Sad powszechny, I C 224/17

Sygn. akt: I C 224/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Jakub Drzastwa Protokolant: stażysta Ewelina Blacha po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. w Bielsku-Białej na rozprawie sprawy z powództwa (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. przeciwko K. I. , A. K. o zapłatę

1. zasądza od pozwanej A. K. na rzecz powoda kwotę 86.958,96 złotych (słownie: osiemdziesiąt sześć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt osiem złotych 96/100) z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności wysokości stopy kredytu lombardowego NBP, liczonymi od kwoty 77 165,69zł ( siedemdziesiąt siedem tysięcy sto sześćdziesiąt pięć złotych 69/100 ), począwszy od dnia 9 lipca 2016r. do dnia zapłaty oraz kwotę 4 373,91zł tytułem zwrotu kosztów procesu;
2. umarza postępowanie w stosunku do pozwanej A. K. co do kwoty 300,00 zł (trzysta złotych);
3. oddala powództwo przeciwko K. I. w całości;
4. zasądza od powoda na rzecz pozwanego K. I. kwotę 7 215zł złotych (słownie: siedem tysięcy dwieście piętnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sędzia: Sygn. akt I C 224/17 UZASADNIENIE (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. w dn. 15.07.2016r. złożyła w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew przeciwko K. I. i A. K. o zapłatę kwoty 87.258,96 zł. Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa podała, że przysługuje jej wobec pozwanych wymagalna wierzytelność pieniężna w kwocie 87.258,96 zł z tytułu zawartej na piśmie umowy kredytu gotówkowego nr (...) z dnia 31 lipca 2012r. Na kwotę 87.258,96 zł składały się: - kwota 77.165,69 zł z tytułu niespłaconej należności głównej; - kwota 10.063,27 zł z tytułu odsetek umownych naliczonych od dnia 21 marca 2015r. do dnia 8 lipca 2016r.; - kwota 30,00 zł z tytułu naliczonych opłat i prowizji. Ponadto powodowi - zgodnie z zawartą umową - przysługuje od dnia 9 lipca 2016r. do dnia zapłaty prawo naliczenia odsetek w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP z ograniczeniem do dwukrotności odsetek ustawowych za opóźnienie od niespłaconej należności głównej w kwocie 77.165,69 zł. Istnienie wyżej wskazanej wierzytelności, jej wysokość oraz terminy płatności odsetek wynikają wprost z W. z ksiąg bankowych z dnia 8 lipca 2016r. Powód wyjaśnił, że mimo prób zmierzających do ugodowego rozwiązania sporu i wezwania do zapłaty, pozwani nie uregulowali swoich zobowiązań względem strony powodowej. W dniu 7 grudnia 2016r Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym sygn. akt VI Nc-e 1190532/16 (k. 13). Od powyższego nakazu pozwana A. K. złożyła sprzeciw (k. 19-21). W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana wniosła jedynie o rozłożenie należności na raty i nieobciążanie jej kosztami postępowania, wskazując na bardzo trudną sytuację finansową i życiową. Wskazała, że posiada wielu wierzycieli, jej zadłużenie związana z działalnością gospodarczą ciągle rosną. Nie posiada żadnych dochodów ani środków, które umożliwiałyby jej jednorazową spłatę na rzecz strony powodowej w tak dużej kwocie. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2017r. (k. 32) Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie na mocy art. 505 36 § 1 kpc przekazał sprawę do rozpoznania sądowi wg właściwości ogólnej, tj. do Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej, stwierdzając w uzasadnieniu, że skutecznie wniesiony sprzeciw spowodował utratę mocy nakazu zapłaty w całości. W piśmie procesowym dat. 28.06.2017r. (k.42) pozwany cofnął pozew o kwotę dokonanej wpłaty w wys. 300zł. Na rozprawie w dn. 25.08.2017r. (k.78) pozwana A. K. przyznała fakt zawarcia umowy