnienie w postaci głośników oraz puszczana była w lokalu muzyka. Sąd zwrócił jednak uwagę, iż trudno w zachowaniu obwinionej dopatrzyć się wypełnienia znamion umyślnego działania na szkodę pokrzywdzonego. Należy bowiem zauważyć, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje w sposób jasny i nie budzący wątpliwości, że muzyka oraz hałasy, które w okresie objętym zarzutem miały zakłócać pokrzywdzonemu R. S. spokój i spoczynek nocny, miały pochodzić konkretnie z lokalu obwinionej, bowiem jak ustalono w tym samym budynku, między lokalami mieszkalnymi a lokalem W. znajduje się jeszcze lokale B. oraz obok Bistro W. , które prowadzą znacznie większą działalność, odtwarzana jest w nich muzyka i odwiedza owe lokale znaczna liczba gości, w sposób szczególny jeśli chodzi o lokal B. , który posiada koncesję na alkohol. Wobec powyższego Sąd uznał, iż zachowania obwinionej nie sposób zakwalifikować jako czynu wypełniającego znamiona wykroczenia z art. 51 § 1 kw. Tym samym Sąd uniewinnił obwinioną B. H. M. N. od popełniania zarzucanego jej czynu. Sąd, na podstawie art. 118 § 2 kpw , w związku z wydaniem wyroku uniewinniającego, określił, że koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa.