Sad powszechny, VIII U 1709/17

Sygn. akt VIII U 1709/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Kalinka Protokolant: Ewa Grychtoł po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. w Gliwicach sprawy H. M. ( M. ) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania H. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 25 lipca 2017 r. nr (...) oddala odwołanie. (-) SSO Teresa Kalinka Sygnatura VIII U 1709/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 lipca 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił H. M. prawa do ponownego przeliczenia podstawy wymiaru emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z funduszu ubezpieczeń społecznych , ponieważ nowo ustalony wskaźnik j podstawy wymiaru jest niższy niż 250 %. H. M. w odwołaniu domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i obciążenia organu rentowego kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego. Wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu obliczania rent i emerytur na okoliczność uzyskiwanych wynagrodzeń w latach 1965-1972. .Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Wskazał, że ubezpieczony przedłożył zarobki z lat od 1972 do 1990 i ustalony z dwudziestu lat najkorzystniejszy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru nie osiągnął 250 %.- wyniósł 226,46 % Sąd ustalił następujący stan faktyczny H. M. urodził się (...) . Od 30 kwietnia 1990 roku przyznano mu prawo do emerytury górniczej. Do ustalenia podstawy wymiaru emerytury przyjęto dochód, który stanowił podstawy wymiaru składek z lat od 1985 do 1987 a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wyniósł 312,71% Ubezpieczony był zatrudniony w Kopalni (...) od 15 stycznia 1965 roku do 24 września 1990 roku. W lipcu 2017 roku złożył kolejny wniosek o ponowne ustalenie wysokości świadczenia emerytalnego na podstawie art. 110a ustaw emerytalnej przedkładając zaświadczenie o braku zarobków sprzed 1972 roku. Organ rentowy dysponował zaświadczeniami o wysokości zarobków z dnia 30 lipca 1990 roku ( (...) -1988 (k. 4 a.e.),, 1985-1987 (k. 10 a.e.) i 1972-1990 (k. 66-67 z dnia 14 maja 2009 roku) Organ rentowy ustalił wskaźnik wysokości podstawy wymiar z dwudziestu najkorzystniejszych lat z okresu od 1971 do 1990 wyniósł on 226,46 %. , z tym, ze za rok 1971 przyjęto minimalne wynagrodzenie. U H. M. przedstawił zaświadczenia o zarobkach w od 1972 roku. Domagał się dopuszczenia dowodu z opinii biegłego celem wyliczenia należnego wynagrodzenia za lata od 1965 do 1971, kiedy był zatrudniony na stanowiskach ładowacza pod ziemią, młodszego górnika i przez miesiąc w roku 1965 pracował na powierzchni. Z akt osobowych ubezpieczonego wynika, że w roku 1965 został przyjęty do pracy ze stawką 50 zł od 1 kwietnia 1968 roku stawka wynosiła 56 złotych, a od pierwszego 1 grudnia 1968 roku 94 zł. Zachowała się również karta zasiłkowa ubezpieczonego, z której wynika , ze chorował w roku 1967 1968 i 1971 W styczniu 1967 roku podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowiło wynagrodzenie za okres od października do grudnia 1966 roku w wysokości 6747 złotych. W lutym 1967 roku podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowiło wynagrodzenie za okres od listopada 1966 do stycznia 1967 w wysokości 12 154 zł. W okresie od lutego do kwietnia 1967 roku ubezpieczony zarobił 6975 zł a od kwietnia do czerwca 69 38 zł. W Roku 1968 ubezpieczony chorował w sierpniu i wówczas podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowiło wynagrodzenie za okres od maja do lipca w wysokości 6649 zł, a później za okres od czerwca do sierpnia wysokości 6931 zł. W 1971 roku ubezpieczony chorował w sierpniu a podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowił zarobek osiągnięty w okresie od kwietnia do czerwca w wysokości 11 647 zł. Ustalając wysokość hipotetycznego zarobku Sąd przyjął : Rok 1966 6747x4 = (...) = 116,28 % rocznego średniego wynagrodzenia Rok 1967 Skoro wynagrodzenia za okresy od lutego do czerwca są bardzo zbliżone sąd przyjął w zaokrągleniu, że średni kwartalny zarobek wynosił 6975 złotych , co daje rocznie 29 700 = 122,76% rok 1968 – Sąd przyjął , że od stycznia do lipca ubezpieczony zarabiał miesięcznie po 2216 zł ( (...) :3), a od sierpnia do grudnia po 2498 złotych ( (...)- (...) + (...) ), co daje łącznie 28002 zł , to jest 110,80%. średniej krajowej. Od grudnia 1968 roku znacznie wzrosła stawka zaszeregowania, więc Sąd obliczył również zarobek z lat 1969 i 1970 w oparciu o stawkę zaszeregowania w wysokości 94 zł , co dało : 94 zł x 26 dni x 12 miesięcy = 29328 zł KG w roku 1969 – 10.80 ( po dwóch latach pracy V kategoria zaszeregowania) x 26 dni x12 miesięcy = 3369,60 zł KG w roku 1970 - 14.40 zł ( po 5 latach pracy V kategoria zaszeregowania) x 26 dni x 12 miesięcy = 4492,80 zł węgiel 2 x 500 złotych ( kawaler) = 1000 zł W roku 1969 zarobek wyniósł 33698 złotych , to jest 129,17 % średniej krajowej W roku 1970 zarobek wyniósł 34820 złotych, to jest 129,83% rok 1971 46588 złotych ( 11647x4 kwartały), co stanowi 164,65 % średniej krajowej Z okresu poprzedzającego rok 1966 zachowały się jedynie stawki zaszeregowania w wysokości 50 złotych od stycznia 1965 . Wówczas obowiązywała uchwała RM z dnia 30 listopada 1949 roku w sprawie szczególnych przywilejów dla górników z górnictwie węglowym. Pracownicy otrzymywali KG po 3 miesiącach w wysokości 10 %, po 2 latach pracy 15 %. Prawo do deputatu górnik nabywał po upływie roku zatrudnienia. Tak ustalone wynagrodzenie w roku 1965 wynosiło 50 złotych x 26 dni x 12 miesięcy = (...) 9 miesięcy x10% KG – 1170 złotych łącznie 16770 złotych, co stanowiło 74,85% w roku 1966 50 złotych x 26 dni x9 miesięcy = (...) 9 miesięcy x 10% KG = 1170 złotych od października do grudnia 1966 roku w wysokości 6747 złotych.( z karty zasiłkowej łącznie 19617 złotych , to jest 84,25% Sąd ustalił tan faktyczny na podstawie akt organu rentowego oraz akt osobowych, a zwłaszcza karty zasiłkowej. Tym dowodom dał wiarę Oddalił wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego uznając ten dowód za zbędny. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Ubezpieczony domaga się przeliczenia emerytury na podstawie art. 110a ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Zgodnie z tym przepisem wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15 , z uwzględnieniem art. 110 ust. 3 , jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5 , jest wyższy niż 250%. Jak wskazano powyżej zachowały się zarobki ubezpieczonego za 19 lat prac na kopalni. Wysokość zarobku wynikającego z zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z roku 2017 roku nie była kwestionowana przez strony Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 19 h lat pracy na kopalni wyniósł 236,14 % Trzeba uwzględnić zarobek z roku 1990 roku w wysokości 140,72%, ponieważ w tym roku ubezpieczony podlegał ubezpieczeniom społecznym po nabyciu prawa do emerytury. Aby wykazać co najmniej 250 % średniego zarobku z dwudziestu najkorzystniejszych lat. wskaźnik wysokości podstawy wymiaru musiałby wzrosnąć o 513,44 %. średniego rocznego wynagrodzenia Zdaniem sądu jest niemożliwe, aby ubezpieczony wykazał taki wzrost wynagrodzenia z 20 najkorzystniejszych lat. Sam nie kwestionuje wystawionych zaświadczeń o zarobkach, a więc musiałby udowodnić, że przed rokiem 1972 osiągnął znacznie wyższe zarobki od udowodnionych z lat późniejszych. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia o którym mowa w art. 15 ust. 5 ustawy emerytalnej nigdy nie był wyższy niż 250 %, a co za tym idzie nie zostały spełnione przesłanki z artykuł 110 a ustawy. Wskazać należy że ustalona wysokość wynagrodzenia przez sąd z lat 1967, 1968 i 1971 zawiera wszystkie dodatki przysługujące ubezpieczonemu. Może to być wynagrodzenie zawyżone , bo do podstawy wymiaru zasiłku chorobowego wliczano wynagrodzenie faktycznie otrzymane, a nagroda barbórkowa i 14 pensja nie stanowiły podstawy wymiaru składek w tym okresie. Odwołanie jako bezpodstawne oddalono. Wyrok wydano na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. (-) SSO T. K.