kredytu oraz zadłużenia w wysokości dochodzonej pozwem. W piśmie procesowym dat. 13.11.2017r. (k.101-102) powód podniósł, że nakaz zapłaty wydany w elektronicznym postępowaniu upominawczym jest prawomocny wobec pozwanego K. I. wobec faktu, że sprzeciw złożyła jedynie pozwana A. K. . Na rozprawie dn. 13.12.2017r. (k.116) pełnomocnik pozwanego K. I. wniósł o oddalenie powództwa, podnosząc że jest on poręczycielem wekslowym, zaś powód nie przedstawił wypełnionego weksla do zapłaty. Pismem procesowym z dn. 9 października 2017r. (k. 84-85) pozwany K. I. wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu w całości. W uzasadnieniu swojego stanowiska podnosił jedynie okoliczność wadliwego doręczania mu pism gdyż te kierowane były na adres: E. ul. (...) , podczas gdy od stycznia 2010r. zamieszkuje w E. przy ul. (...) . Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 31 lipca 2012r. pomiędzy (...) Bankiem (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w W. a G. K. i A. K. jako kredytobiorcami została zawarta umowa kredytu gotówkowego (...) nr (...) przeznaczonego na cele własne w całkowitej kwocie 100.000 zł, na okres kredytowania wynoszący 95 miesięcy. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 ww. umowy zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiło poręczenie wekslowe pozwanego K. I. . ( dowód: umowa k. 47-53 ) Kredyt był spłacany do pewnego czasu, później kredytobiorcy zaprzestali spłacania kredytu. ( dowód: przesłuchanie pozwanej A. K. k. 78 ) W dniu 8 lipca 2016r. powodowy Bank sporządził W. z ksiąg bankowych nr (...) , w którym stwierdzono wymagalne zadłużenie dłużników solidarnych: A. K. , G. K. , K. I. z tytułu przedmiotowej umowy kredytowej. Na wymagalne zadłużenie złożyły się: 1) należność główna w wysokości: 77.165,69 zł, 2) odsetki za okres od 2015-03-21 do 2016-07-08 w wysokości 10.063,27 zł, stopy procentowe, według których naliczone były odsetki: za okres od dnia 2015-03-21 do dnia 2016-07-08 wg stopy procentowej 10,00% od zadłużenia 3) prowizje i opłaty bankowe w wysokości: 30,00 zł. Dalsze należne odsetki umowne naliczane były od aktualnej kwoty należności głównej od dnia 2016-07-09 do dnia zapłaty, według zmiennej stopy procentowej właściwej dla kredytów przeterminowanych i kredytów postawionych po upływie terminu wypowiedzenia w stan natychmiastowej wymagalności, udzielonych na cel konsumpcyjny stanowiącej każdorazowo czterokrotność wysokości stopy kredytu lombardowego NBP i obciążający dłużnika. Na dzień wystawienia przedmiotowego wyciągu stopa procentowa wynosiła 10% w stosunku rocznym. ( dowód: wyciąg z ksiąg bankowych k. 54 ) Pozwana A. K. mieszka wraz z mężem i dwójką małoletnich dzieci w nieruchomości stanowiącej własność dzieci stron. Pozwana pracuje z wynagrodzeniem w wysokości 1.500 zł netto, mąż pozwanej nie uzyskuje żadnych dochodów. Pozwanej i jej rodzinie finansowo pomagają matka oraz teściowa. Poza zadłużeniem wynikającym z umowy kredytu stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, pozwana wraz z mężem posiada dwa wymagalne kredyty stwierdzone orzeczeniami sądowymi, opiewające na kwotę około 130.000 zł. ( dowód: przesłuchanie pozwanej A. K. k. 78 ) Sąd zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 69 ust. 1 ustawy z dn. 29 sierpnia 1997r. prawo bankowe (t.j. Dz. U. 2017r. poz. 1876) przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Powodowy Bank udzielił G. K. i A. K. kredytu, którego zabezpieczenie stanowiło m.in. poręcznie wekslowe K. I. . Kredytobiorcy nie wywiązali się z obowiązku spłacenia rat w umówionych terminach. Pozwana A. K. przyznała fakt zawarcia umowy kredytu oraz zadłużenia w wysokości dochodzonej pozwem. Podnosiła, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i wnosiła o rozłożenia należnego roszczenia na raty, a najlepiej odroczenia jego obowiązku jego spłaty na okres dwóch lat. Jednocześnie pozwana nie przedstawiła żadnych okoliczności wskazujących, że będzie w stanie spłacić zadłużenie w ratach, czy też po upływie jakiego okresu czasu. Podstawę zgłoszonego przez pozwaną wniosku stanowi art. 320 kpc , wedle którego w szczególnie uzasadnionych wypadkach, sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie, a w sprawach o wydanie nieruchomości lub o opróżnienie pomieszczenia – wyznaczyć odpowiedni termin do spełnienia tego świadczenia. Zdaniem Sądu, w sprawie nie mamy do czynienia ze szczególnie uzasadnionym wypadkiem, dającym podstawę do zastosowania tzw. moratorium sędziego , co umożliwia wyżej przytoczony przepis. Przyjmuje się ogólnie, że owe szczególnie uzasadnione okoliczności zachodzą, kiedy natychmiastowe wykonanie wyroku byłoby rażąco sprzeczne z zasadami współżycia społecznego – na przykład jeżeli ze względu na stan majątkowy, rodzinny, zdrowotny i inny strony niezwłoczne lub jednorazowe spełnienie świadczenia przez pozwanego byłoby niemożliwe, bardzo utrudnione lub narażałoby pozwanego albo jego bliskich na niepowetowaną stratę. Pozwana podała, że posiada jeszcze inne zadłużenie, a zatem zastosowanie art. 320 kpc oznaczałoby faktycznie postawienie powoda – jako wierzyciela – w gorszej sytuacji w porównaniu z innymi wierzycielami, nadto Sąd nie żywi przekonania, by istotnie pozwana A. K. istotnie realizowała świadczenie rozłożone na raty. Wobec powyższego, mając na uwadze ograniczenie żądania o kwotę 300zł, orzeczono jak w pkt 1 i 2 wyroku, zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 4 373,91zł tytułem zwrotu kosztów procesu, na które złożyła się opłata od pozwu – w sumie 4 363zł oraz 10,91zł opłaty manipulacyjnej naliczonej przez operatora płatności od opłaty od pozwu. Nie zasądzono zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, albowiem powodowy Bank reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika o to nie wnosił. Natomiast powództwo przeciwko K. I. oddalono w całości, zasądzając zwrot kosztów procesu tj. zastępstwa procesowego – pkt 3 i 4 wyroku. Zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 2 przedmiotowej umowy kredytowej zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiło poręczenie wekslowe pozwanego K. I. Pozwany jest zatem poręczycielem wekslowym, odpowiedzialność którego zasadza się na podstawie art. 30 i nast. prawa wekslowego , a nie poręczycielem cywilnoprawnym, którego odpowiedzialność oparta byłaby na art. 876 i nast. kc. A skoro tak, pozwany nie może odpowiadać w sytuacji, kiedy do pozwu nie dołączono ani wypełnionego weksla ani wezwania do jego wykupu. W ocenie Sądu, skutku nie może odnieść argumentacja powoda, by nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym był prawomocny i skuteczny wobec pozwanego, albowiem – postanowieniem z dnia 24 lutego 2017r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie na mocy art. 505 36 § 1 kpc przekazał sprawę do rozpoznania tut. Sądowi w całości . Tym orzeczeniem Sąd Okręgowy jest związany. Nadto, rację ma pozwany K. I. , że nakaz zapłaty wydany przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie, był kierowany na niewłaściwy adres tj. E. ul. (...) , z którego przesyłki wracały awizowane (k.26-27, 37-38). Na podstawie danych z Systemu (...) -SAD (k.74) tut. Sąd ustalił aktualny adres pozwanego w E. przy ul. (...) i dopiero po doręczeniu przesyłki na powyższy adres pozwany podjął obronę w procesie. Mając zatem na uwadze wszystkie naprowadzone okoliczności, rozstrzygnięto jak w wyroku. Sędzia: